Bir anda ülkede olumlu bir iklim oluştu ve öğretmenler bakanlığı çiçek bahçesine çevirdi. Aile yılında aile birliği önemli diyerek duyurulan il emri ve otuz yedi bin öğretmenin yararlanacağı uzman öğretmenlik ve başöğretmenlik duyurusu, yavaş yavaş okulların açılacağı günlere yaklaştığımız bu günlerde, bekleyen diğer önemli taleplerin de karşılanacağı umudunu artırdı. Özellikle, yetersiz kontenjandan dolayı iller arasında normal yer değiştirme takviminde tercih dahi yapamayan öğretmenlerin, “ikinci il dışı tayin hakkı istiyoruz” diye bir süredir sosyal medyada yürüttükleri kampanyayı, telefon trafiğine çevirdikleri anlaşılıyor.

Bazı merdiven altı sendikalar duymasın, bu konuda da adım bekliyoruz, inşallah kapsamı geniş olur. Alan değişikliği talep eden öğretmen arkadaşlarımızın taleplerini dillendirmemiz konusunda biraz sabır istemiştik, kızmışlardı. Ancak onların da haklı olarak umutlandığını ve ısrarla sorduklarına şahit oluyoruz.

Yine aramızda kalsın, zamanı yaklaşıyor. Yönetmelik değişikliği sonrası iller arasında da tercih hakkı verildiğinde, daha çok kontenjan açılabilecek ve bu talep de karşılanacak diye ısrarımız, takibimiz devam ediyor. Engelli öğretmen atamalarında atanamayanlar, memur öğretenler, kariyer sisteminde süreye dâhil edilmeyen öğretmenlik öncesi görevi olanlar, kadrosuz usta öğreticiler, ücretli öğretmenler, PİCTES öğretmenleri, başka kurumlarda memur unvanı ile çalışarak öğretmenliğe geçeceği günleri 28 yıllık hasretle bekleyen 28 Şubat mağdurları, plansız ve programsızlık yüzünden atama bekleyen mezunlar… İki adımda bahara dönen bu olumlu hava, keşke geçen yıl yapılan mülakatlarda, kontenjan dâhilindeyken elenen ve atanamayan bin yüz öğretmenin, bir yıldır, kar kış, yaz demeden yaşadığı drama da çözüm olabilse. Bu ülke bu problemi çözmeli diyorum, bu gözyaşı normal, sıradan bir gözyaşı değil bence. Göreve geldiği ilk günden beri çok önemli adımlar atan, popülizm değil ülke gerçeklerine göre kararlar alan ve bugünlerde bu sıkı duruşu sisteme dönüştürmeye çalışan Sayın Bakanın çabasını anlamlı ve gelecek günler adına stratejik buluyorum.

Biliyoruz ki keyfimizi kaçırsa ve konforumuzu bozsa da bugün konuşmadığımız tablo gelecekte çok daha ağır bir şekilde önümüze geliyor. Yönetmek, bir yönü ile planlama yapmaktır.

Bugünün imkânlarıyla bir yıl sonra, beş yıl, on yıl, elli yıl sonra ne kadar öğretmene, ne kadar okula, dersliğe vs. ihtiyacımız olacağının simülasyonunu yapmamanın mazereti olamazdı. Bakanlık bir yazılımla bunu yapıyor.

El yordamı ile değil gerçek verilerle yönetildiğinde eğitim sistemimiz, hem yukarıdaki problemleri üretmeyecek hem de var olanları çözecektir. Geçen hafta iki adımda gördüğümüz şudur, istenirse küçük adımlarla her gruba dair çözümler üretilebilir. Devam eden müzakerelerde, toplu sözleşme taleplerimizin de büyük oranda karşılanmasıyla, yeni eğitim öğretim yılına, ihtiyacımız olan büyük moral ve motivasyonla çıkılabilir. Öğretmenler, öğrenciler, veliler, MEB’in iki yıllık performansı ve her şeyden önce eğitim mücadelemiz bunu hak ediyor ve bekliyor.

Toplu sözleşme yalnızca masada verilen bir mücadele değildir. O masa, sahadan beslenmeyen hiçbir cümleyi taşımaz. Çünkü bizim için teklif dediğimiz şey, üyemizin sahadaki talebinden doğar.

Aylar süren bir emek, yüzlerce geri bildirim, binlerce not… İstanbul’un altı ilçesinde görev yapan temsilcilerimizden gelen raporlar, yönetici buluşmalarında dile getirilen başlıklar, okul ziyaretlerinde bizlere anlatılan sorunlar, WhatsApp gruplarında yükselen her itiraz… Hepsi dikkatle analiz edildi ve nihayetinde Eğitim-Bir-Sen’in imzasıyla 93 maddelik teklif dosyasına dönüştü.

Bugün o talepler, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nda masada.

Geçmişin Birikimi, Geleceğin Teminatı

Yetkili sendika olarak daha önceki yedi dönemde 88 kazanımı eğitim çalışanlarının hanesine yazdırmıştık. Şimdi bu kazanımları koruyarak, sahadan yükselen yeni talepleri güçlü bir teklife dönüştürdük.

Kazanım deyince sadece oransal zam anlaşılmasın. Çünkü biz, geçen toplu sözleşmede teklifi yetersiz bulduğumuzda imza atmadık. Ama sahadan gelen beklentileri terk de etmedik. Sessizce ama kararlılıkla çalışmaya devam ettik. O yüzden bugün taleplerimizin kapsayıcılığı, yalnızca bir kalem maaş artışını değil; çalışma huzurunu, sosyal dengeyi ve mesleki saygınlığı da içine alıyor.

Masada 93 Madde Var Ama Her Maddenin Arkasında Bir Hikâye

Bu teklif, sadece bir sendikal metin değil; birikmiş emeklerin, görülmeyen yüklerin, ses verilmeyen alanların hikâyesidir.

• Akademik zam beklentisiyle sabırla bekleyen üniversite personelinin,
• Ek ders birim ücreti eriyen, ücret karşılığı değil emek karşılığı çalışan öğretmenin,
• Kariyer sistemine dahil edilmediği için her terfide göz ardı edilen idarecilerin,
• Büyükşehirde tek maaşla yaşam mücadelesi veren memurun,
• Aynı okulda, aynı işi yapmasına rağmen eşit ücret alamayan öğretmenlerin sesi bu teklifin satırlarında yankı buluyor.

Bu yüzden müzakere masasında konuşulacak her madde, sadece teknik bir düzenleme değil, bir adalet çağrısıdır.

Sahanın Nabzını Tuttuk, Talepleri Sahiplendik

“Teklifiniz, talebiniz olsun” çağrımız bir slogan değildi. Eğitim çalışanlarının ne hissettiğini anlamak, neye ihtiyaç duyduğunu görmek ve çözüme dönüştürmek için sistematik bir veri çalışması yaptık. İşte bu yüzden bugün masadaki teklifler, yukarıdan değil yerelden beslendi.

Bizim için yetkili sendika olmak sadece masada sandalye sahibi olmak demek değildir. Yetkin olmak, hazırlıklı olmak ve çözüm önerileriyle masaya oturmaktır. Bu sürece o bilinçle yaklaştık.

Taleplerimizin Temeli: Adalet, Denge ve İnsan Onuru

Talebimiz yalnızca maaş artışı değildir.
Talebimiz, emeğin hak ettiği karşılığı görmesidir.
Talebimiz, akademisyenin geçim derdini düşünmeden ders çalışmasıdır.
Talebimiz, köy öğretmeninin barınma ve ulaşım sıkıntısıyla mücadele etmemesidir.
Talebimiz, süt iznini bile kullanamayan kadın öğretmen için kolaylık sunan bir sistemdir.

Ve en önemlisi: Talebimiz, bu ülkenin geleceğini yetiştiren eğitimcinin itibarının korunmasıdır.

Son Söz

8.Dönem Toplu Sözleşme, bir sendikal takvim maddesi değil; geleceğe dair umutların karşılık bulmasıdır.
Eğitim-Bir-Sen olarak yetkimizin hakkını sahadan aldığımız güçle vermeye, her koşulda üyemizin yanında olmaya devam edeceğiz.

Çünkü bizim için sendikacılık, sadece imza atmak değil; gerektiğinde imza atmamak, ama daima mücadele etmektir.

Emre Şahin
Eğitim Bir Sen İstanbul 4 No’lu Şube Başkan Yardımcısı
emreerensahin@gmail.com

KURUCU KİMLİĞE VEFA: MEMUR-SEN 30 YAŞINDA

Bazı cümleler vardır, zamanla eskimez. Yıllar geçse de hep taptaze kalır. Mehmet Akif İnan’ın “Hak mukaddestir, emek değerlidir” sözü, işte böyle bir cümledir. Memur-Sen’in 30 yıllık yolculuğunu anlatmaya bir yerden başlamak gerekirse, en doğru adres yine bu cümle olurdu.
Bazı hikâyeler vardır; üzerinden yıllar geçse de solmaz, değerinden bir şey kaybetmez. Memur-Sen’in hikâyesi de işte böyle bir hikâye… Bir masa, bir sandalye ve bir büyük inançla başlanan bir yolculuğun, 30 yıl sonra koca bir çınara dönüşmesinin hikâyesi…

Kurucu liderimiz Mehmet Akif İnan, “Hangi düşüncede olursa olsun, hangi fikir kampı içerisinde yer alırsa alsın, onun bir insan olarak kabul görmesi, inancından dolayı horlanmaması lazım. İsterse benim inancımın tam zıddı olsun. Ben ona da hakk-ı hayat tanınmasının kavgacısıyım.” diyerek sendikal anlayışını ortaya koymuş, bu doğrultuda hak ve özgürlük mücadelesini yürütmüştür. İşte bu anlayış, yalnızca bir döneme değil, geleceğe miras kalan bir duruştur. Bugün 30 yılı geride bırakırken, aslında bize bir kez daha gösterdi: Vefa hatırlamak değil, unutmamaktır. 

Geçtiğimiz Pazartesi Ankara, bu büyük yürüyüşün bir kez daha altını çizen bir programa ev sahipliği yaptı. Memur-Sen 30. Yıl Vefa Programı, Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın teşrifleriyle ve binlerce Memur-Sen’linin yüreğinde yankı bulan bir coşkuyla gerçekleştirildi. Cumhurbaşkanımızın kürsüde dile getirdiği şu söz, aslında hepimizin yüreğinde taşıdığı bir hakikatti: “Memur-Sen’le iftihar ediyoruz.”

Bu cümle yalnızca bir takdir değil, bir hatırlatmaydı. Hatırlatıyordu ki; Memur-Sen, yalnızca masada hak arayan bir sendika değil, milletin ve demokrasinin yanında yer alan bir iradeydi. Hatırlatıyordu ki; bu sendika, vesayet dönemlerinde de, darbe girişimlerinde de, sokaklar sustuğunda da susmayan bir sesti.

Vefa bir fotoğraf karesinde, bir bakışta, bir selamda kendini gösterir.
Vefa, o gün Ankara’da, salondaki sessiz hatıralarda ve hep bir ağızdan edilen dualarda vardı. Genel Başkanımız Ali Yalçın’ın kürsüde verdiği mesaj da bu duruşu tamamladı: “Biz tarihin doğru yerinde saf tuttuk. Ne vesayete boyun eğdik, ne inancımızı terk ettik. Hak aramak suç sayılırken biz hep meydanlardaydık.”

Evet, biz vesayet günlerinde meydanları boş bırakmadık. 28 Şubat’ın karanlığında da, 15 Temmuz’un kanlı gecesinde de omuz omuzaydık. 367 garabetinde de, Gezi kumpasında da, sesimiz hep milletin sesiyle bir oldu. Ama bizim mücadelemiz yalnızca bu değil. Biz, sahada ter döken bir sendikayız. Yangında, selde, depremde ilk anda orada olan; Gazze için yürüyen, Doğu Türkistan için haykıran bir sendikayız. Memur-Sen, yalnızca hak arayan değil, haksızlığa karşı duran bir vicdandır.

Emek mücadelemizde bugüne kadar 1007 kazanıma imza attık. Bu kazanımlar, yalnızca masa başında alınmış kararlar değil; sahada ter döken, sokakta ses veren bir iradenin sonucudur. Her bir kazanım, kamu görevlilerinin alın teri, teşkilatımızın inancı ve kararlı mücadelesiyle elde edildi. Biliyoruz ki bu yürüyüş burada bitmez; kazanımlarımızı artırmak, haklarımızı güçlendirmek için aynı inançla yolumuza devam ediyoruz. Bu kazanımlar, masa başında kazanılan teknik sonuçlar değil; sahadaki inancın, birliğin ve emeğin eseridir. Biz biliyoruz ki sendikacılık yalnızca pazarlık değil, bir ahlaktır. Çünkü bize miras kalan bir sendika değil, bize miras kalan bir erdemdir.

Genel Başkanımız Ali Yalçın’ın da ifade ettiği gibi, önümüzde çözülmesi gereken sorunlar, yürünmesi gereken yollar var. Yeni bir sendikal yasa, kamuda unvan ve ücret skalasının adaletli şekilde düzenlenmesi, memur emeklileriyle görev aylıkları arasındaki bağın yeniden güçlendirilmesi gibi başlıklarda mücadelemiz sürecek.

Bugün Memur-Sen, sadece Türkiye’nin değil, dünyanın vicdanı oldu. Uluslararası Emek Konfederasyonu ile 30 milyonu aşan emekçiyi bir araya getiren bir yapı inşa ettik. Gazze için yürüdük, Kudüs için haykırdık, mazlum coğrafyalar için ses verdik.

Bu 30 yıl, yalnızca yaşanmış bir zaman değil, yaşatılmış bir mücadeledir.

Bu mücadeleyi başlatanlara, bu mücadeleyi büyütenlere, bu çınarı gövdesiyle ayakta tutanlara selam olsun.

Nice yıllara Memur-Sen!
Nice yıllara erdemliler hareketi!

Emre ŞAHİN
Eğitim-Bir-Sen İstanbul 4 No’lu Şube
Basın ve İletişimden Sorumlu Şube Başkan Yardımcısı
✉️ emreerensahin@gmail.com
? www.ebsistanbul4.org.tr

Teşkilatımızda gözlediğimiz heyecan bu yılı tam anlamıyla Eğitim Bir Sen yılı yapacak.

Sendikal mücadelemizde çok farklı dönemler yaşadık. Bir yandan vesayeti yok etmek, yasakları kaldırmak için uğraştık diğer yandan eğitimde müstemleke fikir ve uygulamalardan, ders kitaplarındaki bize yabancı içerikten, ithal fikirlerin etkisindeki müfredatın örtük mesajlarından kurtulma mücadelesi verdik. Bu anlamlı ve bir o kadar da zor mücadelemiz devam ediyor.

On iki yıl önce aldığımız serbest kıyafet eylem kararımızla, yasakçı sendika, parti, dernek, vakıf kim varsa adeta kimyasını bozduk. Özgürlük kavramını dilinden düşürmeyenlerin nasıl paniklediklerini gördük. Yıllar sonra ülke yönetiminde söz sahibi olacakları hevesine kapılanların, seçim öncesi nasıl yasakçı ve jakoben tavırlar sergilediklerini gördük.

Yasakçı zihniyet sahiplerinin hevesi kursaklarında kaldı ve biz de yeniden dersimizi aldık. Gördük ki gevşemek yok, çok çalışmak var. Sendikamızı büyütmeye, eğitimde yerli ve milli içerik üretmeye, insan kaynağımızı zenginleştirmeye devam edeceğiz. Okul okul, ilçe ilçe, il il koşturacağız. Çünkü milletimizin hatta insanlığın bizim medeniyet değerlerimize, anlayışımıza ihtiyacı var.

Rakiplerimizin, özellikle geçen yıl, şımaran, okulları başta imam hatipler olmak üzere sabote eden, yerine göre makamları paylaşanların gösterdikleri utanç verici performansları peşlerini bırakmayacaktır. Yeniden yasaklarla tehdit edenler bu yıl kaybolup gidecek ve herkes gerçek özgürlük mücadelesinin nasıl verildiğini görecektir.

Toplumda karşılığı olmayanlar, söylemleriyle eskiye öykünenler, gerçek yüzleriyle değil sosyal medya adres ve isimleriyle bakanlığa bir yandan şirin görünüp diğer yandan her türlü sabotaj ve ajitasyondan yararlanarak sendika olacağını ve sendikacılık yaptığını zannedenlerle gidilecek bir adım yol yoktur.

Sendikal mücadele köklü bir fikre, sağlam bir felsefeye, çekilen çile ve ızdıraba, güçlü ve dertli bir kadroya dayanmıyorsa, gündeminde sadece magazin ve ajitasyon olacaktır. Eğitim Bir Sen ürettikçe diğerleri marjinalleşecek ve deşifre olacaktır.

Talat YAVUZ

Eğitim Bir Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Bu çağda böyle bir seçim düzeni, sadece insanların kendi kendini “amiral, general, devlet başkanı” vs. ilan edebilldiği üçüncü dünya ülkelerinde olabilirdi ancak mevzubahis İlksan olunca her türlü hileli iş ve işlem normal karşılanıyordu. Çünkü bugüne kadar hesap soran, dur diyen olmamıştı. Ancak şimdi yolun sonu göründü, keyifler kaçtı, yüksek maaşlar düştü, konfor bozuldu, hesap verme devri başladı.

Cumartesi günü yapılan genel kurul, İlksan tarihinde önemli bir dönüm noktası olacaktır. Yönetim kuruluna bir üyemizin seçilmiş olmasından çok daha ileri bir değişimden ve yepyeni bir ufuktan bahsediyorum. Çünkü geçtiğimiz iki yıl boyunca, üç yüz bin üye İlksan’ı konuştu, bizi dinledi, okudu, sorguladı, kıyas yaptı, farkı gördü ve isyan etti.

Bu dip dalganın önünde iftira atarak, tabloları çarpıtarak, rakipten birkaç delege ayartarak ve bunu alenen söyleyerek, kongre salonlarında çeşitli entrikalar planlayarak, kritik oylamalarda bazı delegeleri, “harcırahınızı yanlış yapmışız” yalanıyla salon dışına çağırarak durabilecek bir güç göremiyorum. Cin şişeden çıktı ve bütün oyunlarınızı bozduk.

Bu tespitlerden sonra daha kongre devam ederken, kongrenin, tabuları yıkan sonuçlarını kamuoyundan gizlemek için can havli ile atılan iftiralar, teşkilatımız tarafından kısa sürede sahiplerinin suratına çarpılmıştır. İlksan batağını, 1943 model yönetici kafasını, kendilerinin de nihayet kürsüden kabul ettikleri faiz sarmalını üreten, büyüten ve gizleyen tam da bu tür kurnazlıklardır. Asıl problem tam da budur.

Kamuoyu şunu bilsin ki biz ne ilçe ne il temsilcileri ne de genel yönetim kurulu üyeleri seçilirken hiçbir sendikayla görüşmedik, ittifak yapmadık ve pazarlığa girişmedik. Kamuoyuna açıkladığımız tablolarda, ilçe temsilci sayıları üzerinden yapılan pazarlıklarla, hangi ilde, hangi sendikaların, kaç delegeyi, ilkesizce nasıl paylaştıkları açıkça görülecektir. Sakıncalı sendika sorgusu şimdi mi aklınıza geldi?

Son genel kurulda eğer ittifak yapmış olsaydık, yerine göre sakıncalı, menfaatleri kesişince ve illerde delege paylaşılırken sakıncasız olan sendikaya ait delegeler seçimi neden boykot etsinlerdi? Bize, divan teşekkülünde, işin doğası gereği kesişen oylar üzerinden çamur atmaya kalkışanlara sorarız; illerde işlediğiniz cürmün, çaldığınız delege iradesinin ve değişim talebinin hesabını nasıl vereceksiniz?

Beyler artık mızrak çuvala sığmıyor, İlksan’daki konforu korumak adına aklı, mantığı ve vicdanı bu kadar devre dışı bırakmayın, komik oluyorsunuz.

Divanı biz kurunca ne mi değişti? Çok şey değişti, kimlik kontrolü yapılabilir, önergeler okunabilir, oylanabilir, oylar sayılabilir oldu. Kurallar işlemeye, vicdanlar çalışmaya ve kararlar yazılmaya başlandı.

Bu sayede; kurumun imkânlarından yararlanmada engelli üyelere öncelik sağlandı. Yönetim kuruluna, köklü problemlere çözüm üretecek bir yaklaşımın temsilcisi seçildi, emeklilikte ödenecek tutarın formülü değişti ve daha birçok yenilik genel kurulda kabul edildi.

Verdiğimiz önerge ve kullandığımız helal oylarla, mevcut yönetimi destekleyen delegelerin temsil sorumluluklarını hiçe sayarak kullandıkları karşı oylarına rağmen, yönetim kurulu başkanının maaşını 7 asgari ücretten(bürüt) 4’e, yönetim kurulu üyelerinin 5’ten 3’e, denetleme kurulu üyelerinin 3’ten 2’ye indirdik.

Sadece bu adımla; kurumun yılda bugünkü değeri ile 2.897.424,00 lira parasını koruduk ve üyelere kazandırdık. Bu adımın yıllar içerisinde ne anlam ifade edeceğini kamuoyunun takdirine bırakarak, atılan iftiraların hangi yürek sızısından kaynaklandığını umarım kamuoyu anlamıştır diyoruz.

Gelin şimdi kongredeki konuşma başlıklarımızdan örneklerle bitirelim:

İlksan, paradigma felcine uğramış yapısal sorunları olan bir kurumdur.

Kıyaslanacak bütün yatırım araçlarına oranla karlılıkla sınıfta kalmıştır.

Mevcut İlksan yönetimi nepotizmin, kanunsuzluğun ve denetimsizliğin dibine vurmuştur.

Bugün İlksan’da neler olup bittiğini bilen herhangi bir devlet kurumu yoktur.

Çifte maaşlı bozuk sisteme güven kalmamıştır.

İlksan bir yol ayrımındadır.

…

İlksan’da hiçbir şey eskisi olmayacak çünkü üyeler oyunu gördü, biz takip ediyoruz, bir arkadaşımız yönetime seçildi ve İlksan’ı mutlaka baştan aşağı yenileyeceğiz.

Bir de hafta sonu Antalya’ya kadar gelen, geçici divana başkanlık eden ve kongrenin sağlıklı sonuçlar üretmesinin önünü açan bakanlık iradesi, artık üç yüz bin öğretmeninin hakkını kuruşuna kadar koruyacak, gözetecek ve kanun, yönetmelik, ana statü vs. ne gerekiyorsa yapacaktır.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Eğitim, basın ve sivil toplumun buluştuğu kavşağa pusu kurar gibi yerleştiler. Bu üç önemli alanda ter akıtan, ömür tüketen nice insanımızı, reyting uğruna, biraz daha sansasyon yapabilmek adına, biraz daha tıklanmak ve reklam alabilmek adına hedef aldılar. Saldırılarının ana objesi yaptıklarının peşini hiç bırakmadılar ve özellikle atamaların gündemde olduğu dönemlerde iyice azgınlaştılar.

Eğitimci saygınlığı, basıncı sorumluluğu ve sivil toplumcu adanmışlığı hiç bu kadar örselenmemişti. Yazık ettiler, çalıştığı okula, oturduğu mahalleye, gittiği köye, emek verdiği öğrencilerine örnek olan, iz bırakan öğretmen, içlerinden çıkan bu gözü doymak bilmezlerin yaptıklarını hiç hak etmedi. Gerçekleri kitlelere ulaştırma yolunda ölümü göze alan gazeteciler de bu yapılanı hak etmedi. Ya fedakârca çalışan, herkes tatildeyken hak, hukuk, emek adına koşturan sivil toplum gönüllüleri, yazık değil mi bu insanlara.

Etik, ahlak, ilke dinlemeyen bu insanlara hukuk da işlemiyor. Kanunlar, yönetmelikler, uygulamalar değişiyor, bunlar hiç değişmiyor. Haberi yapanın kim olduğu bilinmeli, yalan haberin bir bedeli olmalı. İnsanların isimleri, resimleri, izinleri olmadan bu kadar kolay kullanılamamalı. Batı, kişisel bilgileri korumak adına en üst normda düzenlemeler yaparken; biz en kritik görevleri yapanlarımızın iftiraya uğramasını, kendisiyle alay edilmesini, aşağılanmasını çaresizce izliyoruz.

Daha vahim olan ise bütün bunları yapanlar da devlet memuru, öğretmen. Hatta içlerinde halen proje okul müdürü, geçmişte il milli eğitim müdür yardımcısı, daire başkanı vs. olanlar da var. Aslında herkes bunları biliyor, sadece mahkemeler bunlara ulaşamıyor!

Normal bir hukuk devletinde bunların yakasına yapışılır ve her gün bir başka yalan habere malzeme yapılan öğretmenin, bürokratın hesabı sorulur. Site kimin üzerine açılmış, yalan ve iftira haberi kim hangi okul bilgisayarından girmiş, bu dürüstlük abidesi şahsiyetler hangi cürümleri işlemiş, çok kolayca çözülür.

Bir temizliğe ve şeffaflığa acilen ihtiyaç var. İnternetin, sosyal medyanın sunduğu imkânlar kamu yararına kullanılmalıdır. Kamu adına kontrol eden, takip eden, denetleyen bir yapı elbette ihtiyaçtır. Gizlenen, iftira atan, tehdit eden değil. Bu alandaki boşluk en çok eğitimcilerimize zarar verdi, yazık oldu.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Salgın, savaş, terör, deprem, sebebi her ne olursa olsun, ekonomik sıkıntıların hayatımızı derinden etkilediği, kira artışlarının ve enflasyonun kontrolden çıktığı, memurların şehir merkezlerinden taşraya kaçtığı bu günlerde, masaya taşıdığımız her talebin çok haklı gerekçeleri var.

Taleplerimizin adı yüzdelik zam, enflasyon farkı, refah payı, kira yardımı vs. olsa da ekonomik hedeflerin, tahminlerin, planların altüst olduğu bu olağanüstü dönemde yapmaya çalıştığımız öncelikle kayıpların telafisi, verilen sözün yerine getirilmesi, var olanı korumak ve bu zor günleri kayıpsız geçerek üzerine yeni kazanımlar elde etmek olacaktır.

Bu toplu sözleşme sürecini basınımız, aydınlar, çalışma hayatının bütün paydaşları, üniversiteler çok yakından takip etmeli, rakamların ve oranların ötesinde derin analizler yapmalıdır. Dünyadaki gelişmeleri, zorunlu göçleri, değişen güç dengelerini, enerji savaşlarını, ekonomi savaşlarının geniş kitleler ve ülkelerin güvenliği için taşıdığı riskleri beraber değerlendirmek gerekmektedir.

Bugün belli kavramlara yeniden işlerlik kazandırma vaktidir. Zenginin daha zenginleştiği, fakirin daha fakirleştiği dönemlerde adaleti konuşmayacaksak ne zaman konuşacağız? Kamudaki amir –memur, yetki-sorumluluk, ast-üst, işçi-memur gelir düzeninin bozulduğu dönemlerde, gelir dağılımındaki adaleti ve denge problemini tartışmayacaksak ne zaman tartışacağız?

Yedinci dönem toplu sözleşme süreci, iki yıl önce yapılan altıncı dönem toplu sözleşme masasında kaldığımız yerden devam etmeyecek. Aradan geçen iki yılda bütün dengeler değişti. Yaşanan sıkıntılarla, toplu sözleşme masası kurulmadan birçok düzenlemeler, yeni zamlar yapıldı. Son iki yıl içindeki gelişmeler bile 4688 sayılı yasayı işlevsiz hale getirdi. Masa kurulmadan da zam yapılabiliyorsa, kurulan masanın işlevi tartışılır hale geliyor.

Seçim sonrasında yapılan akaryakıt zammı ve vergi artışlarıyla, son iki yıl içinde toplu sözleşme dışında yapılan iyileştirmelerin, gelecek iki yıl için yapılacak pazarlığı etkileyecek durumu kalmadı. Verebileceğimiz ne varsa seçim öncesi verdik sözünün de geçerliliği kalmadı. 2024 yılı Ocak ayına kadar yaşanacak sıkıntıları da ekleyecek olursak, yedinci dönem toplu sözleşmenin ne kadar önemli olduğu anlaşılacaktır. Elinde ne varsa deprem bölgesine gönderen insanımızın, deprem bölgesi için yapılan düzenlemeleri anlayışla karşılayacak ekonomik düzeye ulaşmasıdır söz konusu olan.

Bütün bunlardan anlaşılan yedinci dönem toplu sözleşme masasında taraf olan olmayan herkese önemli görevler düşmektedir. Bütün hassasiyetlerin değerlendirileceği, problemlere çözüm üretileceği, emekli ve çalışanların umudu olan masaya, gelecek iki yılı öngörecek bir vizyonla oturacağız. Merkez bankasının ekonomik gerçeklerle hareket eden yeni yaklaşımı işimizi kolaylaştıracak ve inşallah istediğimiz sonucu alacağız.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Seçim öncesi tartışmaların en ürpertici olanı beka tartışmaları üzerinden yaşandı. Binlerce evladını teröre kurban vermiş bir ülkede, terör örgütünün desteğini almak için her türlü acıyı, kaygıyı ve hassasiyeti göz ardı edenler, yaptıkları yetmezmiş gibi bir de savunma sanayimize dokunacaklarını söyleyebildiler. Önceki gün Rusya’da yaşananlardan sonra acaba yine aynı fikirdeler mi merak ediyorum.

Seçim, tartışmaları ile geride kaldı. Bakanlar kurulu güçlü bir giriş yaptı ve hiç zaman kaybetmeden adımlar ardı ardına geldi. En çok merak edilen ve biraz da tahmin edilen ekonomi yönetimindeki makas değişimi oldu. Ekonomi yönetiminden hem seçim öncesi verilen sözleri yerine getirmesini hem de ekonomimizi sağlam temellere bağlamasını bekliyoruz. Çünkü ekonomik istikrar en önemli kazanımımız olacak.

Eğitimde yeni dönemin popülist yaklaşımlardan uzak, gerçek eğitim gündemiyle verimli bir dönem olacağı herkesin ortak kabulü oldu. Çünkü gerilim bitti ve sağlıklı bir eğitim ortamının ilk adımı atıldı. Artık bakanlık koridorlarında herkesin yüzü gülüyor.

Milletçe bayramı hak ettik diye düşünüyorum. Zor bir sınavı başarı ile verdik. Yaptığımız sadece seçim değil sanki yedi düvele karşı var olma mücadelesiydi. Nasıl da birleşmişler, nasıl da inanmışlardı. İçeriden dışarıdan her türlü araçlarıyla adeta saldırıya geçmişlerdi. Bu sınavı veren milletimiz hak ettiği bayrama akın akın gidiyor.

Bayramlaşacağız, kucaklaşacağız, yaraları sarıp, gerçek bir helalleşme ve bayramlaşma ile tekrar işe koyulacağız. Çünkü yapacak çok işimiz var.

Önümüzdeki beş yılı Türkiye’nin yeni yüzyılının temellerinin atıldığı, dinamiklerinin çakıldığı, özgüvenin yüklendiği beş yıl yapacağız. Artık çocuklarımız aldığı eğitimle batı hayranı değil milletine aşık bireyler olacak.

Bayramı hak ettik. Bayram günleri, toplumumuzu kenetleyen, yüzleri güldüren, direncimizi artıran,uzakları yakın eden önemli günlerdir. Dargınların barıştığı güzel günler hepimize kutlu olsun, bayramınız mübarek olsun.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

Günümüzde örgütlü bir yapının sendika olarak anılabilmesi için, o örgütün her şeyden önce en temel insan haklarına saygı duyması gerekir. Din ve inanç özgürlüğü, dinini öğrenme, öğretme, yaşama ve gelecek nesillere aktarma özgürlüğü, bütün ihmallere rağmen dünyada saygı duyulan bir özgürlüktür.

Bir sendikanın söylemlerinde tutarlılığı ise karşı görüştekilere duyduğu saygı ile ölçülür. Attığınız her adımda, aldığınız her kararda referansınız din ve değer karşıtlığı ise siz sendika değil engizisyon mahkemesi olabilirsiniz.  

Siz hayali birilerini uyaradurun, asıl biz size duymak istemediğiniz şu gerçekleri hatırlatalım. Siz bir sendika olamazsınız. Siz, sizin gibi düşünmeyenlerin değil haklarını, özgürlüklerini savunmak, onların adeta bu ülkeden kovulmasını istersiniz. Bilim der cehaleti, özgürlük der tutsaklığı, barış der terörü desteklesiniz.

Biz sizi, Diyarbakır annelerini ziyaret eden üyelerinizi sendikanızdan ihraç ettiğiniz gün tanımıştık. Aslında siz yaptıklarınızla beşli çetenin bugünkü izdüşümü oldunuz. Zamanın darbeci paşaları size ve sizin zihniyetinizdekilere, “ırgat” dediği gün tabelanız inmiş ve işiniz bitmişti. Hatırlatalım siz bir sendika değil, sendikal hakları başka emeller için kullanan, başkalaşmış, taşlaşmış, kökü dışarda marjinal yapılarsınız.

Sizin bu topraklarda hiçbir zaman kökünüz, karşılığınız ve tarafınız olmadı. Milletimiz sizi, laikliğin en katı hali ile uygulandığı ve zulme dönüştürüldüğü günlerden hatırlıyor. Çıkacağınız sokaklarda eğitimi yarım kalmış öğrencilerin, görevine son verilmiş öğretmenlerin, çocukları dağa kaçırılmış annelerin ahı sizi karşılayacak.

Sokağa çıktığınızda bir yıldır tehdit ettiğiniz memurlar, şefler, şube müdürleri, okul müdürleri ve öğretmenler; hazırladığınız ve elinizde kalan atama listelerini size soracaklar, ne diyeceksiniz? Aybüke öğretmenin annesi, Necmettin öğretmenin babasıyla karşılaştığınızda nereye saklanacaksınız? Sahi siz hangi ülkenin eğitimcilerini, okulunu, öğrencisini savunuyorsunuz?

Tehditle değil teklifle, sapkınlıklarla değil fıtrata uygun söylemlerle, üretilmiş değil gerçek gündemlerle biz var oldukça siz eriyecek ve tekrar ilkel halinize döneceksiniz. Konjonktür sendikası olarak şımarık ve taşkınlıklarınızla hafızalarda silinmez bir siciliniz oluştu ve siz artık bu ayıpla yaşamaya mahkum oldunuz.

Hatırlatalım siz bir sendika değil kurgulanmış operasyonel yapılarsınız. Yerli değil ithalsiniz. Bilimsel değil dogmatiksiniz. Velhasıl siz sendika değil başka bir şeysiniz.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

Seçime dair birçok değerlendirme yapılır, işi siyaset olanlar bu değerlendirmeleri yapacaktır. Ülkemize dair bir güzel hasletimiz tam da burada devreye giriyor, bizim seçimlerimizin kaybedeni hiç olmuyor. Her parti istatistiklere takla attırarak kendilerini teselli edecek bir başarı hikâyesi üretiyor ve ona sarılıyor.

Bizim açımızdan bakacak olursak, seçim öncesi şahit olduklarımız, seçim sonuçları kadar öğreticiydi. Çıkardığımız dersler, seçim sonuçları kadar kıymetli ve anlamlı oldu. Bundan sonrası için çalışmalarımıza yön verecek önemli notlar ajandamıza girdi.

Muhalefetin bürokrasiyi ilkesizce tehdidi bir nebze hafifletmiş olsa da bu süreçte konjonktür diyerek omurgası kayanlar, sabit ayağı havaya fırlayanlar, fırıldak misali dönenler, yeni yolculuklara çıkanlar seçimin asıl kaybedenleri oldular.

Sendikal mücadeleyi, siyasetin dönemsel dengelerinin çok ötesinde, köklü bir mücadele olarak göremeyenler, genişleyen özgürlük alanımızın ve verilen mücadelenin hakkını veremeyenlerin de kendilerini bir an önce sorgulamaları gerekiyor.

Dünyanın bütün dengelerinin bozulduğu, ekonomik sistemin çöktüğü, yeni arayışların öne çıktığı bir dönemde; daha önce yaşanan bütün sıkıntılara rağmen görece nefes aldığımız, özgürce başımız dik dolaştığımız yirmi yılın hatırına, son dönemde yaşanan sıkıntılara karşı daha sabırlı olabilir miydik diye sorulan sorulara cevap vereceğimiz uzunca bir zamanımız olacaktır.

Şimdi her birimin kendi dersini çıkarma ve dersine çalışma vaktidir. Görünen odur ki ülkemizin bundan sonraki yolculuğu yine çok kolay olmayacak, güvenlik başta olmak üzere birçok başlıkta çetin mücadele devam edecek. Şu soruya öncelikle cevap vermemiz gerekiyor: Nasıl oluyor da insanımız, özellikle gençlerimiz, teröre ve dış tehdide aldırış etmiyor ve bu kadar rahat davranabiliyor?

Son yıllarda muhalefet kontenjanındanmış gibi davranan, kıyım yapan, bizim mahalleyi beğenmeyen, bizim sokakta turist gibi gezen, kendini beğenmiş, burnundan kıl aldırmayan, kibir abidesi, kişiliği oturmamış zavallılarla başarabileceğimiz hiçbir şey kalmadığını gördük, geri gittik, zaman kaybettik.

Yıllarca özgürlük, insancılık, dürüstlük, objektiflik, ehliyet liyakat sevdalısı kesilen, sendikacı kisvesine bürünmüş bazı diktacı ve komitacıların bir anda değiştiğini, tehditler savurduğunu, şımardığını, korku saldığını, listeler yapıp makamları paylaştığını ibretle gördük ve notlarımızı aldık. Bunlara bakarak dimdik duranları ve meydan okuyanları da gördük.

Gücün aslında insana kıymet vermekte olduğunu, ideolojilerin insandan kıymetli olmadığını, gücün ve imkânın sürekli el değiştirdiğini ve sonunda insana saygı duyanların kalıcı olduğunu anladığımız gün hep birlikte rahat edeceğiz.

Yaratıcının serbest bıraktığı insanın, tehdit ve korku ile sınırlandırılamayacağını görelim ve öyle davranalım. Yeni dönem hayırlı olsun.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Eğitim, bütün partilerin yönetmek istediği, geleceği şekillendirmek adına önem verdikleri bir alan olmasına rağmen, seçim süreçlerindeki eğitim tartışmaları çok da verimli tartışmalar olmuyor ne yazık ki. İçerikten uzak ideolojik kavgalar eğitime bir katkı sunmuyor.

Partilerin seçim beyannamelerinin eğitim başlığına baktığımızda ise içerikten ziyade seçmen beklentisini karşılayacak metinlerle karşılaşıyoruz. Hal böyle olunca seçim sonrasının eğitim gündemini, mevcut durumu analiz ederek değerlendirmek ve mesleki donanımla gelecek dönemlere ışık tutmak gerekir.

Ülkemizde son çeyrek asırlık döneme bakacak olursak 28 Şubat’ın hem insan kaynağı hem de sistem üzerindeki ağır hasarı, ardından FETÖ’nün dershaneleri, özel okulları ve sınavlar üzerinden verdiği zararlar ve son beş yıl içinde yaşanan kafa karışıklığı olarak özetleyebiliriz.

Zaten başlangıçta toplum mühendisliğinin en önemli aracı olarak kurgulanan eğitim sistemimizi, son yirmi beş yılın ardından, ülkemizin yeni vizyonuna uygun hale getirmek için yeniden yola koyulma vakti gelmiştir.

Batı karşısında ezik kalmış, aşağılık kompleksine kapılmış, özgüvenini kaybetmiş, batılılar gibi olma yolunda tarihine, değerlerine, alfabesine, dinine diyanetine sırtını dönmüş durumdayken tasarlanan eğitim sisteminin, dünyaya meydan okuyan bir ülkeyi taşıyacak bir ufku, felsefesi ve içeriği yoktur ve olamamıştır.

Eğitimde bazen andımız, bazen karma eğitim, bazen yılbaşı kutlaması bazen de imam hatip okulları tartışması olarak gün yüzüne çıkan tartışma tam da bu tezattan kaynaklanıyor. Çözüme buradan başlamak gerekiyor.

Eğitimde son dönem problemimiz, ülkemizin yeni vizyonuna uygun atılan her adıma, durdukları yer itibari ile zaten karşı çıkanlarla değil; böylesine kritik bir dönemde aldığı sorumluluğun farkına bile varmayarak, eğitimi eski anlayışla ve eski anlayıştaki insan kaynağı ile yönetmeye kalkanlarla olmuştur. Bu sefer bu yaman çelişki değişmeli, eğitimi yönetecek kadro, geçmişte izi olanlardan değil, geleceğe dair hayalleri olanlardan seçilmelidir.

Biz ülkemizin aldığı mesafeye, ortaya koyduğu vizyona, insanlığın geleceğini tehdit eden sapkınlıklara ve inanç bunalımlarına bakarak, eğitimin bireyi maddi ve manevi boyutuyla ele alan ve geliştiren, insanın doğasına uygun tasarlanması gerektiğini ifade ediyoruz.

Bu eğitim yaklaşımı, bugün sadece ülkemizin değil insanlığın ihtiyaç duyduğu bir eğitim yaklaşımıdır. Artık geçmişin köhne, taklitçi ve müstemleke ülkelerine reva görülen eğitim yaklaşımlarını bir kenara bırakmalıyız, çok zaman kaybettik.

Milletinin değerlerini özümsemiş, farklı inanç ve fikirlere saygı duyan, dünyaya açık, farklı diller ve teknoloji ile arası iyi, tarihi ile gurur duyan ve üreten bireyler ülkemizi yarınlara taşıyacaktır. Eğitimi, derdi yüzüne yansımış gerçek eğitimcilerin yönettiğinde bu hedefe ulaşacağız. Geç kaldık, zaman kaybettik ancak alt yapı hazır ve bu hedefe en yakın mesafedeyiz.

Öncelikle şunu kabul etmek gerekir ki yukarıda özetlemeye çalıştığım eğitim vizyonunu kuracak, başarı ile yönetecek ve yepyeni bir atılım dönemini başlatacak kadro, her türlü elemeye, dışlamaya, iftiraya ve saldırıya rağmen yetişmiş ve dipdiri ayaktadır. Bu seçimin ardından yeniden istatistiklerle, içi boş projelerle, konserlerle, sadece belli okul türlerine yoğunlaşan dönemsel ilgi ve şişirilmiş tablolarla kaybedecek zamanımız yoktur.

14 Mayıs öncesi eğitim gündemine dair yoğunlaşacak ve bir dönemin muhasebesini yaparken yeni döneme dair önemli önerilerimiz olacaktır. Çünkü artık eğitimi, eğitimi bilen eğitimcilerin yönetmesi gerekiyor, çok zaman kaybettik.

Talat YAVUZ

Eğitim-Bir-Sen Genel Sekreteri

yavuztlt@hotmail.com

Elbette bu etkenlerin en başında insan faktörü gelmekte ve insanoğlu yaptıkları ile dünyayı cennet veya cehenneme çevirme potansiyeli taşımaktadır.

Kötülük yaptığında güçlü olanı durduracak başka bir gücün olmadığı yerde insanoğlu hep zulme uğramış, ağır bedeller ödemiş, yerinden yurdundan sürülmüş, emeği sömürülmüş, köleleştirilmiş ve insanlık dışı muamelelere tabi tutulmuştur. İnsanlık tarihi aslında tam da buradaki mücadelenin tarihi olmuştur.

Sanayileşme ile insan emeğini sömüren sistem zirve yapınca, doğal sürecinde gelişen karşı arayışlar, sendikal mücadele olarak hayatımızdaki yerini almış ve giderek güçlenen örgütlü yapılar kendi özgürlük alanlarını genişletmeye, haklarını almaya ve artık patronlara karşı söz söyleyecek güce ulaşmaya başlamışlardır.

Batının sendikal mücadeleyi doğuran sanayileşme ile zenginleştiği dönemde biz bir imparatorluğun dağılma sürecini yaşıyorduk. Bu yüzdendir ki batının yükselişi bize sadece emek sömürüsü olarak değil, batılı bir millet oluşturma çabalarıyla, inançlara baskı, yasaklar ve en temel insan hakları ihlalleri olarak yansıdı. Bir yandan on yıllar sürecek baskı ve zulüm döneminin temelleri atılıyor diğer yandan da karşı koyacak oluşumlara izin verilmiyordu.

Ülkemizde, başlangıçta yöneten güç ile yaşanan ideolojik örtüşme bazı sendikalara avantaj sağlamış, meydanlarda karşı karşıya gelmiş gibi görünseler de asıl gerçek yıllar sonra, 28 Şubat döneminde tüm çıplaklığı ile ortaya saçılmıştır. Bedeli hep resmi ideolojinin sakıncalı gördüğü kesimler ödemiş, bazı sendikalar da sistemin sendikası olarak korunagelmiştir.

Böyle bakınca Eğitim Bir Sen’i anlayabilmek için kurulduğu 1992 yılına değil çok daha eskilere, sendikamızın kuruluşunda dayandığı bu dinamiklere bakmak gerekiyor. Bizim için son iki yüzyılda yaşananları bilmeden kurulacak “Türkiye Yüzyılı” eksik kalacaktır. Biz bir kavrama anlam yüklerken de bir kavrama karşı dururken de hikâyemize özgü tecrübemizle tavır belirleriz.

Türkiye Yüzyılı bizim için genişlettiğimiz özgürlük alanını daha da genişletmeyi ifade edecektir. Kaynaklarımızın sömürülmesine karşı çıkmayı, beyin göçünü engellemeyi, özgüvenimizi kuşanmayı, ülkemizi kalkındırmayı ve batıya karşı diklenmeyi ifade edecektir.

Eğitimde kendi sistemimizi geliştirmeyi, yukarıda özetlenen kavgayı verecek, sadece kendinin değil insanlığın problemlerine duyarlı insanlar yetiştirmeyi ifade edecektir. Adaleti kuşanmış ve özgürlüğüne düşkün bireyler insanlığın huzur ve mutluluğuna hizmet edecektir.

Öngörümüz odur ki Türkiye yüzyılında da bütün sendikalar geçmişine, yola çıkış hikâyesine uygun davranacaktır. Bazı sendikaların sicilleri peşlerini bırakmayacak ve yok olmaya mahkûm olacaklardır. Bugün yaklaşan seçim süreci ile gücü ellerine geçireceğini umanların, yirmi yıldır dillerine doladıkları sözde ilkelerini nasıl da ayaklar altına aldıklarını görüyoruz.

Bizler Eğitim Bir Sen’i yeni dönemde de kuruluş ilkeleri üzerinde büyütmeye, insanlık adına üretmeye, aynı düşünce etrafında toplanan bütün kurum, kuruluş ve insanımızla tek yumruk koşturmaya devam edeceğiz. Bu yolda destek olan, duaları bizimle olan bütün üyelerimize teşekkür ediyoruz. 

Yüklediğiniz sorumluluğun farkındayız, dünyayı ve ülkemizi okuyarak, yorumlayarak çalışacağız. Desteğimiz de tepkimiz de anlamlı olmaya devam edecek çünkü bizim bir hikâyemiz, çektiğimiz sıkıntılarımız, unutamayacağımız yaralarımız ve her şeyden önce iki dünyaya dair derdimiz var.  

Talat YAVUZ

Eğitim Bir Sen Genel Sekreteri

Depremin yıllar sürecek etkisi ve bıraktığı acı devletimiz ve sivil toplumun bundan sonraki en önemli gündemi olurken, siyasetin yönü de önemli bir etken olarak önümüzde durmaktadır. Bu sıkıntılı kış günlerini geride bırakıp yaza çıktığımız günlerde umudumuz, elde ettiğimiz kazanımları artıracağımız, 28 Şubat kıskacını, FETÖ kumpasını geride bırakarak kazandığımız özgürlükleri daha da genişleteceğimiz bir ortama kavuşmak olacaktır.

Sözleşmelilere kadro, 3600 ek gösterge, EYT düzenlemesi, Öğretmenlik Meslek Kanunu gibi devasa kazanımlardan geriye kalan küçük eksikliklerin tamamlanması, değişen dönüşen ihtiyaçlara hızlı cevap verilmesi, yükseköğretimde bir hamlede çözülecek birikmiş problemlerin çözümü gibi rutin gündemin yanında yeni toplu sözleşme süreci ve eğitime dair gündem heyecan veren ve bizi diri tutan çalışma alanları olacaktır.

Eğitimde gündemi atamalar, projeler, konserler, inşaat, emlak, tadilat, üretim, döner sermaye gibi tali konuların ötesinde içerik tartışmaları düzeyine çıkarmamız gerekiyor. Ne öğretiyoruz, niçin öğretiyoruz, dünya nereye gidiyor, ders kitaplarımız, müfredatımız nasıl olmalı, sınavların ablukasını nasıl kıracağız gibi önemli konuları tartışmaya, beş yıl önce bıraktığımız yerden yeniden başlatmamız gerekecek.

Dünyanın küçük bir kasabaya dönüştüğü günümüzde, kasabamızın problem yumağı, dünyanın kilit noktasında, Anadolu yarımadasında en çok da bizi etkiliyor. Bu yüzden insanlığın problemlerine duyarlı olmaya, iletişimi ve örgütlü yapıyı güçlendirmeye ve sömürüye karşı başkaldırmaya devam edeceğiz.

Kongremizden geriye bütün bu problemleri aşacak irade, azim ve kardeşlik kaldı. Genel merkezinin önünde arama kurtarma aracı, bürolarında yardım organizasyon şeması, kongresinde deprem gündemi, ufku ve adanmış kadrosu ile sendikamız, ülkemizin yüz akı olmaya, üretmeye devam edecek, hayırlı olsun.

Büyük bir özveri ile gidebilen öğretmen ve idareciler deprem bölgesine giderek oradaki çalışmalara katıldı, gidemeyenlerse bulundukları il ve ilçelerde yardımların toplanması, tırların yüklenmesi gibi önemli görevler üstlendi.

İlk günlerin ardından ihtiyaçlar değişti ve okullarda çadır ve uyku tulumu dikilmeye, sobalar yapılmaya, ekmek üretilmeye başlandığını gördük. Bir yandan psikolojik destek ekipleri kuruldu, çadır kentlerin kurulmaya başlanması ile de çadır kentlerde oyun ve eğitim faaliyetleri düşünüldü.

Okulların durumu hızlıca incelendi, sınavlarla ilgili önlemler alındı, öğrencilerin nakilleri öğretmenlerin görevlendirilmeleri derken sürecin ön alınarak görece iyi yönetildiğini gördük.

Bir deprem ülkesi olarak asrın felaketi dediğimiz son depremin ardından bütün kurumların, planların, senaryoların gözden geçirilmeye ihtiyacı olduğu gibi MEB de benzer süreçlerde neler yapması gerektiğini yeniden değerlendirmelidir. Özellikle okullarda üretim yapmanın mantığı, üretim zincirinin her bir halkası ile masaya yatırılması gerekmektedir.

Bir ilke olarak her kurumun kendi alanı ile ilgili faaliyetlerine öncelik vermesi beklenir. Felaket bölgesine yakın illerde seri üretimi yapılabilen ekmek gibi ihtiyaç malzemelerinin, bin kilometre uzaktaki bir şehrin okullarında üretilmeye çalışılması, bu üretim için yüklü miktarda makine ve malzeme bedeli ödenmesi, elektrik, vergi, sigorta vs. gibi giderleri olmadığı halde piyasadan daha pahalıya üretim yapılması gibi birçok açıdan bir muhasebeye ihtiyaç vardır.

MEB bu alandan çıkmalı, rol çalan görüntüsünü değiştirmeli ve depremlerin yıkıcı, öldürücü etkisini artıran insan faktörüne odaklanmalıdır. Depremle beraber toplumun daha üst perdeden tartışmaya başladığı iş ahlakı üzerine çalışmalarla işe başlanabilir. Her dersin müfredatına bu gözle yeniden bakarak erdemi öne çıkarmanın yolu bulunmalıdır.

Eğitimciler olarak erdemi, ahlakı, meslek ilkelerini, insan hayatının kutsallığını, kul hakkını… biz eğitimciler değil de topluma sosyal medya fenomenleri mi yerleştirecek? Kader, bilim, tedbir, tevekkül gibi kavramları, daha cenazeler defnedilmeden kavgaya tutuşanlar mı yeniden temellendirecek? Bilim adamlarının din adamları ile kavgasını topluma kim tanımlayacak?

MEB ürettiği sembolik ürünlerle değil felaketten çıkardığı dersler ve alacağı önlemlerle öne çıkmalıdır. Kendi işini hakkıyla yapamayıp başka alanlarda yaptıklarıyla öne çıkmaya çalışmak zaman kaybıdır, emek israfıdır. Çocukların, okul harçlığı ile deprem yardımı yapması, okulların üretim yapmasından çok daha eğitim değeri taşıyor kanımca.

Eğitimciler olarak yirmi dört yıldır ülkemizde, “çök, kapan, tutun” seviyesinin ötesine geçemeyen deprem bilincini; iş ahlakı, iş başında eğitim, vicdani ve tarihi sorumluluk, soran-sorgulayan tüketici, Mimar Sinan’ın mirasçısı mimar ve mühendis bilinci gibi seviyelere taşımalıyız. Ders kitaplarının içeriğinden görsellerine, fakültede ders işleme biçiminden diplomalara yüklediğimiz anlama kadar yeniden düzenleme yapılmalıdır.

Bütün bunlar herkes kendi işine yoğunlaştığı gün doğal olarak gelişecek ve depreme dayanıklı ülke olabileceğiz.

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

6.Şubat.2023 yine sabah 04.17’de merkez üssü Kahramanmaraş Pazarcık olan ve 10 ili kapsayan 9 saatte7.7 ve 7.6 şiddetindeki 2 büyük deprem sonrası büyük felaketin görüntülerini izlerken bir anda 17 Ağustos 1999 tarihine gittim.Orada yaşadıklarımı anlatmaya kelimeler yetmez.Çınarcık’ta eşimi ve kızımı kaybetmiştim.İki gün çaresizce enkaz başında yardım bekledim ne gelen ne giden oldu.İnsanlar ne yapacağını şaşırmış bir şekilde elleriyle enkazı kaldırmaya çalışıyorlardı. Gazeteci Erhan Karataş Atv ‘de yayınlanan “HATIRLA” adlı programdaki o görüntüleri geçenlerde bana atmıştı. Birden bire şok oldum,ben o anları hiç hatırlamadım,demek ki ne haldeymişim.Kendime geldiğim an herhalde cenazeleri mezara indirdiğim andı.Yaşamayan bunları bilemez.Ordaki insanlara Allah sabırlar metanetler versin.İşleri çok zor. Şimdi devletin tüm kurum ve kuruluşları,bakanlar,milletvekilleri,belediye başkanları birlik beraberlik içinde büyük bir gayret sarfediyorlar.Acılı günlerde dayanışma içinde oluyorlar. Özlediğimiz davranışlar.TV ekranlarındaki bazı görüntüler de beni o günlere götürdü.Kahramanmaraş ve Gaziantep’te 13 saat sonra iki çocuk enkaz altından çıkarılma sahnesini izlerken gözyaşlarıma hakim olamadım.Aynı 17 Ağustos’ta olduğu gibi.. Zor şeyler. Cumhuriyet tarihinin 1999 dan sonraki en büyük ikinci depremi olduğu bildirilen ve çok geniş bir alanı kapsayan ve daha enkazı kaldırılamayan binlerce binanın altında neler olduğunu bilmiyoruz, bu büyük afetten kayıp sayısının inşallah yanılırım ama, Marmara Depreminin üstüne çıkacağını düşünüyorum . Böyle bir acının ülkemizde ve dünyada bir daha yaşanmamasını temenni ediyor, kaybettiğimiz deprem şehitlerimize Yüce Allah’tan rahmet,yaralılara acil şifalar, yakınlarına başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

Çocuklarını, yaşlılarını, kadınlarını veya her yaştan insanını, birkaç yıl ara ile enkazdan toplamak ne kadar büyük bir acıdır. İnsanlarını koruyabilmek bir devletin saygınlığı ile bir milletin büyüklüğü ile ilgilidir diye düşünürüm hep.

Şimdi en başa dönme, sorgulama, önlemler alma ve kararlı olma zamanıdır. Mevcut tabloda ihmali olanlardan sorulacak hesabı bile, önümüzdeki dönem çalışmalarının hazırlığı olarak görme vaktidir. Denetimden güçlendirmeye bütün süreçleri gözden geçirmeye, cezaları artırmaya ihtiyacımız var.

Felaketin daha ilk günü şahit olduğumuz açıklamalara bakacak olursak, gelecekten umutlu olabilmek için toplum olarak kendi yapacaklarımızı çözüm olarak görmeliyiz. Hep birlikte zorlamamız, kontrol etmemiz, denetlememiz ve en sonunda güvenmemiz gerekiyor.

Her kesim öncelikle kendi tarafını, partisini, sivil toplumunu, basınını vs. denetlemelidir. Karşı tarafa söylenmek en kolay olanı ancak hiçbir işe yaramayanıdır. Gün acının günüdür. En azından toplumun seferber olduğu böylesine zor dönemlerde, sorumlu davranmaya, acılara saygı duyulduğunu görmeye ihtiyacımız var.

Bir haftanın sonunda gördük ki eksiklerimiz, ihmallerimiz ve yanlışlarımız var. Mademki insan hayatı söz konusu, deprem öncesi ve sonrası bütün süreçleri masaya yatırmalı ve gereken dersleri çıkararak işe koyulmalıyız. Deprem, ideoloji gözetmiyor, hepimizi öldürüyor.

Yeni bina inşa etme, mevcut binaları depreme hazırlama ve deprem sonrası yapılacaklara dair süreçleri çalışmak gerektiğini bu felaket bize bir kez daha gösterdi. Bir şehre göre değil on beş şehre göre hazırlıklı olmak, iklim ve coğrafyanın bütün zorluklarını dikkate alarak hazırlık yapma gereğini not etmek gerekiyor.

Normal zamanlarda sivil toplum çalışmalarına burun kıvıran yetkililer, kendiliğinden seferber olan on binleri görmüşlerdir umarım. Elinden geleni yapan, gücünün yetmediği yerde devleti ve milleti için dua eden bir topluluğa ancak gıpta edilir.

Depremin ilk saatlerinden itibaren kamu kurumlarının olsun sivil toplum kuruluşlarının olsun çabalarını görünce, bir işbölümüne veya her kurumun kendi alanında kalmasına ihtiyaç olduğunu düşündüm. Özellikle kamu kurumlarının, sosyal medyadan görünür olma çabası ve içine girdikleri gereksiz rekabet, kurumları yıpratıyor, yetkilileri değersizleştiriyor.

Önümüzde uzun bir yol var. Umarım bir sonraki depreme kadar önemli mesafe almış oluruz. Körfez depreminden bugüne kadar yapılanların on katını yapmaya, şehirleri dönüştürmeye, binaları güçlendirmeye ihtiyacımız var.

Dili ve niyeti kötülere, yağmacılara, sosyal medya sorumsuzlarına aldırmadan, iyileri ve iyilikleri konuşarak, kurtarma ekiplerinin bir yaralıyı kurtardığı ruh haline sahip olmaya ve o hal ile kalmaya ne çok ihtiyacımız var.

Gelin hayatını kaybedenlere rahmet, yaralılara şifa ve milletimize sabır dilerken yeni bir sayfa açalım. Bu sayfayı güzelliklerle, doğru adımlarla, başarılarla, birlik ve beraberlikle dolduralım.

Almanya gezisinde okul müdürüne; “Bu okulu bozmana izin vermeyeceğiz.” tehdidi savuran Evangelistlerin Nürnberg bölge sorumlusundan, bu şehrin ve bakanlığın konu ile ilgili bütün yöneticilerine, mezun derneğinden, okul aile birliği yetkililerine kadar herkes, asıl problemin okul müdürünün attığı tweet olmadığını çok iyi biliyor.

Oyunu kurgulayanlar, yıllar içinde o kadar tecrübe kazanmış ve o kadar yoldaş biriktirmişler ki iki satırlık yönetmelik değişikliği ile problemi çözebilecek konumda olan yetkilileri bile figüran olarak kullanabiliyorlar.

Gelin şimdi isterseniz yazdığı rapor veya attığı imza ile okul müdürünü görevden alarak kamuoyuna yansıyan problemi çözdüğünü zanneden yetkililerimizin, aslında neye imza attıklarına bakalım:

Müdürleri, uğruna tek tek kurban verdikleriniz, okulda sapkın LGBT afişlerini okul panolarına asabiliyorlar. Kuruluş yıldönümü, mezuniyet töreni, proje vs. bahaneleri ile çocuklarımızı alkollü ortamlarda zehirliyorlar.

Oluşturdukları okul iklimi ile sempatizanı oldukları ideolojiye insan kaynağı yetiştiriyor, verdikleri burslarla çocuklarımızı kendilerine bağlıyorlar. Yurtdışı bağlantılarla beyin göçüne aracılık ediyorlar. Dahası var ancak şimdilik bu kadarıyla yetiniyorum.

Çıkarılan gürültüye bakılırsa zannedilecek ki bu ailelere okul müdürleri baskı yapıyor, okul dışında kutlama, eğlence ne yapacaklarsa engelliyorlar. Hâlbuki okul müdürünün tek gayesi bu çarkın dışında kalmak isteyen aileleri ve çocuklarını olsun koruyabilmek. Bir nevi akran zorbalığına karşı mücadele veriliyor.

Son zamanlarda Cağaloğlu Anadolu Lisesi özelinde ülkemizde eğitimin nasıl yönetildiğini, aslında nasıl yönetilmediğini görüyoruz. Okulda aylar süren huzursuzluğa kimsecikler müdahil olmuyor. Okul müdürü hangi kapıyı çaldıysa çözüm bulamıyor. Bir devlet üniversitesinde öğretim üyesi olan okul aile birliği başkanı ve ekibi, okulu resmen sabote ediyor. Ödemeler yapılmıyor, müdürün odası basılıyor, tehdit ediliyor. Öğrenciler idareye karşı kışkırtılıyor, okulun önünde bildiri dağıtılıyor, eylemler yapılıyor.

Nedense okulda son günlerde bir anda her şey normale dönüyor, bir sakinlik yaşanıyor. Çünkü okul aile birliği ve mezun derneği yetkilileri, müdürün görevden alınacağını, yaptıkları üst düzey ziyaretle öğreniyor ve frene basıyorlar, arkasından ilgili yazı İl MEM’e gönderiliyor.

Bütün bunlar kime karşı yapılıyor biliyor musunuz? Soruşturmayı yapan müfettişlere, il ve ilçe müdürü dâhil ulaşabildiği bütün üst düzey yetkililere; “Aylardır bir mücadele veriyorum, beni buraya bakanlığım atadı, hata yaptıysam ben istifa edeyim, ancak beni bu azgın azgınlığa kurban vermeyin.” diyen, fakat “Hayır, istifa etmen doğru olmaz.” denilen ve istifa etmesine bile izin verilmeyen okul müdürüne yapılıyor.

Olay soğumaya bırakılıyor, zamana yayılıyor, karşı tepkiden veya okul müdürünün referanslarından çekinildiği için direk inisiyatif alarak çözmek yerine operasyon, MEB müfettişlerine yaptırılıyor. Biz bu yöntemi geçmişte kimlerin nasıl kullandığını çok iyi biliyoruz.

Bu okullarda bir kısır döngüdür yaşanıyor. Kurtarılmış bölgelerde özerklik ilan edilmişçesine, kale savunur gibi bir mücadele veriyorlar. Müdürlerin biri gidiyor diğeri geliyor, problem ise orta yerde duruyor. Garip olansa bütün yetkililer bunu biliyor, görüyor ve sadece problemin etrafından dolanıyorlar.

Yapılacaklar bellidir. Bu okulları da diğer okullarda olduğu gibi eğitimcilerin yöneteceği ortamı sağlamak ve oluşan hücreleri okuldan uzaklaştırmaktır. Bunu yapmaya güç yetiremeyip her defasında okul müdürünü kurban vermek, son on yılda özellikle eğitimde verilen mücadeleyi anlamamaktır, teslim olmaktır.

Peki, şimdi ne olacak? Hangi yeteneklere haiz bir müdür atayacak ve ondan ne yapmasını bekleyeceksiniz? Tercihiniz azgın azınlığa teslim olacak bir müdür atamaksa, göndere beyaz bayrak çekerek göreve başlatın. Değilse yapılması gerekenleri yaparak müdürün arkasında durun ve baş edemediğiniz güce teslim olup yetişmiş insan gücümüzü harcamayın.

Okullar, eğitimin kendi dinamiklerine göre değil de organize olmuş, her fırsatta sokağa çıkan, eylem yapan, iftira atan haysiyet cellatlarının dayatmalarına boyun eğerek yönetilecekse, bu tip taşkınlıklar sonuç alacaksa, bilelim ve biz de Sultanahmet meydanına çadır kuralım. Bir tarafın sorumlu, diğer tarafın ise sürekli saldırgan davranarak, anarşiyle sonuç aldığı düzenle nereye kadar gideceğiz? Bu bayat senaryoyu ve kötü filmi daha ne kadar izleyeceğiz? Gerçekten vicdanınız rahat mı? Sahi siz eğitim yöneticilerinize ne zaman sahip çıkacaksınız?

En düşük memur maaşının, asgari ücretin altında kalması bir hükümet için çok büyük sorun olarak görülmelidir. Problem, asgari ücrete yapılan zam değil, maaşların aynı oranda artırılmamasıdır.

Memur ve emekliler adına yetkili sendika olarak maaşlarımızı asgari ücretle kıyaslayarak zam istememiz, aslında durumun vahametini anlatmaya yetiyor. Madem asgari ücret bir gösterge ücrettir, bütün sistem asgari ücrete oranla belirlenecek mantıklı bir oranda tutulsun ve istikrar sağlansın.

Sebebi ne olursa olsun büyük bir problem yaşanıyor. En temel ihtiyaç maddelerine yapılan yağmur gibi zamlara kimse engel olamıyor. Kiralar kontrol altına alınmaya çalışılsa da maaş-kira dengesi, asgari ücret-maaş dengesinden çok da farklı değil. Yaşanan sıkıntıya artık sadece zam yaparak değil piyasayı kontrol ederek çözüm üretmek gerekecek.

Asgari ücret zammının açıklandığı gün, çalışma bakanı ilginç bir tartışmayı da başlattı. Aslında sendikalar asgari ücrete yüksek zam istememiş, eleştiri yapmak gerekiyormuş, bu sendikalarla çalışanların sırtı yerden kalkmazmış vs.

Kimse ne olduğunu anlayamadı ancak bizim açımızdan durum şudur; asgari ücret pazarlığı işçi ve işveren sendikaları ile yapılıyor, Memur Sen’le değil. Sayın bakana, madem öyle, biz memur ve emekliler için de ocak ayında en az yüzde elli dört zam istiyoruz, buyurun verin diyoruz.

Asgari ücret zammı belirlendi ve şimdi gözler memur ve emekliler için yapılacak zam oranına kilitlendi. Aslında aralık ayı enflasyonunun yüzde kaç olacağının bir anlamı yok. Çünkü yapılacak zam her halükarda çok daha yüksek olmak durumunda. Üç ocak tarihi beklenmeden bile açıklama yapılabilir. Beklenti yüksek ve sabırlar tükenmek üzere.

Bu ağır ekonomik şartlar altında, sadece genele yapılacak zam oranı ile değil; tek maaşlı, en düşük maaşlı, büyükşehirde yaşayan, çok çocuklu, evi kira gibi birçok başlık altında değerlendirmeler yapılarak ilave önlemler almaya gerek var. Hükümetin bugüne kadar gösterdiği iyi niyetli yaklaşım bu tür çalışmayı da akla getirmektedir.

Asgari ücrete yapılan yüzde elli dörtlük zam emekli ve memurun umudu oldu. Bu umudun sönmeden bu ağır kış şartlarında yeşermesini bekliyoruz. Sayın bakanın işçi sendikalarını kastederek başlattığı tartışmayı, emekli ve memura yapılacak zammın da en az yüzde elli dört olması gibi anlamak istiyor ve bekliyoruz.

Bugün devletlerin geleceği, toplumun huzuru ve barışı için en büyük tehdit, düşmanın uçağı, füzesi, bombası değil, saldırıya uğrayan ülke tarafından müdahale edilemeyecek internet sağlayıcı uydular ve sosyal medya mecralarıdır. Burada organize olanlar, hiçbir ahlak ilkesi tanımıyorsa onlarla baş etmenin bir yolu henüz icat edilmemiştir.

Son günlerde ülkemizde iki önemli olay yaşandı. Bunlardan biri Yıldız Teknik Üniversitesi’nde sözde bir hocanın derste Peygamber efendimize alenen hakaret etmesi ve ikincisi ise Cağaloğlu Anadolu Lisesi müdürünün, günler süren linç kampanyasına tabi tutulmasıydı. Bir tarafta açıkça işlenmiş bir suç, diğer tarafta ise sadece “olayın ne olduğu araştırılsın” diyen bir açıklama var.

Bir haftadır yürütülen kampanyaya bakılırsa, insanlığımızdan utanacağımız kadar vahim olayın Cağaloğlu Anadolu Lisesi’nde yaşandığı ve sorumlusunun da okul müdürü olduğu zannedilecek. Peygamberimize hakaret olayı ise kamuoyunun hiç ilgilenmediği bir ayrıntı olarak geçiştirilmeye çalışılıyor.

Çıkarılan gürültünün amacı nedir? Cağaloğlu Anadolu Lisesi ve aynı statüdeki liselerde yaşanan ve belli aralıklarla basına yansıyan olayların arka planında ne vardır? Bu okulların; okul aile birlikleri, mezun dernekleri, idareci ve öğretmen kadrosu kontrol altında tutularak, belli bir zihniyete hizmet eden okullar olarak mı kalması amaçlanıyor?

Okulda LGBT panosu düzenlenebilsin, sosyal etkinliklere okul idaresi karışmasın, yurt dışı bağlantılara bulunan kılıf deşifre olmasın, okulun maddi imkânları okul idaresine karşı dayatma aracı olabilsin, gerekirse ödemeler yapılmasın, gelen muhafazakâr aile çocukları bile ya bu çark içinde öğütülsün ya da başka okullara nakil gitsin isteniyor. Okulun rengi bu ülkenin rengi, okulun iklimi bu ülkenin iklimi olmasın isteniyor.

Okul toplumun özetidir. Toplumun değerlerini taşır, yaşatır, gelecek kuşaklara aktarır. Eğitim ciddi bir iştir. Okul kuralları olan bir yerdir. Görevlilerin yetki ve sorumlulukları tanımlanmıştır. Her birim kendi işini yapmalıdır. Okul sadece öğretim yapmaz, eğitim de yapar. Eğitim sadece derslerde yapılan bir faaliyet değildir. Bütün bu sistemin başı okul müdürüdür. Tersine bir durum kargaşadır.

Sayıları binleri bulan diğer okullarda okul idareleri, okul aile birliklerine zorla veli bulabilirken, bu okullara belli kesimlerin özel ilgisinin anlamı nedir? Kaç tane okulun, okul aile birliği, okuluyla ilgili basın açıklaması yapıyor, yapabiliyor?

Cağaloğlu Anadolu Lisesi ve aynı statüdeki diğer okullarda yaşanan olaylar iyi analiz edilmeli, problemler yok sayılmamalıdır. Marjinal grupların çıkardığı gürültüye göre değil; eğitimin ilkelerine, yönetim biliminin doğrularına, ülkemiz insanının ve öğrencilerimizin içinde bulundukları yaşın hassasiyetlerine ve son on yılda verilen mücadeleye uygun kararlar alınmalıdır.

Gerekirse okul aile birliği mevzuatı başta olmak üzere, problem üreten değil problem çözen yeni mevzuat geliştirilmelidir.

Takip ediyoruz, linç edenler mi dikkate alınacak yoksa sessiz kalanlar mı göreceğiz. Şundan eminim ki son bir hafta içinde şahit olduğumuz çaba, bir olay üzerinden çıkan tartışmayı köpürterek, sıkışılan ve aylardır gözlerden uzak devam eden başka bir alanda sonuç alma çabasıdır. Bu çabaya her defasında teslim olunursa, müdürler öğretmenler gelir gider, ancak problem yerli yerinde durur.

*BEN biliyorum bunları,bana lazım değil. Öğrencinin kendi sınırlarını fark etmesini sağlar.Tecrübelerin,bilginin kaybolmadığını,üst üste birikerek bir kazanım oluştuğunu vurgular.

*KONUŞMAK isteyen varsa dışarı çıksın. Hayatta daima bir tercih şansının olduğunu işaret eder.’Karakterinizi,kişiliğinizi ne yapmak istediğiniz yönündeki tercihleriniz belirler’mesajını verir

*KONUŞMALAR başlandığına göre herkes anladı galiba? Neden-sonuç ilişkisini kavramaya yardımcı olur.Gerçekleşen olayın,neyin sonucu olduğunu değerlendirme fırsatı verir.

*ÇAY,kahve istermisin evladım? Adeta tek başına bir ironi dersidir.Ayrıca konukseverlik,misafirperverlik adına da göndermeleri mevcuttur.

*BEN Rüzgar’a sordum,sen Rüzgar mısın? Herkesin kendinden sorumlu olduğunu,kişinin yaptıklarının sorumluluğunu alması gerektiğini anlatır.Öz benliğin fark edilmesi için harika bir örnektir.

*Kendini de unutsaydın? Esasen kişinin kendisi için ne kadar önemli olduğunu vurdular.’Şu hayattaki en önemli şey sensin der!’Öğrencinin özgüveninin artmasına katkıda bulunur.

*SENE sonunda ben de seni unutacağım. Hayatın bir hesaplaşmalar bütünü olduğunu gösterir ve korkuların üzerine gidilmesi gerektiğini tembihler.

*GECE beşik mi salladın? Kişiye sorumluluklarını,zamanı düzgün kullanılması gerektiğini hatırlatır.

*ARKADAŞIN camdan atlasa sen de mi atlayacaksın? Öğrencinin kendisine “Bu hayatta ben kimim?”sorusunu sormasını sağlar.Öğrencinin hayattaki yerini fark etmesine kendini kime neye göre tanımladığını görmesine yardımcı olur.

*KOMİK bir şey varsa söyleyin,biz de gülelim. Paylaşımın önemini hatırlatır,öğrencileri  birbirleriyle kaynaştırır.Mutluluğun paylaştıkça arttığına canlı bir örnektir.

*PARMAK kaldırmak zaten”öğretmenim”demek! ‘Söz gümüşse ,sükut altındır’ lafının özetidir.Doğru zamanda konuşmanın ve doğru yerde susmanın erdemlerini anlatır.

*SEN dinlemiyorsun,bari dinlemek isteyene engel olma. ‘Başkalarının özgürlüğünün başladığı yerde senin özğürlüğün biter’fikrinin açıklamasıdır.Bir demokrasi dersidir adeta.

*ZAMANINDA biz de öğrenci olduk. Hayatların aslında birbirinin tekrarı olduğu,bir fark olacaksa onu bizzat kendinizin yaratabileceği fikrini verir.Özgün bireyler yetiştirmenin anahtarıdır.

*ARKADAŞLARININ yanında rencide etmek istemiyorum seni! Kişilik haklarına saygı,birey olma özgürlüğü,kişinin toplumdaki yeri ve önemi konularında eşsiz dersler barındırır.

*EN son ne dedim ben?...Dinlemiyorsunuz ki! Dinlemenin önemini vurgular.Goethe’nin dediği gibi,”Konuşmak bir ihtiyaçsa,dinlemek bir sanattır”der bize.

*ÇOCUĞUM,yavrum,evladım,hayvan herifff!! “Edep,edepsizlerin edepsizliğine sabretmektir”,biz Mevlana’nın bu mükemmel sözünün özünü anlatır bu kısacık serzeniş.

*KOPYA çekerek aslında beni değil kendinizi kandırıyorsunuz. Ne yaparsan kendine mesajının en net verildiği ifadedir.’Kendini kandırmak çok kolaydır ancak yalan üzerine bir hayat inşa etmek gelecekte o hayatın çökmesi demektir’der.

*KAĞIDINA bakabilirsin tabii ki,ama yüksek not verdiysem geri alırım. Hayatta risk alabildiğin kadar varsın,risk almadan yükselmenin,bir yerlere gelmenin mümkün olmadığını anlatır bize.Belki de en kıymetli derstir klişe dediğimiz sözlerin bize verdiği.

*İSTEDİĞİNİZ sorudan başlayabilirsiniz. ‘Hayatınız sadece kendi tercihlerinizden ibaret bir yoldur’der.Karar verirken 10 düşünün,bir harekete geçin mesajını gayet kolay ve etkili bir yoldan verir.

*ŞU andan itibaren herkes birbirine küs. Bazen ilerliyebilmek,başarılar kazanmak,iyi şeyler ortaya koymak için yalnız kalmaya ihtiyacımız vardır,bunu anlatan,bir sözdür bu.Bazen başkalarına sırtınızı dönmeniz gerektiğinde,çekinmeden dönün.Bu arkanızda kalan yolu görmenizi sağlar.

*SİZ evinizde de mi böylesiniz? / Evinizde de mi çöpleri yere atıyorsunuz? Sosyalleşme,toplum içinde yaşam,görgü kuralları güzellemesidir.Birlikte yaşamanın erdemlerini en temel kurum aile üzerinden etkili bir şekilde anlatır.

Bu hafta sınav değil öğretmenler gününü ve öğretmenin değerini, kıymetini konuşacağız. Bu bahane ile aylar süren sevimsiz ve sıkıntılı süreci geride bırakma şansımız olacak. Yeniden eski günlere dönerek, eğitimi ve öğretmenlerin gerçek problemlerini konuşacağız.

Öğretmenler günü etkinliklerini planlayacak her kademeden yöneticiye bir tavsiyede bulunmak isterim: Bu sene yapacaklarınız, öğretmenlerin kaybolan motivasyonunu artırmaya dönük etkinlikler olsun. Yaz tatili heba olan, ara tatili sınava kurban giden, aylardır gündemden düşmeyen öğretmenlerin buna ihtiyacı olacaktır.

Ekonomik sıkıntılar arasında Kasım ayının sonuna doğru yaklaşırken artık gündemimizde, yılbaşında yapılacak zam oranları olacak. Uzman ve başöğretmenliğin maaşlara yansıması, toplu sözleşme gereği altı aylık zam ve enflasyon farkının yanında hatırı sayılır ilave iyileştirme yani refah payı beklentisi var.

Yılbaşından itibaren yeni bir problemimiz olacak, maaş dengesizliği. Aday öğretmen, öğretmen, uzman öğretmen, başöğretmen, müdür yardımcısı, müdür, şube müdürü, ilçe müdürü, il müdür yardımcısı maaşlarını; ek ders, sınav görevleri, kurslar, meslek lisesi veya diğer okul türleri gibi birçok parametreyi dikkate alarak ortalama bir tablo yaptığınızda, zaten çarpık ve adaletsiz olan sistemin daha da çarpık hale geldiği görülecektir.

Yılbaşında oluşacak rakamlar üzerinden kabaca söylersek, 10 bin lira ile 25 bin lira arasında maaş ve ilave ücretler toplamı söz konusu olacaktır. Bu durum, en düşük gelir grubu ile en yüksek gelir grubu arsındaki farkın iki buçuk kata çıkacağını ifade eder. Bu ekonomik şartlar, aşağıdaki grubu yukarı çekecek çözümler üretmeyi gerekli kılmaktadır.

Görülüyor ki sınavın kolay olması, bütün problemlerin çözüldüğü anlamına gelmiyor. Şimdi süreci takip etmek, fiili durum oluşturularak bir yıllığına aşılan problemi, yasayı değiştirerek kalıcı çözüme kavuşturmak gerekiyor. Tam da burada yeniden devreye girerek süreci takip edeceğiz.

Önümüzde ÖMK, EYT, Yönetici Görevlendirme Yönetmeliği, öğretmene şiddet, sözleşmelilere kadro, yeni toplu sözleşme sürecine hazırlık gibi yığınla gündem var.

Sendikal mücadeleyi yoğunlaşan, geçici bir problem üzerinden ameliyat masasına yatırmak ve değersizleştirmek, bütün sendikalar dahil hep beraber en büyük kaybımız olacaktır. Bu derin ve sinsi tuzağa düşmemek ve problemler derinleştikçe safları sıklaştırmak gerekmektedir.

Elde edilen kazanımları, çözülen ve çözüm bekleyen problemleri unutmadan, yılmadan yorulmadan mücadeleye devam etmek gerekmektedir.

Bu duygularla sınava giren bütün öğretmen arkadaşlarımı tebrik ediyor ve geçmiş olsun diyorum, 24 Kasım Öğretmenler Gününüzü şimdiden kutluyorum. Umarım böyle sıkıntılı bir dönemi bize kimseler yaşatmasın.

Acaba görmediğim bir gelişme, müdahale etmekte geciktiğim bir problem, söz verip de unuttuğum bir üyem, kurum veya kişi var mı diye tatlı bir telaş içindesinizdir. Yetişebilmek için ötelediğiniz aileniz, sağlığınız, tatiliniz, unuttuğunuz eş dost akrabanıza rağmen bu telaştan kurtulamazsınız.

Yıllar yılları kovalar, şartlar, dönemler, fırsatlar, problemler değişir fakat sizin bu en büyük derdinizin çaresi yoktur. Çünkü siz yetişmek, görmek, müdahale etmek, dinlemek, çözmek, yol bulmak, yol göstermek ve takip etmek zorundasınızdır.

Çünkü bu işi siz gönüllü üstlenmiş, aday olmuş, seçilmiş ve göreve talip olmuşsunuzdur. Hele bir de profesyonelseniz ve maaşınızı sendikadan alıyorsanız özgürlük mücadelesi veren bir tutsaksınız demektir.

Sizi en iyi zora düşen üyeniz anlar. Size ulaştığında nasıl çabaladığınıza şahit olur, hakkınızda oluşturulan olumsuz algıya nasıl esir olduğunu görür, hayıflanır. Yıllar içinde problemini çözdüğünüz üyelerinizi organize etme şansınız olsa çelik gibi bir teşkilata sahip olursunuz. Ben bu hayali sendikaya, “damdan düşenler sendikası” diyorum.

Yaptıklarınız kolay unutulur bu âlemde. Bir diğer zorluğunuz da unutulmaktır. Hep yapamadıklarınız veya yapmakta geciktiklerinizle anılırsınız, baskı yersiniz. Bütün yaptıklarınız; “Sendika ne yaptı ki?” diye kurulan üç kelimelik bir cümle ile buharlaştırılır adeta. İnsanoğludur talepleri bitmez ve sizin üretmekten, çözmekten, sürekli kazandırmaktan başka çareniz de yoktur.

Başka bir ülkede olsa sendikacılık tarihine altın harflerle yazılacak kazanımlarınız vardır hâlbuki. “Kamuda kıyafet (başörtüsü) serbestliği” bir sendikanın logosuna işlenecek, yıldönümleri, etkinliklerle kutlanacak kadar devrim niteliğinde bir kazanımdır.

Aylardır; “Memur Sen bu problemi çözdü ya bu bile bu teşkilata yeter.” diyenler ne zaman seslerini yükseltir diye bekliyorum. Neredesiniz, sesiniz ne zaman çıkacak?

3600 ek göstergeyi biz değil de başka bir sendika almış olsaydı yirmi yıl kimse o sendikayı eleştirmeye bile cesaret edemezdi. Sekiz yüz iki kazanım nasıl yok sayılır? Katsayı zulmü kendiliğinden mi kaldırıldı? İmam Hatiplerin önü kendiliğinden mi açıldı, on iki yaşından küçüklere Kuran kursu yasağı kendiliğinden mi kalktı? Toplu sözleşme hakkı, sözleşmelilere kadro, disiplin affı, nöbet ücreti, sınav ücretleri, kurs düzenlemesi, ek ödemeler, taban aylığa zamlar...

28 Şubat mağdurlarının haklarını Eğitim Sen mi, Eğitim İş mi veya merdiven altı sendikalar mı savundu? Ne zaman hakkı teslim edeceksiniz?

Ülkemizde sendikal mücadele, salgınla oluşan ekonomik dalgalanmalar ve yeni siyasi dengelerden etkilenerek; statükoyu koruyan, demokrasi ve insan hakları sicili bozuk, yasakları savunan, bize ait bütün değerlerimize, inancımıza, aile yapımıza düşman sendikaları şımartan sıkıntılı bir döneme giriyor.

Bizim mücadelemizi, yaptıklarımızı, ufkumuzu, hayallerimizi, azmimizi, adanmışlığımızı, dostluğumuzu, anlayamayan, feraseti bağlı bazı etkili ve yetkili kişilerin son dönem yaptıkları ise ne yazık ki bu problemi derinleştiriyor.

Uyaralım, bu geçici ve hassas dönemde sınıfta kalanların, işler düze çıktığında, bizim nezdimizde hiçbir karşılığı olmayacaktır. Siyasette, bürokraside, sendikacılıkta bunların örnekleri çoktur.

Özellikle bu zor zamanda, hiçbir karşılığı olmadığı halde serseri mayın gibi ortalıkta dolaşanlara, geçmişte nimetlenen günün nankörlerine, sadece dedi kodu üretenlere, boyundan büyük laflar eden ayarı bozuklara, yukarıda özetlemeye çalıştığım mazimize bakmalarını ve olduğu yerde insan gibi durmalarını tavsiye edelim.

Turgut Özal’ın, “gelecek yüzyıl Türklerin yüzyılı olacak” Süleyman Demirel’in, “Adriyatik’ten Çin Seddine” diye cılız sesle dillendirdiği hedeften çok daha ileri hedefleri, hem de somut adımlarla bugün Recep Tayyip Erdoğan yüksek sesle, dünyaya haykırıyor ve ilan ediyor.

Bundan üç beş sene öncesine kadar 2023, 2071 hedefleri söylemini her duyduğumda bir yandan kulağıma hoş gelir diğer yandan, bütün somut adımlara rağmen motivasyon sağlamak için söylenmiş güzel sözler olarak algılardım. Ancak artık önümüzde dünya savaş tarihini değiştiren silahlarımız, trafiğe çıkmak üzere banttan inen aracımız var.

Başardıklarımızı görünce sanayileşmiş ülkelerin geçmişte neleri başardığını, neden dünyaya hükmedebildiklerini ve bizim neden yıllar yılı emeklemek zorunda kaldığımızı şimdi daha iyi anlıyoruz. Biz yıllarca cocacola protestosu yaparken yollarda gördüğümüz milyonlarca araca ödediğimiz kaynağı düşünememişiz bile. Yakıtı, silahı, ilacı derken gelişmiş ülkelere çalışmışız hep.

Ülkemizde bir taraftan bunlar olurken diğer taraftan ufku dar, çağın çok gerisinde kalmış, köprü, tünel, baraj, havaalanı vs. istisnasız her yeniliğe karşı çıkan, engel olmaya çalışan, emek verenleri tehdit eden, ülkenin gurur kaynağı eserlerin açılış törenine katılıp katılmamayı bile memleket meselesi haline getiren bir kesim var ki durumları gerçekten içler acısı.

Bazıları şimdi deşifre oldu, hırçınlıkları ondan kaynaklanıyor. Onlar ilericilerdi, bilimi, sanatı, kültürü tekellerine almışlardı. Batıyı taklit ederek gelişecek, zenginleşecek, sanayi toplumuna ulaşacaklardı. Çağdaş medeniyet seviyesinin üstüne çıkacak ve adam sınıfına dâhil olacaklardı.

Bu yüzden zulmettiler, yasaklar koydular, hakka girdiler, batıya uşaklık ettiler. Hepsi boşa gitti, zaman kaybettik, nesiller harcandı. Tarihi yine doğru okuyamayacak ve yine yanılacaklar. Çarenin kendi topraklarımızdan üretilebileceğini, üretildiğini göremeyecekler, anlayamayacaklar.

Şimdi sorumluluk mevkiindeki bütün kişi, kurum ve kuruluşlara düşen görev, ortaya koyulan bu ufka ve vizyona ayak uydurabilmektir. Artık yapabilir miyiz, olur mu, başımıza bir iş gelir mi sorularını sorduğumuz günler gerilerde kaldı. Buradan geri dönüş çok daha büyük riskleri barındırır.

Eğitim başta olmak üzere bütün alanlarda yeni vizyon tanımlama, yeni paradigmalar oluşturma ve tepeden tırnağa yenilenme tarihi bir görev haline gelmiştir. Bir zihniyet devrimine ihtiyaç vardır. Eğitimde hala batı masalı ile oyalanmaya devam mı edeceğiz? Ne zaman sağladığımız bu özgüvenle batıya meydan okuyacağız?

Eğitimimizi ne zaman bir lider ülke eğitimi gibi dizayn edeceğiz? Müstemleke zihinlerin sömürge valisi uygulamalarından ne zaman kurtulacağız? Dünyada eğitimi geri giderken teknolojisi büyük hamleler yapabilen, muhalefeti söylem düzeyinde bile iktidara yaklaşamayan başka bir ülke var mıdır acaba?

Bir teklifle bitirelim; gelişmenin ilk şartı herkesi başarılı olduğu alanda istihdam etmekten geçiyorsa, bizim muhalefete; şehirlerimizin parklarını, kalelerini, mesire alanlarını, ana caddelerini, Türkiye’nin otomobili TOGG’un heykelleriyle süsleme görevi verilmelidir. TOGG’u tanıtan konserler, anma etkinlikleri, yıldönümleri, maketler, magnetler yapsınlar.

Ülkemizde 15 Temmuz hain darbe girişimi, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemini, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi de bugünkü siyasi dengeleri ortaya çıkardı. Güvenlik politikalarının öne çıktığı böylesi bir dönemde yeni sistemin zorladığı ittifaklarla siyaset, nerede durulacağı belli olmayan bir savrulmanın içine düştü. Klasik sağ-sol söylem birbirine karıştı, kim sağcı kim solcu belli değil artık.

Siyasi gelişmeler, kazanımları ile değil sadece ideolojileri ile öne çıkan bazı sendikaları derinden etkiledi. Siyasete paralel bölünmeler yaşandı. Ekonomideki hareketlilik ise çetin mücadeleler sonrası elde edilen kazanımları yetersiz duruma düşürerek, yetkili sendikaya daha büyük sorumluluklar yükledi, baskıyı artırdı.

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi; siyasi yönü zayıf, iletişim özürlü, sivil toplumla çalışmaya yatkın olmayan, kıymeti kendinden menkul bakanlar gerçeğini önümüze getirdi. Şartların giderek ağırlaştığı dönemde, taraflarla doğru iletişim kurulmadan atılan özensiz adımlar ve yüzde bir örgütlenme sınırının iptali, birçok merdiven altı sendikayı ortaya çıkardı. Problemden beslenen bu haşere yapılar, sendikal mücadeleye zenginlik katamadıkları gibi yılların birikimlerine yazık ettiler.

İşte ana hatlarıyla özetlemeye çalıştığım bu şartlar altında sendikamız, yedinci olağan kongre dönemini yaşıyor. Kongreler fikir üretmenin, kadro örgütlemenin, gelecek planlamasının ve strateji belirlemenin en önemli platformlarıdır.

Dünyada ve ülkemizdeki gelişmeler sendika yöneticileri olarak bizlere özetle şunu söylüyor:

Sendikacılığı dünya ölçeğine taşıyarak, ülkelerin ekonomilerini olumsuz etkileyen tehditlerle mücadele edecek, ekonomik bağımsızlığı koruyacak, ülke kaynaklarının sömürülmesine izin vermeyecek bir mücadele başlığı açılmalıdır. Bunu yapabilmek için uluslararası örgütlenmeye, raporlar yazmaya ve baskı grupları oluşturmaya ihtiyaç vardır.

Ülke içinde kaynakların israfına, yolsuzluğa ve adaletsiz dağıtıma karşı daha etkin mücadeleye girişmek gerekmektedir. Görüyoruz ki bütün iyi niyetli çabalara, kurulan denetim mekanizmalarına rağmen bu mücadelede sivil toplum denetimine daha çok ihtiyaç vardır.

Ülkemizde yürürlüğe giren yeni sistem iyi analiz edilerek, emekli, işçi, memurlar için olumsuzluk üreten yönlerine öneriler getirilmeli, bu konuda raporlar yazılmalıdır. Yasal düzenlemelerin bütün süreçleri denetlenmeli, sivil toplumun katkısı, denetimi idarenin keyfine bırakılmamalı, sisteme bağlanmalıdır.

Sendika yasası yeniden düzenlenerek uluslararası standartlara uygun hale getirilmeli, yetkili sendika sistemin aktif kontrol mekanizması olmalıdır. Yetki-sorumluluk-yasal imkânlar dengesi gözetilerek, her türlü baskıya maruz kalan yetkili sendikanın, en azından işçi sendikalarına sağlanan hak ve imkânlara kavuşturulması gerekmektedir.

Ülkemizde sendikal mücadeleye dair tartışma ortamının, sürekli değişen ve ağırlaşan yeni şartlara karşı ufuk açıcı, yol gösterici, üretken hale gelebilmesi için görev yine sendikacılar olarak bizlere düşmektedir. Aksi halde dertlerine çare arayan işçi, memur çalışan kesim; basit, seviyesiz, tutarsız, ölçüsüz, iyi niyetten yoksun ve hırslarına yenik düşmüş hırpani tiplerin, sendika bürolarının kanalizasyonlarında ürettikleri gündemlere esir olacaklar.

Yeni dönem, yeni şartların doğru analiz edileceği ve sürekli yenilenen stratejilerle çözümlerin üretileceği dönem olacaktır. Bu güne kadar olduğu gibi çözümler, kazanımlar yine sendikamızdan gelecektir.

Yeni dönemimizde de bildiğimiz işi daha iyi yapmaya, daha çok çalışmaya ve sürekli gelecek tasavvuru ile hareket etmeye devam edeceğiz.

Beyin yıkamanın ilk kuralı hedefi çevresinden tamamen izole etmektir.

Hedefin erişebileceği tüm bilgi ve uyaranlar kontrol altındadır.

Yöneticiler için en büyük tehditlerden bir tanesi de bir tür beyin yıkama türü olan “Cam Balon” olgusudur.

Buna göre yönetici etrafını saran yardımcıları,danışmanları ve bazen ailesi tarafından tamamen dış dünyadan izole edilir.

Sadece olumlu ve hoşuna gidecek bilgiler önüne konur, olumsuz ve hoşuna gitmeyecek her tür bilginin ona ulaşması engellenir.

Kontrol edilemeyen olumsuz haberlerin düşmanlarının yaydığı yalanlar olduğu söylenir.

Yönetici bir süre sonra gerçeklikle ilgisi olmayan sanal bir matriks içinde yaşamaya başlar.

Gerçekle alakası koptukça çevresindekilere bağımlılığı artar ve onların hükmü altına girer.

Cam balon olgusu çoğu zaman bu yöneticinin gücünü kaybetmesiyle sonuçlanır.

Bir çok holding sahibi bu olgu yüzünden firmasının battığını ancak icra memurları kapısına dayanınca anlayabilmiştir. 

Bir çok general savaşı kaybettiğini ancak düşman askerlerine esir düşünce fark edebilmiştir. 

Her yöneticinin en çok korkması gereken faktör işte bu “Cam Balon” tuzağıdır.

AİLE KURUMUNU KİM GÜÇLENDİRECEK?

CHP’nin başörtüsü hakkını yasal güvenceye alalım hamlesine karşı Cumhurbaşkanının; “Hatta bununla kalmayalım, kadının ve erkeğin birlikteliğinden oluşan aile kurumumuzu da güçlendirecek, geleceğe güvenle bakmamızı sağlayacak ilave değişiklikler de yapalım.” teklifi, İstanbul’da yapılan LGBT karşıtı yürüyüşe Aile Bakanı Derya Yanık’ın; “Nefret söylemini yanlış buluyorum, devletin temel insan haklarını korumak ve teslim etmek yükümlülüğü bulunuyor.” sözlerini akıllara getirdi.

160 MİLYON SAKINCALI KİTAP!

MEB yetkilileri, her fırsatta öğrencilere yüz altmış milyon kaynak kitap dağıtıldığını söylüyor. Ben de MEB’in milyonlarca lira harcama yaparak öğrencilere “sakıncalı kitap” dağıttığını söylüyorum. Hadi dağıttınız, ekonomik sıkıntılar, reform yapmıyorsunuz vs. gerekçeleriyle anladığımızı söyleyelim, bari bu yanlışın reklamını yapmayın.

SINAV KARŞITLIĞI TROLLERİN İŞİ Mİ?

Yaklaşık üç aydır uzman ve başöğretmenlik sınavını tartışıyoruz. MEB’e göre tepkilerin aksine sınava büyük teveccüh varmış, çünkü şartları tutan öğretmenlerin yüzde doksan beşi sınava başvuru yapmış ve başvuru yapanların yüzde doksan dokuzu eğitimleri tamamlamış.

MEB tarihinde böyle bir polemik görülmemiştir. Bu zor ekonomik şartlarda, öğretmenleri ittiğiniz ikilem üzerinden, çıkardığınız yetersiz meslek kanununu aklamaya çalışmak ne insani bir çaba ne de akıllıca bir uğraştır. Bu kördüğümü her gün izlediğimiz polemik değil ancak TBMM çözer?

SİZE PARA VERDİK!

“Okullara para verdik. Okullara ilk defa bu sene para verdik. Ayırdığımız bütçeyi üç katına çıkardık. Okul müdürleri verdiğimiz parayı harcamıyor.” Para para para. Başka gündem yok, başa kakmanın ötesine geçti bile. Eğitimin gündemi bu olmamalı. İnsan, öğrenci, değer, maneviyat, duygu, güzel ahlak, başarı... Ne zaman eğitim konuşacağız?

BİZİM SENDİKA VAR YA!

Son birkaç yıldır bakanlıkların çalışma biçimi sendikaları derinden etkiliyor. Galiba birilerinin “cinsiyetsiz toplum” hayalleri gibi bazılarının da “sendikasız kamu düzeni” hayali var. Bu tür uygulamalar sahte, kimliksiz, köksüz ve ilkesiz sendikaların doğmasına, palazlanmasına fırsat veriyor. Bu yanlışın bedeli uzun vadede ortaya çıkar ve herkes nasibine düşeni alır. Bu dönemde, bizim sendika var ya diyenlere dikkatlice bakmak gerekiyor.

Sendikacılıkta, sadece problemden beslenenler erken tükenir. Söyleyecek sözünüz yoksa veya söyledikleriniz toplumun çoktan aştığı eski masallarsa tükenirsiniz. Adınızı, logonuzu, maskenizi değiştirseniz de biz sizi tanır ve deşifre ederiz. Okul müdürleri ise sizi en iyi bilenlerin başında gelir.

Siz sendikal mücadelenin yüzkaralarısınız. Kıyafetle ilgili aldığınız karar tam da sizi özetliyor. Kendi üyenize bile saygınız kalmamıştır. Sizin özgürlük söyleminiz sadece kendi düşünce yapınızda olanlar içindir.

Farklı düşüncelere ve tercihlere tahammül diye bir derdiniz de yoktur. Yasaklar sizin için olmazsa olmazlarınızdır. Geçmişte barış ve özgürlük diyerek yaptıklarınız unutulmadı. Kılık değiştirerek ulaşabileceğiniz herhangi bir menzil de yoktur.

Toplum ürettiğiniz bütün kavramları yerle bir etti ve yeni bir iklim oluşturdu. Kamusal alan yalanınız, sözde demokrasi masalınız çöktü. “Bilimsel, laik, kamusal eğitim” diyerek kalkıştığınız toplum mühendisliği; yasakların, ihlallerin, acıların, işten atılmaların gerekçesi oldu.

Ailelerin bölünmesine, hayallerin yıkılmasına sebep oldunuz. Hep güce yaslandınız, yasakları savundunuz, bireyi yok saydınız. Kısaca siz bir sendikadan ziyade her dönem ceberut devletin hazır kıta bekçileri oldunuz.

Şimdi kalkmış akıllarınca öğretmenlerin umudu rollerine bürünüyorlar. Öğretmene saygı eylemeleri yapıyorlarmış. Hangi yüzle yapıyorsunuz? Öğretmenlerin yaşadığı bütün problemler kullanılacak bir malzemedir bunlar için. Önce yasaklar gelir, emreden, buyurgan tavır gelir.

Biz de bütün okul müdürlerimize seslenelim, aldırmayın, bu kervan yürüyecek. Biz milletimize hizmet etmeye, milletimizin değerlerini yaşatmaya, hoşgörülü, insan hak ve hürriyetlerine saygılı, İHA, SİHA üreten, maneviyatı yüksek nesiller yetiştirmeye devam edeceğiz.

Bu yolda hep yanınızda olduk. Siz öğrencilerini gezi eylemlerinden toplamış, fetö mücadelesi vermiş tecrübeli yöneticilersiniz. Sizi tehdit edenler, sizin hikayenize düşmanlık ediyorlar ve size tehdidin ters tepeceğini bilmiyorlar.

Nedense Eğitim İş sendikası mevzubahis olunca aklıma bir sendikadan ziyade; üniforma, 28 Şubat, kışla kapısı, hazır ol komutu, soğuk çehre, asık sürat, tank vs. geliyor. Aklıma hiç özgürlük, serbestlik, hoşgörü, farklılık, güler yüz, alın teri, emek vs. gelmiyor.

Biz Eğitim Bir Sen olarak, bugüne kadar olduğu gibi, hem bakanlığın sebep olduğu problemlerin çözümü hem de bu sendika görünümlü bindirilmiş kıtaların aklından geçirdikleri zorbalıklarla mücadele etmeye devam edeceğiz. Sendikal mücadelenin yüzkaralarına fırsat verenleri de unutmayacağız.

Büyük idealler, köklü eğitim yaklaşımları ve bunlara dair yol haritası olmadan eğitim yönetilemez. Mevcut eğitim sistemine dair eleştiriniz, sistemi dönüştürmeye dair çabanız yoksa başarılı olabilmek için çırpınmanıza da gerek yoktur.

Merkeze öğrenciyi değil öğretmeni almadan eğitim yönetilemez. Öğretmeni yok sayan uygulamaların, daha okullar açılmadan bizi nereye getirdiğini hep birlikte görmüş olduk. “Öğrenci merkezli eğitim” sloganı, öğretmenin toplumdaki statüsünü yıkmaktan ve bilinçsiz veliyi şımartmaktan başka bir işe yaramamıştır.

Popülizme, algı yönetimine, güç gösterisine, beğenilme ve yükselme duygusuna teslim olarak eğitim yönetilmez. Bu duygularla yapılan her uygulama zaten yamalı bohçaya dönen eğitim sistemini daha da içinden çıkılmaz hale getiriyor.

İstatistikler şişirilerek eğitim yönetilmez. Eğitimde kalite tablolara yansıyan istatistiklerin ötesinde bir şeydir. Günün sonunda bütün göstergeler iyiye gidebilir ancak siz eğitim hedeflerinizden uzaklaşmış olabilirsiniz. Son yılların hikâyesi bu değilse başka nedir?

İnsanı yok sayan ve güncelliğini yitirmiş mevzuata, teftiş raporlarının anlamsız ayrıntılarına dayanarak eğitim yönetilmez. Çözüm odaklı üst yönetici çözümü üretir, mevzuat arkasından gelir. İz bırakan yöneticilerin mevzuatla hiç problemi olmamıştır.

Ülkemizde okulların ekonomik sıkıntılarının olduğu kabul edilmeden eğitim yönetilemez. Bir problemi çözebilmek için önce onun var olduğunu kabul etmek sonra da yollara düşmek gerekir. Kısıtlı kaynağın öncelikler belirlenerek kullanılması gerekir.

Okul dışında çok proje yaparak eğitim yönetilmez. İçi boş projeler uğruna yeni kadrolar ihdas ederek, öğrenci ve öğretmenler dersten alınarak eğitim değil reklam yapılır, algı oluşturulur, kariyer peşinde koşulmuş olunur.

Çok toplantı yapılarak eğitim yönetilmez. Sık yapılan, uzun süren, hamasete boğulmuş, yerine göre tehdit ve korku yayan toplantılar, köklü bir probleme işaret eder. Çözüm yeni bir toplantı yapmakta değil yeni bir yönetici bulmaktadır.

Adalet duygusu yerle bir edilerek eğitim yönetilemez. Ödüllendirmeden atamalara, uygulamalardaki tutarlılıklara kadar dikkat etmek gerekiyor.

Daha onlarca madde eklenebilir ancak en acil gördüklerimizle yetinelim. Bir de her zaman hatırlattığımız ölçülerle bitirelim: Eğer insanlar sizi görünce yolunu değiştiriyor, yüzünü ekşitiyorsa, sizinle aynı ortamda olmaktan heyecan duymuyorsa, yüzünüz gülmüyor ve sürekli panik halindeyseniz, kendinize başka bir iş bulun, eğitimi de başka birileri yönetsin.

Elbette ehliyet ve liyakat, “işi ehline verin” emri çok önemlidir, ancak bunun kim tarafından söylendiği de en az ehliyet ve liyakat kadar önemlidir. Kanımca insanları bir kurumda yetki, gazetede köşe, televizyonda koltuk, bürokraside makam sahibi olması, ehliyet ve liyakat konusunda otorite yapmaz, yapmamalıdır.

Ülkemizde sendika ve siyaset çevrelerine bu ölçüyle baktığımızda sergilenen tutarsızlığı ve yapılan haksızlıkları görebiliriz. Dönemsel bazı sıkıntıları kullanarak, geçmişte insanımızı en temel haklarından mahrum edenler, ülkeyi iflasın eşiğine getirenler, yargıya genel kurmayda brifing verdirenler, ortaya bir vizyon koyamayanlar, ehliyet ve liyakatsizliklerini uyguladıkları baskı ve korkuyla gizleyenler, bugün çıkmış akıllarınca bize ehliyet ve liyakat dersi veriyorlar.

Yıllardır ehliyet liyakat diye yapmadık suçlama, atmadık iftira, çalmadık mahkeme kapısı bırakmayan bir sendikanın, son bir hafta içinde sergilediği kıvraklık ise tarihe bir ibret vesikası olarak geçmiştir.

Başkalarına uyguladıkları ehliyet liyakat ölçüsünü, kendi üyelerine uygulamayı akıllarına bile getirmemişken, umut tacirliği yaptıkları kariyer sınavının iptali için aldıkları göstermelik eylem kararından bile sessizce vazgeçebildiler.

Umarım öğretmen arkadaşlarımız, özellikle sınav konusundaki haklı hassasiyetlerinin nasıl sorumsuzca kullanıldığını görmüşlerdir. Umut tacirliğinin sonunun olmadığı anlaşılmıştır. Yapılan ehliyet ve liyakat itirazlarının aslında bürokraside makamlara gelebilme mücadelesi olduğu görülmüştür.

Ehliyet ve liyakat konusunda ülkemizde problem hep olmuştur. Önemli olan bunu en aza indirebilmektir. Bunun yolu ise yaşananları sendikal ve siyasal mücadeleye ilkesizce malzeme yapmak değil sistem kurmaktır. Gücü eline geçirenin unuttuğu ve rakibini saf dışı etmek için hatırladığı ehliyet ve liyakat talebi tutarsızlıktır, insanların aklıyla dalga geçmektir. Tıpkı 76. Madde ile atanıp ehliyet ve liyakat konusunda ahkâm kesmek gibi.

Bütün bu problemler çözülür yeter ki hep beraber tutarlı olalım. Yıllardır ehliyet ve liyakat sadece sınav olarak gösterildi. Şimdi MEB, onun da gerisine düştü. Hâlbuki çoktan herkesin kabul ettiği bir yönetici seçme ve atama sistemi kurar, buradan hareketle kariyer sistemine adil, uygulanabilir, öğretmenleri gazetecilerin ve kitlelerin önüne atmayacak, eğitime katkısı olacak bir düzene geçebilirdik.

……” dağlarda tek, tek ateşler yanıyordu. Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki

Şayak kalpaklı adam

Nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden Güzel, rahat günlere inanıyordu.

Ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında

Birdenbire beş adım sağında O’nu gördü. Paşalar O’nun arkasındaydılar.

O saati sordu.

Paşalar; Üç dediler,

Sarışın bir kurda benziyordu. Ve mavi gözleri çakmak, çakmaktı.

Yürüdü uçurumun başına kadar eğildi, durdu.

Bıraksalar

İnce, uzun bacakları üstünde yaylanarak

Ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak

Kocatepe’den Afyon ovasına atlayacaktı.

"26 AĞUSTOS GECE SABAHA KARŞI TOPLARIN ÇELİK AĞZI ÇALDI BİR HÜCUM MARŞI" İLE BAŞLAYAN O DESTAN. 30 AĞUSTOS 1922 ÇARŞAMBA GÜNÜ TAARRUZ HAREKATI TÜRK ORDUSUNUN KESİN ZAFERİYLE SONUÇLANDI. 30 AĞUSTOS 1922 BAŞKOMUTAN MEYDAN MUHAREBESİ SONUNDA DÜŞMAN ORDUSUNUN BÜYÜK KISMI 4 TARAFTAN SARILARAK DUMLUPINAR DA GAZİ MUSTAFA KEMAL PAŞA'NIN ATEŞ HATLARI ARASINDA BİZZAT İDARE ETTİĞİ SAVAŞTA DÜŞMAN TAMAMEN YOK EDİLMİŞ VEYA ESİR EDİLMİŞTİ.

BÖYLECE TASARLANAN KESİN SONUÇ 5 GÜN İÇİNDE ELDE EDİLMİŞ VE HAZIRLANAN PLAN TAM BAŞARI İLE UYGULANMIŞTI. 30 AĞUSTOS 1922'NİN GURUR VERİCİ ZAFERİ İLE MUSTAFA KEMAL KAÇABİLEN DÜŞMANIN TAKİP EDİLMESİNİ VE ÜÇ KOLDAN EGE'YE DOĞRU İLERLEMESİNİ UYGUN BULDU. "ORDULAR İLK HEDEFİNİZ AKDENİZ'DİR. İLERİ!" DİYEREK TARİHİ EMRİNİ 1 EYLÜL 1922'DE VERDİ. ORDUMUZ BU MUHAREBE'DE 15 GÜNDE 400 KM KAT EDEREK 9 EYLÜL 1922'DE İZMİR'E GİRDİ. 15 MAYIS 1919'DA YUNANLILARA ATILAN İLK KURŞUNLA BAŞLAYAN MİLLİ MÜCADELE 9 EYLÜL 1922'DE YUNANLILARIN İZMİR'DE DENİZE DÖKÜLMESİYLE SON BULDU. TARİH 13 EYLÜL 1922 ATATÜRK TÜRK ULUSUNA SESLENİYOR... SESİ DUYGU DOLU... GURUR DOLU... İFTİHAR DOLU: "BEN 1919 SENESİ MAYIS İÇİNDE SAMSUN'A ÇIKTIĞIMDA ELİMDE HİÇBİR KUVVET YOKTU. YALNIZ TÜRK MİLLETİNİN ASALETİNDEN DOĞAN VE BENİM VÜCUDUMU DOLDURAN YÜKSEK VE MANEVİ BİR KUVVET VARDI. İŞTE BEN BU MİLLİ KUVVETE, BU TÜRK MİLLETİNE GÜVENEREK İŞE BAŞLADIM. AKDENİZ, ASKERLERİMİZİN ZAFER EZGİLERİYLE DALGALANIYOR. BÜYÜK VE SOYLU TÜRK MİLLETİ! ANADOLU'NUN KURTULUŞU VE ZAFERİNİ TEBRİK EDERKEN SANA İZMİR'DEN, BURSA'DAN, AKDENİZ UFUKLARINDAN ORDULARIN SELAMLARINI DA TAKDİM EDİYORUM." SAVAŞ MEYDANLARINDA EŞSİZ KAHRAMANLIKLAR VE MERTLİKLER GÖSTERMİŞ OLAN SUBAYLARIN, ERLERİN VE KOMUTANLARIN HER BİRİNİN AYRI AYRI BİR YİĞİTLİK VE DESTAN OLUŞTURAN DAVRANIŞLARINI KUTSANACAK BİR OLGUNLUKLA, SAYGI VE BEĞENİ İLE ANAN MUSTAFA KEMAL BU KAHRAMANLIK MEYDANLARINDA ALLAH’IN RAHMETİNE KAVUŞMUŞ OLANLARIN RUHLARINA HEP BERABER FATİHA OKUNMASINI DİLİYOR VE SÖZLERİNİ "SAVAŞ MEYDANLARINDA ÖLENLERİN ANALARINA, BABALARINA BAŞSAĞLIĞI DEĞİL TEBRİKLERİMİZİ ULAŞTIRALIM" ŞEKLİNDE NOKTALIYORDU. BİR ASKER, USTA BİR SAVAŞÇI OLAN ATATÜRK KENDİ İÇ ÖLÇÜSÜYLE BİR BARIŞÇIDIR. BİR SANATKAR GİBİ DÖVÜŞMESİNİ VE YENMESİNİ BİLDİĞİ HALDE BUNU UYGULAMA ZORUNLUĞUNU DUYMAZ. ÇÜNKÜ SAVAŞIN NE DEMEK OLDUĞUNU BİLİR. KENDİ MİLLETİNE YÖNELMEMİŞ ÖTEKİ MİLLETLERİN HEPSİNİ SEVER VE SAYAR.

ONUN DÜŞMANI SADECE "TÜRK MİLLETİNİ ESİR ETMEK İSTEYENLERDİR". BUNUN DIŞINDAKİ BÜTÜN MİLLETLERLE MEDENİYET MUKTEZASINDAN OLAN DOSTLUK VE MEDENİ, SİYASİ MÜNASEBETLER KURMAYA BAKAR. VE BU ARZUSUNDA ÇOK SAMİMİDİR. "YURTTA SULH CİHANDA SULH" ONUN EN ÖNEMLİ İLKESİDİR

BİR ANI: BİR GÜN YANILMIŞIM.: 25 AĞUSTOS GÜNÜ MUSTAFA KEMAL KEÇİÖREN'DE YAKIN ARKADAŞLARI İLE BİR ARADA İDİ. ÇOK YORGUNDU. GECE YARISI TOPLANTIDAN AYRILACAĞI SIRADA ARKADAŞLARINA: "DÜŞMANA HÜCUM HABERİNİ ALDIĞINIZ ZAMAN HESAB EDİNİZ. 15. GÜN İZMİR'E VARACAĞIZ DEDİ. BU KADAR KISA ZAMANDA HEM DÜŞMANIN YENİLECEĞİNE, HEM DE TAA İZMİR'E VARILACAĞINA KİMSE İNANMIYORDU. DUDAK BÜKENLER VE GÜLÜMSEYENLER OLDU. 26 AĞUSTOS SABAHI GAZİ O BÜYÜK EMRİ VERDİ.

ORDULAR İLK HEDEFİNİZ AKDENİZ'DİR     İLERİ!...

EMİR YERİNE GETİRİLDİ. TÜRK ORDULARI 9 EYLÜL GÜNÜ İZMİR'E GİRDİLER. ANKARA'YA DÖNÜŞTE COŞAN, KABARAN HALKLA BİRLİKTE ARKADAŞLARI DA GAZİ'Yİ KARŞILAMAYA GELMİŞLERDİ. ONLARA DÖNDÜ VE DEDİ Kİ; BİR GÜN YANILMIŞIM DEDİ. ÇÜNKÜ İZMİR'E 15 GÜNDE DEĞİL 14 GÜNDE VARILMIŞTIR.)

BAŞTA GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK OLMAK ÜZERE KURTULUŞ SAVAŞINDA BU VATAN UĞRUNA HAYATINI KAYBEDEN TÜM ŞEHİTLERİMİZİ RAHMETLE, YAŞAYANLARI DA MİNNETLE ANIYORUZ. SAYGILARIMLA.

Kaygım şudur ki bugün yapılan bazı uygulamalar eğitim sistemimizde kalıcı hasarlar bırakacak. Geçmişte bunun çok örneği yaşandı. Sekiz yıllık kesintisiz eğitim buna en güzel örnektir. 28 Şubat sürecine ait bir uygulamadan bahsettiğimin farkındayım. Amacım bugünü o süreçle kıyaslamak değil sadece işin ciddiyetini anlatabilmektir.

Gelin bugüne başlıklar halinde bakalım:

SINAVLI SİSTEM: Sadece akademik başarıyı ölçen, sıralayan, eleyen, okulları işlevsiz bırakan, aileleri okul dışı çözümlere iten, aile bütçesine yük olan sınavlı sistemi güçlendiren her türlü uygulama kalıcı hasar bırakıyor, bakanlığımız reform yapmayacağız diyerek yola çıktı ve test kitabı dağıtmakla övünüyor.

PROJE VE PROTOKOL OKULLAR: Başlangıçta bir ihtiyaçtan kaynaklanan ve belli kriterleri sağlayan sınırlı sayıdaki okul için düşünülen istisnai uygulama, genel ve keyfi uygulamalarla diğer okulları değersizleştiren bir mekanizmaya dönüştü. Hal böyleyken bu yıl bile seksene yakın lise, gözlerden uzak fen lisesi ve proje okula dönüştürüldü. Protokol okula dönüştürülen meslek liseleri ise hamilerin az bedelle at oynattığı okullar haline geldi, yazık oldu.

ANA SINIFINDAN BAĞIMSIZ ANAOKULU: Okulların bünyesindeki anasınıflarını bağımsız anaokullarına dönüştürmek gibi yapısal değişikliklerin gerekçesi, kâğıt üzerinde istatistikleri tutturmak kadar basit gerekçeler olmamalıydı. Getirdiği iş yüküne ve israf edilen kadrolara rağmen üretilen hizmette herhangi bir değişiklik olmayacağını eğitimden anlayan herkes görüyor.

MESEMLER: Mesleki eğitime ivme kazandıracak önemli bir proje, koyulan afaki hedeflere ulaşabilmek adına, üstleri nezdinde pirim yapmak için zora koşulan alt kadroların çaresizliği ile devlet bütçesini, işyerlerine hoyratça dağıtma projesine dönüştü. Okuldan işyerine öğrenci gönderecektik, verilen hedef kadar öğrenci bulamayınca, işyerinden okula para ve belge vaadi ile işçi kaydı yapmaya başladık.

ŞUBE MÜDÜRLERİ ROTASYONU: Şube müdürü rotasyonu, sahipsizleri cezalandırma uygulamasına dönüştü. Her yıl kargaşa yaşanıyor. Özellikle İstanbul’da kim nereye atandı, sonra nereye görevlendirildi veya neden görevlendirilmedi anlayan varsa beri gelsin. Norm kadro uygulaması kevgire döndü, geçerli mazereti olanlar bile göçebe hayatına mecbur bırakıldı.

76. MADDE ATAMALARI: İstisna idi, genel bir atama biçimine dönüştü. Adalet duygusu yok edildi. Nepotizm, hemşericilik, kayırma, meslek dışından atama ve yükseltme, eşi dostu memnun etme gayreti meslek etiğini yerle bir etti. 76. Madde atamaları, keyfi görevden almalar ve belli belirsiz suçlamalarla birleşti, artan olumsuz etkisi ile uzun yıllar sürecek ve konuşulacak bir döneme şahitlik ediyoruz.

KARİYER SİSTEMİ: Getirilen kariyer sistemi müjde olmaktan çıkarak kör düğüme dönüştü. Cumhurbaşkanımızın imdada çağrılması ile problem çözülmedi ve biz bu kariyer sistemi öğretmene ve eğitim sistemine hiçbir şey kazandırmaz, değiştirilmeli demeye devam edeceğiz.

TYP: Okullara bütçe oluşturmak adına küçük de olsa adım atılıyor. TYP düzenlemesi mutlaka gözden geçirilmeli, amaç okulların ihtiyaçlarını karşılamaksa aynı kişinin aynı okulda kaç yıl kaç ay çalıştığının ne önemi var? Okul müdürleri aynı kişilerle çalışmaya devam etmek istiyor, her defasında yeni çalışanlar bulunamıyor.Okulun ve ilçenin imkânlarına göre daha özenle değerlendirme yapılmalıdır.

KANTİN: Kantin kiraları salgının başından beri her yılın artışı yapılarak güncellenmeli ve komik kiralarla okullar mağdur edilmemelidir. Yeni ekonomik dengeler de bunu gerektiriyor.

KAYIT PARASI: Sayın Bakanın; “Kayıtla bağış arasında bir ilişki yoktur.” özlü sözü basına yansımış olsa da her yıl bütün okul idarelerini zan altında bırakan, işlerini zora sokan, soruşturmalara muhatap olmalarına sebep olan belli okulların bu yıl iyice kontrolden çıktıklarını ben görüyorum, yetkililer de görüyordur umarım. Aslında bu okulların paraya ihtiyacı yok. Sorumsuz birkaç okul idarecisinin, gerçekten yokluk içinde bin bir zorlukla boğuşan binlerce okul idarecisini töhmet altında bırakmaya hakkı yoktur. Kayıt döneminde bağış kabul edilmez genelgesi kirlenmenin kılıfı haline gelmiştir, duyurulur.

Eğitim bir plan ve program çerçevesinde, önceden belirlenmiş paradigmalar doğrultusunda, belirli amaçlar için planlanır ve yönetilir. Yol haritanız yoksa hedefleriniz sisteme zarar veren istatistiklere dönüşür. Eğitimde başarı elde etmek, istatistikleri şişirmenin çok ötesinde bir şeydir.

Bir dönem sonra bir bakan çıkıp; “Çocuklarımızı sınavların olumsuz etkilerinden kurtaracağım, proje ve protokol okulların sayısını kademeli olarak azaltacağım, müstakil binası olmayan anaokullarını tekrar anasınıflarına dönüştüreceğim, MESEM kayıtlarına eğitim değeri olan kriterler getireceğim, şube müdürleri rotasyonunu insaflı bir sisteme kavuşturacağım, 76. Madde ile atama yapmayacak en yakın zamanda sınav duyurusuna çıkacağım, kariyer sistemini sil baştan düzenleyeceğim, güncelliğini kaybetmiş işkence aracına dönüşmüş mevzuatı ayıklayacağım, eğitimi istatistiklerle değil insani değerlerle yöneteceğim…” dese zaten eğitimde reform yapmış olacaktır.

Problemlerimiz çoktu, daha da çoğaldı. Ancak en önemli problemimiz eğitimi eğitimcilerin yönetmemesi, hasbelkader yönetenlerin de eğitimcilere kulak verilmemesidir. İddia ediyorum, eğitimde öğretmenler değil hukukçular, işletmeciler, iktisatçılar, harp akademisi mezunları, mülkiyeliler, ziraatçılar vs. başarısız olmuştur.

Bu uygulamadan yeni haberdar olan birisi şaşkınlıkla Moskova Üniversitesi’nden Dr. Theoder Medraev’e sormuş;

''Boş kağıt veren bir öğrenciye neden 0 yerine 2 veriyoruz, niye öğrencilere adil davranmıyoruz” diye.

Medraev bu soruyu,

“Her sabah 7' de, soğuk havalarda bile kalkıp okula gelen, tüm dersleri takip eden, toplu taşıma ile sınava saatinde yetişen ve soruları cevaplayamasa bile en azından sınava giren ve başka bir hayat yaşayabilecekken okumayı seçen birine nasıl 0 verebiliriz. Biz, sadece sınavdaki sorunun cevabını bilmiyor diye hiçbir öğrenciye 0 veremeyiz. En azından insan olduğu ve denediği için o öğrencilere de saygı göstermeliyiz.'' diyerek cevaplamış.

Düşündüm de; doğduğumuz andan beri küçüklü, büyüklü ne kadar çok farklı farklı sınavlarla karşı karşıya kaldığımızı, zaman zaman aldığımız 0 lar nedeniyle nelerden vazgeçtiğimizi ve bu vazgeçişler nedeniyle asla keşfedilmeyen potansiyelleri...!!!

Düşününce paylaşmak istedim, yıkmanın en kolay iş olduğunu, asıl zor olanın yapıcı yaklaşarak, ilmek ilmek yol almak olduğunu. Hakkınız yense de, 0 alsanız da hayatın önünüze getirdiği sınavlarınızda bilin ki asıl hakettiğiniz notunuzun en az 2 olduğunu.

Bir sınavda başarısız da olsanız, deniyor olmak bile bir başarı değilmidir.?

Konuyu birkaç örnekle inceleyelim. “Her türlü eleştirinin hedefi olan Sayın Özer’i cesaretinden dolayı tebrik ediyorum!” diyen Nagehan Alçı’ya göre öğretmenler, itirazları dikkate alınmadan, haklarında kanun zoru ile düzenleme yapmayı hak eden meslek sahipleridir.

Zaten salgın sürecinde de kapalı tutulan okullar, eğitimcilerin popülist yaklaşımlarına rağmen Bakan Özer’in benzer cesareti sayesinde açılabilmişti. Öğretmenler neyin kendileri için faydalı olduğunu dahi anlayamıyorlar!

“Öğretmenlerden gelen mailler o kadar incelikle yazılmış, o kadar doğru üslupla kendini ifade eden mesajlarla dolu ki, öğretmenlik mesleği adına çok mutlu oldum.” diyen Fatih Altaylı’yı ise öğretmenlerin, “incelikle” ve “doğru üslupla” kendini ifade edebilmeleri hem mutlu etmiş hem de şaşırtmış!

“Ah Fatih Bey ah, bilgiye bilime bu kadar önem veren siz bile bu sınava böyle karşı çıkıyorsanız, ben artık ne diyeyim, derdimi kime anlatayım.” diyen sayın bakana göre ise öğretmenlerden ziyade Fatih Altaylı bilgiye, bilime önem verir, kariyer adına atılan adımları anlayabilirmiş.

Şimdi bir de Sayın Bakanın kurguladığı, meclis aşamasında virgülüne dahi dokundurmadığı, seçim sürecinde muhalefetin diline doladığı ve öğretmenlerin beğenmediği videolu kariyer sistemi için sunduğu gerekçeye bakalım:

“Eğitimdeki tüm bileşenleri ölçmek lazım. Yani okul ve öğretmen üzerinden de ölçmemiz lazım. Öğretmenlerimiz ne kadar yeterli, öğretmenlerimiz gelişen bilgiye ne kadar adapte olabiliyor ve bizim de bakanlık olarak fiziki altyapısını, okulların eğitim verme biçimindeki yeterliliği ölçmemiz gerekiyor. Çıktı üzerinden yaptığımız ölçümler bize sorunu tam göstermedi.” diyor.

Örneklerden de anlaşılacağı gibi öğretmene bakış önyargılı, güvensiz, üstenci ve aşağılayıcı. Derinlerde küçümseyici bir tavır var. Eğitimdeki başarısızlığın sorumlusu öğretmen. Üslubuna şaşırılan öğretmen. Ölçmenin, bilginin, bilimin, sınavın önemini kavrayamadığı için sınav istemeyen öğretmen!

Kariyer sistemi veya eğitimle ilgili diğer hususları kendi dinamikleri içinde tartışarak doğru sonuca ulaştırabilmek için öncelikle bir zihniyet değişimine ihtiyaç vardır.

Bir kısır döngü içinde yıllarımızı, nesillerimizi, kaynağımızı heba ediyoruz. Devirler, bakanlar, sistemler değişiyor, olumsuz tavırlar ve aşağılayıcı dil değişmiyor. Yerine göre rotasyon, yerine göre sınav, eğitim, seminer, hep yaptırım, hep yaptırım…

Böylesine hassas bir dönemde, ömrünü bir kesime hakaret etmekle geçiren, geçmişte başörtülü öğrenciye “fahişe” diyebilen, üslubu baştan bozuk Fatih Altaylı, eğitim ve öğretmenler konusunda ne vakit kanaat önderi olmuştur?

Nagehan Alçı, hangi donanımla eğitime dair ahkam kesebiliyor ve öğretmenlere karşı kendince sayın bakanı korumaya alıyor?

Sayın bakanın kariyer sistemine gerekçe olarak sıraladığı yukarıdaki cümleleri, imkan olsa da bir açık oturumda, kamuoyu önünde tartışabilsek.

Eğitimci olmayanların ve eğitimden anlamayanların eğitimi konuştuğu ve yönettiği, toplum nezdinde öğretmenin sürekli yetersiz görüldüğü ve küçümsendiği bir ortamda keşke tek problemimiz, kendimizi ekonomik gerekçelerle girmek zorunda hissettiğimiz kariyer sınavı olsaydı.

Problem tek tek sayabildiklerimizin ötesinde bir yaklaşım ve zihniyet problemidir. Uzun yıllara dayanan tecrübemiz bize öğretmeni karşısına alan, onu yetersiz ve başarısız bularak yaptırım içeren hiçbir düzenlemenin başarılı olamadığını göstermiştir.

Rotasyon gibi, performans değerlendirmesi gibi, keyfi sicil uygulaması gibi bu hali ile bu kariyer sistemi de ya terbiye edilecek ya da kadük kalacaktır. O zaman yüzbinlerce öğretmeni ne adına kırıp küstürdük diye sormanın bir anlamı da kalmayacaktır.

O günlerde her sabah, Beklenen Vakit’i okuyarak yüreğimize ferahlık verir ve akdimizi tazelerdik. Gazetenin manşetini bile görmek yeterdi bazen. Rahmetli Hasan Karakaya yasakçıların adeta tozunu alırdı, Abdurrahman Dilipak özellikle belediyeler üzerinden sürekli uyarır, zaaflarınıza yenik düşmeyin derdi. Her yazarı ayrı bir değerdi. Bu ekibi bir araya getiren Mustafa Karahasanoğlu kanaatimce ahiret azığını o günlerden hazırlamıştır, Allah (c.c.)rahmet eylesin.

O zor günlerden bugüne bakmaya çok ihtiyacımız var derken iki hususa dikkat çekmek istiyorum: Güncel problemlerimizi dile getirirken her birisi tek başına devrim olan kazanımlarımızı değersizleştirmeyelim ve o günkü duruşumuzu kaybetmeyelim istiyorum.

Öncelikle deşifre etmemiz gereken bir ikiyüzlülük var. Geçmişte bize her türlü zulmü reva gören parti, sözde sendika yöneticisi, rektör, dekan vs. bugün yapılan bazı özensizlikler üzerinden bize hak, erdem, ehliyet-liyakat ve dürüstlük dersi veremez. Bunların yalanlarına kananlar, geçmişte ödenen bedellerin çok daha ağırını öderler, uyanık olmalıyız.

Unutmayalım ki bugün tarihin çöp sepetine atmakla gurur duyduğumuz ne kadar haksız uygulama varsa bunların eseridir. Kamuda başörtüsü yasağının kaldırılması, katsayı zulmünün sona ermesi, sekiz yıllık kesintisiz eğitime son verilmesi, görevlerinden ihraç edilenlerin iadesi, Türk siyasi tarihine altın harflerle yazdığımız kazanımlarımızdır.

Hafızayı diri tutmalıyız. Bugünlerde, geçmişte her şey çok güzeldi, son yirmi yılda bozuldu algısı toplumun bilinçaltına ustalıkla işleniyor. Yasakların aileleri dağıttığı, hayalleri söndürdüğü dönemlerde, yasaklarla beraber ağır ekonomik kriz de yaşanıyordu ve yasakçıların umurunda bile değildi. Toplumu sindirmenin önemli bir argümanı da açlıkla tehdit etmekti.

O günlerden bugüne baktığımızda bugünün problemlerini görmeyelim demiyorum. Bugün de sıkıntılarımız var. Nasıl ki ekonomik sıkıntılarımızla ilgili atılan adımların devamının geleceğine inanıyorsak, var olan problemlerin çözümünün de yine kendi çabamıza bağlı olduğunu unutmayalım. Demem odur ki denizi geçip derede boğulmayalım, denize düşsek de yılana sarılmayalım.

Bir vefat ve bir kuruluş yıldönümünün düşündürdükleri ile “Beklenen Vakit” geldiğinde sınavın bitmediğini sadece şekil değiştirdiğini görmüş olduk. Şimdi sınav bu feraset sınavını vermektedir. Keşke en büyük problemimiz kariyer basamakları problemi gibi olsa.

Mesele artık, uzman öğretmenlik ve başöğretmenlik sınavının yapılıp yapılmayacağı değil, bakanlığın gün gibi aşikâr gerçeği görebilmekte ne kadar zaman kaybedeceği ve ödenecek bedelin ağırlığıdır.

Verilen onca zor sınavlardan sonra uzman ve başöğretmenlik sınavından sınıfta kalmak mı, asla!

Sendikamız, Milli Eğitim Bakanı Mahmut Özer ve yeni ÖSYM Başkan Bayram Ali Ersoy hafta boyunca saldırıların hedefi oldu. Yerli yersiz, haklı haksız demeden toplumda oluşan infiali de kullanarak, akla hayale gelmeyecek iftiralar yazıldı çizildi, televizyon programlarına taşındı.

Olayı anlayabildiğimiz kadarıyla analiz ederek kimin ne yaptığına ve ne söylediğine tek tek bakalım. KPSS’de sorulan bazı soruların bir yayınevinin soruları ile aynı sorular olması, önceden olduğu gibi devlete adam yerleştirme çabasından ziyade, kargaşa çıkarma, devlete olan güveni sarsma ve hükümeti zora sokma çabası gibi duruyor.

Bazı soruları yayınevinin önceden yayınlamış olduğu sorulardan almak, olayın bir plan çerçevesinde deşifre olması üzerinden plan yapanların işi olsa gerek. Soruların tamamını militanlarına verme imkânı olan bir örgüt, neden belli sayıda soruyu yayınlanmış sorulardan alsın ki?

Gelelim sendika olarak bizim uzun yıllar yaptığımız sınav hazırlık kurslarını, kitaplarını, deneme sınavlarını yukarıda özetlediğimiz örgüt çalışmasıyla bir göstermeye çalışan hastalıklı kişi ve kurumlara.

Üyeleri için kurs ve deneme sınavı yapan sadece Eğitim Bir Sen midir? Şubelerimizde, MEB’in ihale verdiği bir kurumun sicilini çözecek donanıma sahip bir yetkili mi vardır? Bize iftira atan bir sendika genel başkanı, aynı kurumla protokol yapan kendi şubeleri için kamuoyunun merakını gidermek adına, seçim sürecinde güvenilmez bulurak dövdürdüğü şube başkanlarının kanlar içindeki resimlerini mi paylaşacak?

Televizyon programlarında sendikamıza alenen iftira atan vekile; 15 Temmuz’a tiyatro diyerek hem fetöye sahip çıkmak hem de kurumlarda gizlenmeyi başarmış fetö artıklarının yaptığı organize saldırılar üzerinden toplumda erdem, ahlak ve hak savunucusu görünebilmenin nasıl bir ruh hali olduğunu soralım.

Anlaşılan bundan sonra kullanmaya müsait hangi gündem olursa kullanılacaktır. Taraflar oluşmuş ve tartışılan konular üzerinden hep aynı demeçler veriliyor, aynı saldırılar yapılıyor. Uzman öğretmenlik ve başöğretmenlik tartışmasının üzerine, KPSS gündeminin nasıl getirildiğini sorumluluk mevkiinde olanlar çok iyi etüt etmelidir ve bu kesimlere malzeme vermemenin yolunu bulmalıdır.

Geçen hafta yaşananlar gözleri MEB ve ÖSYM’ye çevirmiştir. ÖSYM için herkesin kanaati, bahçedeki kedilere kadar temizlik yapılmalıdır ve yeni başkan bunu yapacaktır. MEB ise iki gündür sosyal medyada çok aktif ve eğitimde son bir yılda yapılanları tanıtıyor. Kamuoyu ise şaibeli firmaya verilen ihalelerle ilgili açıklama bekliyor.

Hazır bir yılın muhasebesi yapılırken küçük bir katkı da biz sunalım. Böylesine dönemlerde MEB’den öncelikle fetö ile girişilen mücadelenin zaafa uğratılmadan devam ettirilmesi beklenir. Öğretmenleri küstürmemesi, şer odaklarının insafına bırakmaması beklenir. Sistemi dönüştürecek, sınava, kaynak kitaba, test çözmeye, özel derse dayalı; seçen, sıralayan, eleyen fetö artığı sistemini değiştirmesi beklenir. Camianın bütün bileşenlerini, kendini yetiştirmiş eğitimcilerini, yazarlarını, kanaat önderlerini yanına alarak yarınlarımız için, 2023 hedefleri için katkı sunması beklenir.

Peki ne yapıldı? Önce fetö ile mücadele eden kadro büyük oranda tasfiye edildi. Törenlerle tanıtılan eğitim 2023 vizyon belgesi çöpe atıldı. 20. Eğitim Şurası’ndan sendikamızın önerisi, “okul öncesinde din, ahlak ve değerler eğitimi” dışında kayda değer bir şey çıkmadı. Müfredat tartışmaları bıçak gibi kesildi. Öğretmenlik Meslek Kanunu, kimseyi memnun etmediği gibi bugünkü tartışmaların zeminini oluşturdu.

Salgın sürecinde okullar açık tutulmuş, okul öncesi ve meslek liselerinde güzel gelişmeler olmuş kütüphanesiz okul kalmamış, köy yaşam merkezleri açılmış, dünyanın en büyük Türk müziği korosu kurulmuş, 36 milyon test kitabı dağıtılmış, öğretmenlere ikişer adet başarı belgesi verilmiş, MESEM öğrenci sayısı 59 binden 580 bine çıkmış…

Özetle istatistiklere boğulduk, öğrenciyi de öğretmeni de unuttuk. Halbuki medeniyetimizin yeniden inşası için yola çıkmıştık.

Son bir hafta içinde şahit olduğumuz gelişmeler gösteriyor ki fetö ile mücadele ciddi bir iştir, ihmale gelmez. Şimdi yeniden bütün iş ve işlemleri, kadroları, ihaleleri, kişileri vs. gözden geçirmek ve bakanlığın taşra teşkilatı dahil bütün yönetim odalarına; “fetö ve iftiracıları ile mücadelemiz daha bitmedi.” diye yazmanın vaktidir. Çünkü fırsat verdik ve kargaşadan karşımıza yine fetö çıktı.

  Elbette beyin artık gençlikteki kadar hızlı değil.  Ancak esneklik kazanır.  Bu nedenle, yaşla birlikte doğru kararları verme olasılığımız artar ve olumsuz duygulara daha az maruz kalırız.  İnsan entelektüel aktivitesinin zirvesi, beynin tüm gücüyle çalışmaya başladığı 70 yaş civarında gerçekleşir.

  Zamanla, nöronlar arasında sinyallerin hızlı geçişini kolaylaştıran bir madde olan beyindeki miyelin miktarı artar.  Bu nedenle, entelektüel yetenekler ortalama % 300 artar.

 Ayrıca ilginç olan, 60 yıl sonra bir kişinin aynı anda 2 yarım küreyi de kullanabilmesidir.  Bu, çok daha karmaşık sorunları çözmenizi sağlar.

 Montreal Üniversitesi'nden Profesör Monchi Uri, yaşlı beynin en az enerji tüketen yolu seçtiğine, gereksizleri ortadan kaldırdığına ve sorunu çözmek için yalnızca uygun seçenekleri bıraktığına inanıyor.  Farklı yaş gruplarının katıldığı bir çalışma yapılmış; 60 yaş üstü olanlar doğru kararlar verirken, gençlerin kafası çok karışmış testleri geçerken.

 Şimdi 60 ile 80 yaş arasındaki beynin özelliklerine bakalım.  

 * YAŞLI BİR İNSANIN BEYNİNİN ÖZELLİKLERİ *

 1. Çevrenizdeki herkesin dediği gibi beynin nöronları ölmez.  Kişi zihinsel çalışma yapmazsa, aralarındaki bağlantılar basitçe ortadan kalkar.

 2. Bilginin fazlalığından dolayı dikkat dağınıklığı ve unutkanlık ortaya çıkar.  Bu nedenle, tüm hayatınızı gereksiz önemsemelere odaklamanıza gerek yoktur.

 3. 60 yaşından itibaren, bir kişi karar verirken, gençler gibi aynı anda bir yarım küreyi değil, ikisini birden kullanır.

 4. Sonuç: Bir kişi sağlıklı bir yaşam tarzı sürüyorsa, hareket ediyorsa, uygulanabilir fiziksel aktiviteye sahipse ve tam zihinsel aktiviteye sahipse, entelektüel yetenekler yaşla birlikte AZALMAYIP sadece BÜYÜYOR, 80-90 yaşlarında zirveye ulaşıyor…

 Bu yüzden yaşlılıktan korkmayın.  Entelektüel olarak gelişmeye çalışın.  Yeni el sanatları öğrenin, müzikle uğraşın, müzik aletleri çalmayı öğrenin, resim yapın!  Dans!  Hayata ilgi gösterin, ARKADAŞLARINIZLA İLETİŞİM KURUN, gelecek için plan yapın, elinizden geldiğince seyahat edin.  Mağazalara, kafelere, gösterilere gitmeyi unutmayın.  Tek başına suskun kalmak, bu kimseler için yıkıcıdır.  Şu düşünceyle yaşa:

“tüm güzel şeyler hala önümde!”   

 KAYNAK: New England Tıp Dergisi.

 Bu bilgiyi 60'lı, 70'li ve 80'li yaşlardaki ailenize ve arkadaşlarınıza iletin, böylece yaşlarıyla gurur duysunlar “

Hepsi şahsına münhasır özel üretilmiş, yokluklar içinde yetişmiş yaralı bir nesil…....KİM BUNLAR?

1945 ile 1970 yılları arasında bu dünyaya merhaba demiş en genci 50, en delikanlısı 70 yaşında HALA 18’LİK DELİ TAYLAR GİBİ İDEALLERİNİN PEŞİNDEN KOŞAN HESAPSIZ BİR NESİL..?

Hiçbirinin altına hazır bez bağlanmamış…

Şeker çuvalından pantolon, canik lastikten ayakkabı giymiş…

Okulda ABD süt tozu içirilerek beslenmiş, bir garip nesil…

Hiçbirinin renkli çocukluk resmi olmamış…

Hatta hiç bebeklik çocukluk resmi olmamış…

Hiç biri kreş, dershane, özel okul görmemiş…

Ama hepsi profesörlere ders verecek kadar bilgi sahibi olan bir tuhaf nesil…

Harp görmüş, darp görmüş…

Baskı, çatışma, sorguda işkence görmüş…

Karakolda sorgu da Filistin askısını, ceza evinde isyanla tanışmış.

En azı 5 ihtilal, 6 muhtıra, 7 post-modern darbeden sağ salim paçayı yırtmış…

En azı 10 ekonomik krizden nasibini almış…

Tecrübe abidesi yoklukla terbiye edilmiş, direnç abidesi bir nesil...

Ne yaptıysa yoluyla yordamıyla kendi meşrebine uygun ahlakına yakışanı yapmış.

68’liler de 78’liler de bu neslin deli tayları, ipe sapa gelmeyen savaşçıları da bu neslin temsilcileri tarihe adlarını kanları ile yazmıştır…

Bunlar bu neslin üretim harikası mı yoksa üretim hatası mı tartışılır ama bu neslin istisnasız tamamı karşılıksız hesapsız bu vatanı sevmiş…

1950 ve 1970 yılları arasında doğanlar gerçekten özel üretim, çoğu yatılı okumuş, kardeşlik ve paylaşma duygusu zirve yapmış…

Çok kitap okumuş, en azı liseyi bitirmiş, hayatı yaşayarak öğrenmiş…

Çoğü simitçilik, olmadı ayakkabı boyacısı, tamirci çırağı, inşatta amelelik, pazarcılık hamallık yaparak okul harçlığını çıkarmıştır…

Ne ailesine ne devletine ekonomik yük olmamış, geneli bir baltaya sap olmuştur…

Muhanete muhtaç da olmamış, ezilmiş ama ezik kalmamış.

Dik durmuş dikleşmemiş kendi şahsına münhasır özel bir nesildir…

Görevini, sorumluluğunu bilen… Onuru için bir pireye bir yorgan yakan, öfkeli hırçın bir acayip nesil bu 1950 ile 1970 yılları arasında doğan dinazorlar…

İyi bakın, bunlar bu son kalan kadife ye sarılmış çelik yumruk misali yumuşak gözüküp indiği yeri dağıtan bu özel neslin öfkesinden sakının.…

Bunlara iyi bakın,Çünkü bunların nesilleri tükenmek üzere…

Bunların üretimi sonlandı…

Kullanım sureleri doldu, tedavülden kalkıyor…

Neden bu nesil özel biliyor musunuz..?

Bu neslin üzerinden silindir gibi devlet geçti…

Dozer gibi dünya milletleri geçti…

Hayat bu nesli sınadı, ama tüketemedi…

Bu nesil, ihanetin acısını, dost hançerinin sancısını, ölümüne yoldaşlığı, mezara kadar arkadaşlığı bildi…

Dostu için can vermeyi de, elindeki son lokmayı paylaşmayı da, sadakati de vefayı da bildi…

Bu nesil, katı, aksi, deli, serttir…

Bir o kadarda merttir, hoş görülü ve merhametlidir…

Bu neslin yaşarken öğrendikleri bilgi ve kaybederken edindikleri tecrübe en büyük servetidir…

Yani bu 1950 ve 1970 yılları arasında doğan dinazorlar tam bir müzelik antika nesildir…

Onun için 1950 ile 1970 yılları arasında doğmuş, hala inadına yaşayan, ana baba, amca, dayı, teyze, hala, yenge dede anneanne babaanne her neyiniz varsa değerini bilin..!

Çünkü bunlar elinizdeki son değerli hazinelerinizdir…

Oturun onlarla konuşun, dinleyin onlardan geçmişi öğrenin…

Sonra arar da bulamazsınız…

Çünkü onlar yakın tarihin son canlı kaynak kişileri, her biri iki ayaklı sözlü yakın tarih kitabıdır..

Saygı Öztürk’ün iddiasına göre sendikamız, önceden iktidarla ve bazı üniversitelerle anlaşarak üyelerine tezsiz yüksek lisans yaptırmış, sonra da kanunu, yüksek lisansa avantaj sağlayacak şekilde çıkartırmış. “Yandaşçılık” ve “kayırmacılık” getiren kanun bizim üyelerimize özel çıkarılmış ve diğer sendikalar da bu süreci sadece izlemiş.

Soralım Sayın Öztürk’e; sizce sendikamız bu yüksek lisans planlamasını ne zaman yapmıştır? Dört yüz otuz bin üyemizden, uzman ve başöğretmenlik başvurusu yapanlardan yüksek lisansı olan kaç kişi vardır? Son yıllarda yüksek lisans yapan öğretmenlerden, uzman ve başöğretmenlik başvurusu yapanların sendikal dağılımı nedir? Diğer sendikalar bu süreci neden sadece seyretmişler?

Eleştiri ile iftira arasındaki sınırı meslek ahlakı belirler. Gazetecilik meslek ahlakı ise iddiaları rakamlarla ortaya koymayı gerektirir. Bakanlıktan yukarıdaki sorulara ait bilgiler alındığında, Saygı Öztürk’ün iddialarının, öğretmen kökenli bir yazara yakışmayacak iftiralardan ibaret olduğu anlaşılacaktır.

Düzeltelim ve gerçekleri bütün çıplaklığı ile ortaya koyalım: İlk uzman öğretmenlik sınavı 2006 yılında yapılmıştır. O dönem CHP, Eğitim Sen’in de kışkırtmasıyla kanunu AYM’ye taşımış ve verilen kısmı iptal kararı ile süreç tıkanmıştır. Aradan geçen on altı yıl boyunca, farklı bakanlar döneminde, çok farklı içerikte konu tartışılmış ancak ciddi adım atılamamıştır. Kısaca konu son birkaç yılın konusu değil, geçmişi yirmi yıla dayanan kronik bir problemdir.

Sendikamız, Saygı Öztürk’ün iddia ettiği gibi üyelerini, uzman öğretmenlikte avantaj sağlasın diye değil okul yöneticiliğinde verilen ilave puan ve mesleki gelişimleri için yüksek lisansa yönlendirmiştir. Üniversitelerle yaptığımız protokoller ile yönetici atama yönetmeliklerinin tarihleri kıyaslanarak bu basit çıkarımda bulunulabilirdi.

Kaldı ki sadece bizim sendikamız değil aynı dönemde birçok sendika benzer protokoller yapmış ve üyeleri yüksek lisansın öngördüğü puanları almışlardır. Durum bu kadar açık seçik ortadayken, akıl sınırlarını zorlayacak iftiraları köşesine taşımayı özür dilemek kurtarır mı bilmiyorum ancak bu erdem de herkese nasip olmuyor.

İki ay sonra yapılacak düzenlemenin bile kestirilemediği bir ortamda, üniversitelerle on iki yıl önce yaptığımız ve hala bakanlığın bile bir örneğini ortaya koyamadığı başarılı çalışmayı, alkışlamak yerine, kirli bir hesabın parçası gibi göstermek, Sözcü Gazetesi’ne ve onun bir yazarına yakışırdı. Biz, bu zihniyeti, 2009 yılında yapılan yöneticilik sınavında ortaya koyduğumuz başarı üzerine; “Sorular Eğitim Bir Sen’in kitabından çıktı.” dediği günlerden tanıyoruz, hiç değişmediniz maalesef.

Ülkemizde hayata soldan bakmak ve muhalif olmak çok kolaydır, tutarlılık vs. gerektirmez. Bilimsellik diye ortalığı ateşe verirsin, mezun olduktan yıllar sonra üniversitenin, bilimin kapısını çalan öğretmenlere ve onların sendikasına iftira atarsın. Yıllar önce, İBB’nin Üniversite öğrencilerine verdiği bursu mahkemeye taşır iptal ettirirsin, sonra kendin burs vermeye başlar ve şu kadar burs verdik diye reklam yaparsın. Başörtülülere yıllarca zulmeder, sonra rozet takar, helallik dilersin. Kanunu tamir etmek, düzeltmek varken iptal ettirir, sonra da öğretmenler mağdur diye gevezelik edersin.

Ne acayip zamana geldik, ne yazık ki hem bize saldıran bu zihniyetle hem de bu zihniyetin etkisinde yapılan düzenlemelerin sebep olduğu savrulmalarla mücadele etmek zorunda kalıyoruz. Son dört yıl içinde hangi kurumların Öğretmenlik Meslek Kanunu ve kariyer sistemi taslağı yayınladığına, bu taslakların düzenlemelere ve vizyon belgelerine etkilerine, bakanlık ders notlarında hangi kurumların tek tek tanıtıldığına, hangi kurumlarla işbirliği yapıldığına bakılırsa ne demek istediğim anlaşılacaktır. Buradan baktığımızda mevcut düzenlemede bizden çok Saygı Öztürk’ün dostlarının etkisi var gibi duruyor.

Süreci ve tartışmaları titizlikle takip ediyor, yapılan yanlışları biliyor, derdi öğretmene sahip çıkmak olmayanların bu süreci nasıl kullandıklarını da görüyoruz. Neden sınav yapılmıyor diye on altı yıldır isyan eden bazı sendikacılar, bugün birden sınav karşıtı aktivistlere dönüştüler. Mutlaka bir adım atılır ve bu stres düşürülür. Sınav kaldırılabilir, video ile yapılan eğitimlere puan verilebilir, baraj düşürülebilir, belli sayıda soru verilir, sınav soruları o sorulardan oluşabilir… Önemli olan bu ve benzer problemleri doğuran sebepleri ortadan kaldırmaktır.

Çözüm, oluşan hassasiyeti kaşıyıp bu süreci başka amaçlar için kullananların çabasıyla değil yine bizim gayretimiz ve ferasetimizle gelecektir. Bakanlığımız, okullar açıldığında sadece eğitim konuşmak istiyorsa bu stresi bu hafta düşürmenin yolunu üretmeli, altı yüz bin öğretmenle inatlaşmayı göze almamalıdır.

Türk milletinin demokrasiyle yaşama özgürlüğüne, Türkiye Cumhuriyeti’nin içte ve dışta bağımsızlığına, ülkemizin huzur ve refahına göz dikenlerin bir temmuz gecesinde yapmaya çalıştığı kalkışmayı, sokaklara dökülen genç, yaşlı, kadın, erkek, Türk milletinden milyonların bastırdığı bir destandır 15 Temmuz

Bizler o gece, demokrasimizi kimsenin eline bırakamazdık. Milletimizin refahını ve huzurunu, darbeyle başa geçmeyi düsüşünenlere terk edemezdik. İman gücümüz, millet olmanın verdiği inanç ve devlet büyüklerimizin verdiği güvenle bayrağımıza, bağımsızlığımıza ve devletimize sahip çıkarak, Türk milletinin gücünü yeniden gösterdik.

Üzerimizde hain emelleri olan yapılanmalar, ülkemizde kaos ve kargaşa ortamı yaratmak isteyerek, bu milletin bağımsızlığına, demokrasisine göz dikmişlerdi. Fakat biz, millet olarak el ele verip köprülere, havaalanlarına, açık meydanlara koşarak, bayrağımıza sahip çıktık. Tarihimizde defalarca ortaya çıkardığımız o asil ruhu, 15 Temmuz’da Türkiye’nin dört köşesinde yeniden gösterdik.

Herkes gördü ki, Türk milleti asil kanlarıyla suladığı bu vatan toprağının bir karışını bile teslim etmez. Ve yine gördüler ki, demokrasiye göz dikenlerin asla hakimiyetine girmez bu millet. Aramızda ayrılıklar yaratmak isteyen tümgüçler gördüler ki, Türk milleti gerçekten büyük ve asil bir millettir.

Bu uğurda canını veren şehitlerimize yüce Allah’tan rahmet diliyoruz. Demokrasi şehitlerimiz, tarihin şerefli sayfalarına adını yazdırarak ölümsüzleştiler. İnşallah bu millet böyle bir tehlikeyi bir daha yaşamaz. Yaşasın Türkiye Cumhuriyeti, yaşasın demokrasi!

Gelin hep beraber, bütün iyi niyetimiz ve objektifliğimizle, üç dönem kuralının uygulamasının veya kaldırılmasının faziletlerine girmeden, bu süreci ve gerçekte yapılmak istenenleri daha iyi anlamak için bazı sorular soralım ve hep beraber cevaplarını arayalım:

Böylesine sıkıntılı ve zor bir dönemde yetkili sendika olarak, yaşanan ağır ekonomik sıkıntılar gerçekten gündemimizde yok mu? Bu konu ile ilgili hiç mi bir şey yapılmadı ve yapılmıyor?

Yöneticileri için üç dönem kuralı diğer sendikaların tamamında var ve sadece Eğitim Bir Sen’de mi kaldırıldı? Bir sendikanın en üst karar organının üzerinde, bilmediğimiz başka karar mercii mi var?

Profesyonel sendika yöneticiliği sadece Eğitim Bir Sen’de mi var? Eğitim Bir Sen’de şu anda aktif görevde olan yöneticilerin maaşı, söylendiği gibi gerçekten bir okul müdürü veya öğretmenin aylık gelirinin üzerinde mi? Bütün açıklamalara ve tüzüğün ilgili maddesine rağmen, maaşlar neden açıklanmıyor sorusunun gerçek amacı nedir?

Yaşadıkları kavgalara, bölünmelere, çelişkilerine, yetkili olduklarında sıfır kazanımlarına, siyasi tutsaklıklarına, yurt dışı fon kullanmalarına, sahip çıktıkları sapkınlıklara, ülkemizi yurt dışında karalamalarına rağmen, neden diğer sendikalar tartışmaya açılmıyor, içeriden veya dışarıdan en küçük bir haber yapılmıyor? Bu çifte standart bize bir şeyleri anlatmıyor mu? Onların eski yöneticilerinin yazı yazma, yayınlama, özlerini sorgulama, yaptıklarının hesabını sorma yetenekleri yok mudur?

Bir teşkilatın bütün eskilerinin ilkeli, vefalı, çalışkan, mütevazı, özüne sadık olması; görevdekilerinin de aynı şekilde ilkeli, vefalı, çalışkan ve özüne sadık olduğunu göstermez mi?

Bütün bu hususların rakip sendikalar tarafından değil de ne yaptıkları ve kime ait olduklarını çok iyi bildiğimiz bazı internet siteleri ve bazı kamikaze kalemşorlar tarafından sürekli gündemde tutulmasını nasıl anlamalıyız?

…

Gözümüzün önünde bir tiyatro sergileniyor, bir oyun oynanıyor, bulanık suda balık avlanmaya çalışılıyor, sendikamız yıpratılmaya çalışılıyor. Konunun hassasiyeti gereği biz izlerken, bir milyon üyemiz, tek taraflı kirli bir bilgi bombardımanına tabi tutuluyor. Eğitim Bir Sen ve bağlı diğer bütün sendikalarıyla Memur Sen, zor ekonomik şartları iyileştirmek adına gece gündüz çalışıyor.

3600 ek göstergenin adil bir şekilde kanunlaşması için verilen mücadeleyi ve gelinen aşamayı yok saymak vicdansızlıktır. Toplu sözleşmenin yapıldığı döneme ait bütün dengelerin alt üst olmasından sonra sürece dair yapılanları görmemek için art niyetli olmak gerekir. Yaklaşan temmuz ayı zammı için takibimiz devam ediyor.

Üç dönem kuralını, yirmi yıl önce sendikamızın genel kurulu getirdi ve yine genel kurulu kaldırdı. İhtiyaç halinde yine getirme yetkisi genel kurulundur. Sendika seçimlerimizi, diğer sendikaların seçimleri ile kıyaslamayı kendimize zül sayarız.

Herkes fikrini söyler, genel kurul üyeliğine aday olur, ekibini kurar ve hizmete talip olur. Kuralın kaldırılması, sadece yeniden aday olma hakkı tanıyor. Kimseye seçilemediği halde görevine devam etme hakkı vermiyor. Bu karar aslında bir yönü ile vefayı da içermektedir.

Görevdeki hiçbir profesyonel yöneticimiz, maaşı için sendika yöneticisi olmadı. Tüzüğümüzdeki açık ibareye ve maaşı, ek dersi, sınav görevleri vs. diğer gelirleriyle bir öğretmen veya idareci maaşı kadar, yöneticilere maaş ödeniyor açıklamamıza rağmen neden aylarca “maaşınızı açıklayın” diye sorulduğunu çok iyi anlayabiliyoruz.

Bu kargaşada diğer sendikalarda bizden çok daha önce ve sayıca daha fazla profesyonel yönetici olduğunu, onların güya açıkladıkları maaşlarının aslında öyle olmadığını, aldıkları yönetim kurulu kararları ve yaptıkları programlar adedince maaş ve harcırah aldıklarını buradan söylemenin çok da bir fayda sağlamayacağını biliyorum.

Sesimizi duyan bütün üyelerimize, art niyetli kalemlere değil bize kulak verin, eleştiriniz, öneriniz başımızın tacı; sıkıntınız, derdiniz, sıkıntımız ve derdimizdir diyorum. Sendikanız bütün birimleriyle, büyük bir sorumluluk içinde çalışıyor, istişarelerini yapıyor ve adımlarını atıyor. Toplu sözleşme hakkını biz aldık, yıllarca masanın hakkını verdik. 3600 ek gösterge bizim kazanımımız.

Konu bu kadar açık ve net bir şekilde ortadayken hala yazıp çizen kalemşorlara, biraz da tarzımızın dışına çıkarak ünlü bir sözü hatırlatarak veda edelim: “Eğer yaptıklarınız dostlarınızı üzüyor, düşmanlarınızı sevindiriyorsa sizde bir puştluk var demektir.”

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

yavuztlt@hotmail.com

Anne her gece evi terk eden oğlunun yatağına oturup yastığını koklayarak uyuyordu.

“Oğlumu özledim, ne olur gidip arayalım, bulup getirelim” dese de, baba geri adım atmıyordu.

Aradan iki yıl geçmişti.

Oğlunun doğum günü o yıl Babalar günü ile aynı güne denk gelmişti.

Annenin ağlamaklı halini görünce dayanamadı baba “Şu adrese git, oğlunu gör” dedi.

Ve ekledi, “Adresi benim verdiğimi söyleme ama” Birkaç şey daha söyledi ama anne duymuyordu bile, aklında bir tek adres kalmıştı. Anne sevinçten uçuyordu.

Hemen hazırlandı yola koyuldu.

Büyük bir şehrin karşı yakasındaydı babanın verdiği adres.

Gittiği adres bir tamirhaneydi.

Oğlunu tulum içinde gördü.

Bir süre ıslak gözlerle dükkanın karşısından izledi ve oğluna doğru yaklaşmaya başladı.

İki yıl boyunca kendisini arayıp sormayan ailesini unutan delikanlı aniden annesini karşısında görünce önce şaşırdı, sonra koşup sarıldı annesine.

Babası hariç herkesi soruyordu, “o nasıl, bu nasıl,” diyerek.

Ve sonunda “O adam nasıl, hala aksi ve anlayışsız mı?” diye sordu annesine.

Anne cevapsız bıraktı bu soruyu.

“Hadi oğlum gel eve gidelim” dedi.

“Hayır anne, ben böyle iyiyim. O adamla tekrar aynı evde yaşayamam” dedi ve dükkana doğru yürümeye başladı.

Arkasından bir süre bakakalan anne hazırladığı pastayı oğluna vermek için seslendi.

Delikanlı pastayı alırken annesine “Anne ne olur ısrar etme, gelmeyeceğim. Bir gün bile merak edip arayıp sormayan bir adamla aynı evde yaşayamam ben” dedi.

Anne boynu bükük halde oğlunun yanından ayrılmaya hazırlanırken

“Peki oğlum sen bilirsin. Anlaşılan çok kararlısın, gelmeyeceksin. Ama baban dedi ki; son bir aydır arkadaşlık ettiği çocuktan uzak dursun, o çocuk sana zarar verecektir.

Önceki arkadaşıyla barışsın”. Bu kez çocuk donakalmıştı.

Annesi eve dönmüştü. Babaya sitem etti, “Madem biliyordun nerde olduğunu neden benden sakladın?

O yüzden rahattın demek? 

Hep ters, aksi görünen baba yutkundu ve gözlerinden iki damla yaş akıverdi.

“O benim canımdır ya, canım” dedi.

“Ne zamandan beridir biliyordun?” diye sordu anne.

“Gittiği günden beridir biliyorum. Bazen öğlen molalarında ne yiyip ne içiyor diye gider uzaktan izlerdim, Bazen akşamları geç gelirdim ya hani, sen beni kahveden sanırdın, işte o zamanlarda da ne yapıyor kimlerle takılıyor diye takip ederdim.”

Karı koca bir birlerine sarılıp ağlarken kapı çalmıştı.

Elleriyle gözlerini silerek kapıyı açmaya gitti anne.

Annesinin kendisine yaptığı pastadan daha büyük bir pasta ve hediye paketi ile içeri girdi delikanlı.

Koşarak babasına sarıldı. “Babalar günün kutlu olsun babaaaa”

Delikanlı anlamıştı. Kendisine hiç bakmadığını düşündüğü babasının, aslında gözünü hiç üzerinden ayırmadığını….!!!

Babalar kızar bağırır ama hep evlatların iyiliği içindir ; evlatlar çocukken bunu anlayamaz.

Fakat bir gün onlar da Anne Baba olunca anlarlar Babanın kıymetini..!

‘Alıntı’

Nerdeyse okulun ekonomik anlamda patronu konumunda görev yapıyorlar.

Sosyal etkinlikler üzerinden okulun asıl işlevi olan eğitim alanında ve öğrencilerin duygu dünyalarını şekillendirmede geniş yetkiler kullanabilecek durumdalar. Okul idaresine rağmen yapabildikleriyle, istenildiğinde okulu kilitleyebiliyor, zaman ve enerji kaybına neden olabiliyorlar.

Sanki mevzuat hazırlanırken her şartta okul idaresi ile uyumlu çalışan okul aile birlikleri hayal edilerek düzenlemeler yapılmış. Yetki aşımı veya problem çıkan durumlar karşısında okul idaresi eli kolu bağlı bırakılmış. 

Bürokratik işlerin yoğunlaştığı, idarelerin sorumlukların giderek arttığı, eğitim dışında birçok kurumun işinin idarecilere yüklendiği, mesai saati kavramının ortadan kalktığı günümüzde, okul aile birliklerini, okul idarelerinin kontrol ve yetkisinde, bir alt birim olarak konumlandırmak gerekmektedir.

Yaygın bir problem değilmiş gibi görünse de özellikle üzerine titrediğimiz bazı okullarda yaşanan sıkıntılar, mevzuatı acilen masaya yatırmayı gerektiriyor.

Bütçesi mütevazı, öğrencisi, öğretmeni, okul idaresi, mahallesi bütünleşmiş ve eğitim için seferber olmuş okullarda problem yok. Ancak ülkemizi geleceğe taşıyacak, üst puan diliminden öğrencilerimizin gittiği okullarımızda durum çok farklılaşıyor.

Göz önündeki bu okullada, derdi eğitimden ziyade ideoljik kavga olan, bu okulları kurtarılmış bölge, savunulması gereken bir kale gibi gören ve bir şekilde okul aile birliklerine sızmış marjinal gruplar, hem yıllardır devam ettirdikleri örgütlü yapılarını kullanmakta hem de mevzuatın boşluklarından yararlanmaktalar.

Girdikleri bütün ortamlarda değerlerimizi yok etmek, inanç değerlerimizi aşağılamak, gençlerimiz ve gelecek nesillerimizin akıl ve beden sağlığı için teehlike gördüğümüz bütün sapkınlıkları destekleyen zihniyetin eğitime verebileceği hiç bir şey yoktur.

Devletimizin bütün ödeme işlemlerini, sorumluluğu olmayan sivil insanlara verdiği bir başka kurumu yoktur sanırım. İletişim, yardımlaşma, sosyal etkinlikler, eğitim içeriğine katkı gibi okul aile birliklerine tanımlanan işlevler, günümüz imkanlarıyla sıradan işlemler olmuştur.

Yetkililerden beklentimiz, gerekli önlemleri alarak, en azından Anadolu’nun birçok ilinden gelen, duygu dünyası tertemiz, ailesinin gurur kaynağı, başarılı masum çocuklarımızın, okul aile birlikleri üzerinden kurulan bu tezgahtan korumalarıdır. Bu iş vebali olan ve ciddiye alınması gereken bir iştir.

Hangi Okul Aile Biriliği, sınırını bilen, okuluna katkı sunan, değerlerimizi kuşanmış bir Okul Aile Birliği diyorum.

Daha birçok soru sorabiliriz. Öğretmenlerin yetersizlikleri de olabilir. Daha iyisi her zaman mümkündür. Ancak
ülkemizde bitmek tükenmek bilmeyen öğretmen eleştirisinin, derinlerde taşıdığı başka bir anlamı daha var.
Sistemin aksayan bütün yönlerinin günahını öğretmene yükleme kolaycılığına kaçılıyor. Her defasında günah
keçisi öğretmenler oluyor. Yanlış sistemde öğretmenin emeğine de yazık ediliyor. Eğitimde başarının ölçüsü,
bütün öğrencilere, test sınavında daha fazla net çıkartabilmek olunca öğretmenler bu eleştirilere gülüp geçiyor.
Öğretmen eğitimi veya hizmet içi eğitim ne zaman gerçekten ihtiyaç haline gelir? Müfredatta, eğitim yöntem ve
tekniklerinde, eğitim yaklaşımında, içerikte, eğitim teknolojisi kullanımında, köklü paradigma değişikliklerinde
mevcut öğretmen kadrosunu eğitime almak ihtiyaç haline gelebilir ve mantıklı da olur. Bu durumda hizmet içi
eğitimin içeriği de bu yeni ihtiyaca göre düzenlenir ve bir amaca hizmet eder. Peki, bugün böyle mi yapılıyor?
Bugün yapılan eğitim, daha önce yapılanların tekrarından öteye geçemiyor. İletişim, ileti, dönüt, empati, şiddetle
ve tacizle mücadele… Birkaç yıl önce ilçelerin yaptığı, örnek alınabilecek güzel uygulamalar vardı. Öğretmenlerin
talepleri doğrultusunda belirlenen, gönüllülük esasına göre yapılan eğitimler, anketlere yansıyan memnuniyet
oluşturuyordu. Bu anlamlı çaba merkezileşince, bu güzel uygulamalar da zarar gördü veya yapılamaz oldu.
Yaptıklarınızı bir de bizim gözetimimizde yapın demenin bir anlamı yoktu hâlbuki.

Bakanlığın yapması gereken, öğretmenlere ilkel yöntemlerle, kavimler göçü gibi bir yerlerden bir yerlere
koşturarak, yasak savmak için yapılan, verimsiz salon eğitimleri planlamaktan ziyade öğretmeni eğitime,
gelişmeye, araştırmaya, üniversitelere, yüksek lisans ve doktoraya, sertifika programlarına, ikinci üniversiteye
teşvik edecek sistemi kurmaktır. Hizmet puanı gibi, ücret farklılığı gibi çeşitli avantajlar sağlayarak çok daha güzel
sonuçlar alınacaktır.

Öğretmenlik Meslek Kanunu ile bu sistem çok daha etkili kurulabilirdi. Bu şans iyi değerlendirilemedi. Çıkarılan
kanuna göre mevcut öğretmen kitlesinin en az yüzde ellisinin başöğretmen olma şansı yok. Yirmi beş hizmet yılı
olan bir öğretmen, bir yıl içinde uzman öğretmen olsa bile başöğretmen olabilmek için on yıl daha beklemek
zorunda kalacak.

Öğretmen ve idarecilerin iş başında eğitimi ile ilgili sistem kurgulamadan, eğitim sistemimizin en temel
açmazlarına çözümler üretmeden, başarının ölçüsünü belirlemeden ve adaletli bir ödül sistemi kurmadan yapılan
eleştirinin de düzenlenen eğitimlerin de bir kıymeti olmayacaktır.

Talat YAVUZ
Memur Sen İstanbul İl Başkanı
yavuztlt@hotmail.com

Geleceğin yarattığı korkunun, geçmişin izlerini silmesine izin vermemek için yazıyorum mazinin güzelliklerini.

Bir kişi bile anlasa yeter!

Bu bayram sabahında!

Eski bayramların tadı kalmadı diye, yeni bayramların sihirli yanlarını da inkar edemeyiz.

Hala iyi insanlarımız mevcut.

Yılda bir kez de olsa, yoksulun önüne bir parça et koyan! Yoksulu giydiren.

Balonlarla, faytonlarla yetinen çocukların şımarıklığı olmalıydı bayram.

Ellerinde "açım" yazılı kartonların şehirlerinde, sefaletle çocukluğun buluştuğu ayaklanma değil.

Çocukların hazinesini cep telefonları çaldı desem, teknolojiye düşmanlık etmiş varsayılırım.

Ama kaybolan hoşgörü, yaralı dostluklar, buz gibi komşulukların teknolojiyle ne ilgisi var?

Bayram günlerinde, yüzüne çocukluğunu saklamış büyükleri arıyor insan.

Şimdiki zamanı reddetmeden, geçmişin asaletini etrafına dağıtan.

Zulasında çocuklarla bayramı bölüşmenin sevinci.

Güllerden özür dileyen dikenler gibi.

Bayramlar, iyiliği, güzelliği, barışı ve huzuru anlatmıyorsa... Hala düşmanlığın siyaseti yapılıyorsa üstelik.

İçinde kardeşliği, çocuk sevgisini ve ülke bütünlüğünü barındırmıyorsa.

Ve her geçen bayram biraz daha birbirinden uzaklaşıyorsa insanlar.

Bayramlar da hüzünlü oluyor.

Erişilmesi mümkün olmayan geçmiş zamanları seyrederken, şimdiki zamanın gerçeklerine de bakıyorum.

Her bayram iyi kalpli insanları yağmalamaya yetecek kadar kötü kalpli insanların varlığını da görüyorum.

Onlara "bayram aracısı" diyorlar. "O yüzdendir" diyorum. "Ne kadar aç insan.

O kadar sükseli araç!"

Bayram sabahında bile ölüm ölüm haberleri geliyor. Donup kalıyor analar.

Kendimizi onların yerine koymak gerektiğini düşünsem ne yazar!

Ateşin düştüğü yeri yaktığı yadsınamazken!

Geçmişi bugünlere taşımak imkanım olsa taşırdım.Bayramları da.

Bayramlar bizi eskisi gibi zannediyor ya!

Biz her şeyiz, eski ve yeni olan...

Hiçbir şeyiz belki de.

Ne eskiden ne şimdi...

Alıntı.

Rusya Ukrayna Savaşı devam ediyor. “Sarı saçlı ve mavi gözlülerin” ülkesindeki savaşı dünya daha bir özenle haber yapıyor, değerlendiriyor. İslam ülkelerindeki savaşları ve bu savaşların sebep olduğu dramı ikiyüzlülükle karşılıyorlardı hâlbuki. Sonunda savaşsalar da “küfür tek millettir” ilkesinin doğrulandığını bir kez daha görüyoruz.

Savaş devam ederken yapılan değerlendirmeler kadar, savaşın sonunda yapılacak değerlendirmeler de önemlidir. İçeride ve dışarıda olup bitenlere bakmak ve hiçbir ayrıntıyı atlamamak gerekiyor. Tam da burada, yirmi yıllık bir gözlemimi ve cevabını aradığım bir soruyu sizlerle paylaşacağım.

Anadolu’da görev yaptığımız yıllardı, Tarım Bakanlığının çiftçilere yaptığı desteğin ne kadar yanlış yapıldığını tartışıyor ve bu uygulamada bir art niyet yok mu sorusuna cevap arıyorduk. Köylülerin, “tarla parası” dediği desteğin tutarı, ürüne değil, sahip olunan araziye göre belirleniyordu. İsterse arazi hiç ekilip biçilmesin fark etmiyordu. Çiftçiye adeta, tarlanı ekip biçmene gerek yok deniyordu.

Tarımda kendi kendine yeten nadir ülkelerden olduğumuzu öğrenmiş ve öğretmiştik hep. Hatta sadece tarım ürünü ihraç etmeyi eleştirir, öğrencilerimize, teknolojik ürünler ihraç eden ülke olma hedefini anlatırdık.

Zamanla üç harfli zincir marketlerin raflarında, Sırbistan’dan ithal kuru üzüm, Kanada’dan mercimek görmüş ve geçici kuraklıktandır vs. diyerek dikkate almamıştım. Anadolu’da seyahatlerim sırasında çorak buğday tarlalarına bakar, ardından ülkemizdeki israfı hatırlar ve bir gün yokluğu yaşarız derdim hep ve hala nasıl kendi kendine yeten ülke olarak kaldığımızı sorgulardım.

Savaş nedeniyle Ukrayna’da kalan on yedi yük gemisi yüzünden nerdeyse ülkede gıda krizi çıkacaktı. Şimdi gereken ders çıkarılmalı ve önlemler hızla alınmalıdır. Hem üretimi artıracak önlemler alınmalı hem de şu gıda israfını önleyecek kampanyalar başlatılmalıdır. Nasıl “sıfır atık” kampanyası yapıyorsak israfı önlemek için de kampanya başlatmalıyız. Okullar, sivil toplum kuruluşları, odalar, otel ve restoran zincirleri, siyasiler… Sorumluluk sahibi kim varsa adım atmalıdır.

Açık büfe, serpme ne kadar israfa yol açan servis yöntemi varsa gözden geçirilmelidir. Yarışmalar yapılmalı, ödüller koyulmalı, öğrenciler bilinçlendirilmelidir. Ölçümler yapılmalı, sonuçlar kamuoyu ile paylaşılmalıdır. Bir günde çöpe atılan ekmek miktarına ait istatistik sonuçlarının paylaşılması ile kampanya başlatılabilir.

Gıdanın stratejik bir silah gibi kullanılabileceğini, enerji kaynakları için verilen mücadelenin dünyayı nereye getirdiğini unutmamak gerekiyor. Çin’in uzun zamandır gıda stok etmesini iyi anlamalıyız. Sanayileşirken, köyden kente göçerken neleri kaybettiğimizi şimdi daha iyi anlamış olmalıyız.

Keşke dünyaya SİHA ile açılırken, tarım alanında da iyi durumda olsaydık. Tohum ıslah çalışmalarımızın da katkısıyla tekrar kendi kendine yeten ülke olma şansını yakalamalıyız. Yere düşen ekmeği yükseğe kaldıran bir millet olarak israftan da kurtulmalıyız.

18 Mart Çanakkale Zaferi Kutlu Olsun.

Talat YAVUZ / Memur Sen İstanbul İl Başkanı

Açıldı gökyüzü, seyre daldı melekler, uçarcasına gitti Mehmetler. 57. Alay’ın günü bugün yemin ettiler Allah’a mahşerde olacak düğün. “Şehit kıyamet günü içinde can verdiği elbiseleriyle dirilecektir.” (Hadis-i Şerif) Kanlı elbiseleriyle ‘Kalk!’ denilince bu toprakta yatana… Sana sormazlar mı; ne yaptınız diye bu aziz vatana?...

Bu güzel cümlelerden ve Hadis-i Şerif’ten alacağımız çok dersler olmasına rağmen, hala ülkedeki bir takım vatan hainlerinin, inadına bu ülkenin bölünmesi için gayret göstermelerine bir mana veremiyoruz. Conkbayırında  Mustafa Kemal o tarihi olayı şöyle anlatır…..

“Şimdi burada tesadüf ettiğimiz sahne en enteresan bir sahnedir. Olayın en mühim anı bence budur.”

“Bu esnada Conkbayırı’nın güneyindeki 261 rakımlı tepeden sahilin gözetlenmesinde görevli bulunan bir müfreze eratının Conkbayırı’na doğru koşmakta olduğunu gördüm. Size şu karşılıklı konuşmayı aynen ifade edecegim!

Şahsen bu eratın önüne çıkarak:

-‘Niçin kaçıyorsunuz?’ Dedim.

-‘Efendim, düşman!’ Dediler.

-Nerede?

-İşte, diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.”

Hakikatte düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış ve serbestlik içinde ileriye doğru yürüyordu. Şimdi vaziyeti düşünün: Ben kuvvetlerimi bırakmışım, erat on dakika istirahat etsin diye.. Düşman da bu tepeye gelmiş… Demek ki düşman bana benim askerlerimden daha yakın! Ve düşman, benim bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek fena vaziyette yakalanmış olacaktı. O zaman artık bunu bilmiyordum, bir mantık düşüncesiyle midir, yoksa içimden gelen tabii bir duygu ile midir, bilmiyorum.

Kaçan erata:

-‘Düşmandan kaçılmaz’ dedim.

-‘Cephanemiz kalmadı’

-‘Cephaneniz yoksa süngünüz var’ dedim.

Ve bağırarak bunlara süngü taktırdım, yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı’na doğru ilerlemekte olan piyade alayı ile dağ bataryasının yetişebilen eratını ‘marş marş’la benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir subayını gönderdim. Bu erat süngü takıp yere yatınca düşman erleri de yere yattı.

KAZANDIĞIMIZ AN, BU ANDIR…

Mustafa Kemal’in askerin düşmandan mermisinin bitmesi üzerine kaçışını durdurması ve ardından süngü takıp, ‘Yere yat!’ emrini vermesi karşı taraftan görüntüsü 900 metre kadar uzaktaydı. İlerleyen ANZAK birliklerinin başında bulunan komutanlardan Teğmen Tulloch savaş sonrası anılarını aktardığı bir söyleşide “Conkbayırı’nın tepesinde bir Türk subayın ağacın altında durduğunu ve koşanlara emirler yağdırdığını” söylemiştir. Çekilmeden önce Yarbay Mustafa Kemal olma olasılığı yüksek bir Türk subayına nişan alır ve ateş eder. Iskalamıştır.

KAYBETTİKLERİ AN, BU ANDIR!

Küreselleşen dünyada milli duygulara sahip yeni nesillerin yetiştirilmesi giderek önem kazanmaktadır. Çanakkale Savaşı Milli Şuuru tüm benliğiyle yaşayan kahraman ecdadımızın gösterdiği tarihimizin en büyük şeref levhalarından birisidir. Her zaman olduğu gibi bugün de çok muhtaç olduğumuz birlik ve beraberlik, o gün ortaya konmuştur. Canları bu toprağa düşmüş kahraman ecdadımızın torunları olarak varlığımızın en mukaddes temeli olan İstiklal ve Cumhuriyeti’nin ebedi bekçileri olarak elimizden geleni yapmalıyız. Herhalde bunu yerine getirmemiz için herhangi bir engelimiz yok. Hele hele Bombasırtı Vakasını anlattıktan sonra vatan sevgisinin ne demek olduğunu bir kez daha kötü niyetlilere hatırlatmak istiyoruz.

“Karşılıklı siperler arasında mesafemiz sekiz metre, yani ölüm muhakkak…

Birinci siperdekiler, hiçbiri kurtulmamacasına tamamen düşüyor, ikinci sıradakiler onların yerine geçiyor. Fakat ne kadar imrenilecek bir ölçü!... İşi Allah’a bırakıp, kadere razı olmayı biliyor musunuz? Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini biliyor, en ufak bir çekinme göstermiyor. Sarsılmak yok! Okuma bilenlerin elinde Kuran’ı Kerim, Cennete girmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler Kelime-i Şehadet getirerek yürüyorlar. Bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren şaşılacak ve takdire değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki Çanakkale Savaşlarını kazandıran, bu yüksek ruhtur.” Bunu anlatan büyük komutan Mustafa Kemal Atatürk’tü…..

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler.

Kahraman ordunu seyret ki bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu başa, edecek kahrına ram?

Çünkü tesis-i ilahi o metin istihkam.

                                     Mehmet Akif Ersoy

107. yılında gözünü kırpmadan, seve seve bu kutsal topraklar için canını veren tüm şehitlerimizi bir kez daha rahmetle anar, saygılarımızı sunarız. Ruhları şad olsun.

BEN biliyorum bunları,bana lazım değil. Öğrencinin kendi sınırlarını fark etmesini sağlar. Tecrübelerin, bilginin kaybolmadığını, üst üste birikerek bir kazanım oluştuğunu vurgular.

KONUŞMAK isteyen varsa dışarı çıksın. Hayatta daima bir tercih şansının olduğunu işaret eder. ‘Karakterinizi, kişiliğinizi ne yapmak istediğiniz yönündeki tercihleriniz belirler’ mesajını verir

KONUŞMALAR başlandığına göre herkes anladı galiba? Neden-sonuç ilişkisini kavramaya yardımcı olur. Gerçekleşen olayın, neyin sonucu olduğunu değerlendirme fırsatı verir.

ÇAY, kahve istermisin evladım? Adeta tek başına bir ironi dersidir. Ayrıca konukseverlik, misafirperverlik adına da göndermeleri mevcuttur.

BEN Rüzgar’a sordum, sen Rüzgar mısın? Herkesin kendinden sorumlu olduğunu, kişinin yaptıklarının sorumluluğunu alması gerektiğini anlatır. Öz benliğin fark edilmesi için harika bir örnektir.

KENDİNİ de unutsaydın? Esasen kişinin kendisi için ne kadar önemli olduğunu vurdular.’ Şu hayattaki en önemli şey sensin der!’ Öğrencinin özgüveninin artmasına katkıda bulunur.

SENE sonunda ben de seni unutacağım. Hayatın bir hesaplaşmalar bütünü olduğunu gösterir ve korkuların üzerine gidilmesi gerektiğini tembihler.

GECE beşik mi salladın? Kişiye sorumluluklarını, zamanı düzgün kullanılması gerektiğini hatırlatır.

ARKADAŞIN camdan atlasa sen de mi atlayacaksın? Öğrencinin kendisine “Bu hayatta ben kimim?” sorusunu sormasını sağlar. Öğrencinin hayattaki yerini fark etmesine kendini kime neye göre tanımladığını görmesine yardımcı olur.

KOMİK bir şey varsa söyleyin, biz de gülelim. Paylaşımın önemini hatırlatır, öğrencileri birbirleriyle kaynaştırır. Mutluluğun paylaştıkça arttığına canlı bir örnektir.

PARMAK kaldırmak zaten “öğretmenim” demek! ‘Söz gümüşse, sükut altındır’ lafının özetidir. Doğru zamanda konuşmanın ve doğru yerde susmanın erdemlerini anlatır.

SEN dinlemiyorsun, bari dinlemek isteyene engel olma. ‘Başkalarının özgürlüğünün başladığı yerde senin özğürlüğün biter’ fikrinin açıklamasıdır. Bir demokrasi dersidir adeta.

ZAMANINDA biz de öğrenci olduk. Hayatların aslında birbirinin tekrarı olduğu, bir fark olacaksa onu bizzat kendinizin yaratabileceği fikrini verir. Özgün bireyler yetiştirmenin anahtarıdır.

ARKADAŞLARININ yanında rencide etmek istemiyorum seni! Kişilik haklarına saygı, birey olma özgürlüğü, kişinin toplumdaki yeri ve önemi konularında eşsiz dersler barındırır.

EN son ne dedim ben?... Dinlemiyorsunuz ki! Dinlemenin önemini vurgular. Goethe’nin dediği gibi, “Konuşmak bir ihtiyaçsa, dinlemek bir sanattır” der bize.

ÇOCUĞUM, yavrum, evladım, hayvan herifff!! “Edep, edepsizlerin edepsizliğine sabretmektir”, biz Mevlana’nın bu mükemmel sözünün özünü anlatır bu kısacık serzeniş.

KOPYA çekerek aslında beni değil kendinizi kandırıyorsunuz. Ne yaparsan kendine mesajının en net verildiği ifadedir.’ Kendini kandırmak çok kolaydır ancak yalan üzerine bir hayat inşa etmek gelecekte o hayatın çökmesi demektir’der.

KAĞIDINA bakabilirsin tabii ki, ama yüksek not verdiysem geri alırım. Hayatta risk alabildiğin kadar varsın, risk almadan yükselmenin, bir yerlere gelmenin mümkün olmadığını anlatır bize. Belki de en kıymetli derstir klişe dediğimiz sözlerin bize verdiği.

İSTEDİĞİNİZ sorudan başlayabilirsiniz. ‘Hayatınız sadece kendi tercihlerinizden ibaret bir yoldur’ der. Karar verirken 10 düşünün, bir harekete geçin mesajını gayet kolay ve etkili bir yoldan verir.

ŞU andan itibaren herkes birbirine küs. Bazen ilerliyebilmek, başarılar kazanmak, iyi şeyler ortaya koymak için yalnız kalmaya ihtiyacımız vardır, bunu anlatan, bir sözdür bu. Bazen başkalarına sırtınızı dönmeniz gerektiğinde,çekinmeden dönün. Bu arkanızda kalan yolu görmenizi sağlar.

SİZ evinizde de mi böylesiniz? Evinizde de mi çöpleri yere atıyorsunuz? Sosyalleşme, toplum içinde yaşam, görgü kuralları güzellemesidir. Birlikte yaşamanın erdemlerini en temel kurum aile üzerinden etkili bir şekilde anlatır.

‘Alıntıdır’

Yirmi birinci yüzyıl becerileri, dijital dünya, elektronik paralar, teknolojik gelişmeler gündemimizden hiç düşmüyor. Kaybolan meslekler, ortaya çıkan yeni iş alanları ve yeni meslekleri konuşuyoruz. Bütün bu baş döndüren gelişmeler öğretmenlik mesleğinin değerini ve işlevini boşa çıkaramıyor. Ancak bu durum, öğretmenlik mesleğinin uzun zamandır eski itibarını aradığı gerçeğini de değiştiremiyor.

Öğretmen eski itibarını arıyor. Öğretmen, itibarın yüksek maaşla paralel artmadığını biliyor. Toplum nezdinde yüksek gelirli bir işe sahip olmak, beraberinde itibarı getirse de öğretmenlik mesleğinin farklı olduğunun herkes farkında. Öğrencilerinin gözündeki öğretmen imajı aslında bize birçok şeyi anlatıyor.

Bugün öğretmenleri değersizleştiren maaşlarının düşük olması değil bir türlü istikrar kazandıramadığımız ve hala yönünü aramakta olan eğitim sistemimizdir. Erdemli insan yetiştirmeye değil sınavları kazanmaya endeksli eğitim sisteminde öğretmenlerin itibarını korumaları ve yüceltmeleri mümkün değildir. Çünkü sınav ve eleme varsa, az sayıda kazanan, çokça kaybeden var demektir. En değerli varlıklarına kaybettiren öğretmene insanlar neden itibar versinler ki?

Öğretmenlerin itibar arayışı son günlerde, Öğretmenlik Meslek Kanunu talebi olarak kamuoyuna yansıyor. Öğretmen, meslek kanunu ile şiddetten korunacağına, bir kariyer sistemine dâhil olacağına, eğitiminden atanmasına birçok alanda avantajlı hale geleceğine inanıyor. Kadrolu atanacağını, 3600 ek göstergeye ulaşacağını, eğitim yöneticiliğinin kadrolu ve profesyonel bir meslek olacağını umuyor.

Salgın sürecinde uzaktan eğitimle boğuşan, devamında yaşanan öğrenme kayıplarının telafisi için daha fazla fedakârlık yapan ve bu süreçte okuldan ayrı kalan öğrencilerin davranış bozuklukları ile baş etmeye çalışan öğretmen, “yatarak maaş alan meslek” sahibi olarak görülmekten rahatsız oluyor. Emeğine saygı duyulmadığını, haksızlığa uğradığını düşünüyor.

Yine bir Öğretmenler Günü ve gündem eğitim ve öğretmenler olacak. Salgın sürecinde kaybettiğimiz meslektaşlarımızı anarak, onlara Fatihalar okuyarak, problemleri gün yüzüne çıkaracak faaliyetlerle bir günlüğüne de olsa anılmanın gururu yaşanacak. Topluma yön veren bu ulvi mesleği icra edenler, problemlerini bir kenara bırakarak günlerini kutlayacaklar. Dertlerini içine atacak ve çevrelerine mutlu görünerek, umudun temsilcisi olacaklar. Köylerden şehir merkezlerine bütün ülke öğretmenlerin bu gününe şahit olacak.

Umalım bu öğretmenler günü farklı olsun. Özlük hakları iyileşsin ve en önemlisi de bir meslek kanununa sahip olsunlar. Bu duygularla bütün meslektaşlarımın gününü kutluyorum. Ne mutlu öğrencilerine özgüven veren eğitimcilere, ne mutlu öğrencilerine vatan, millet, din, bayrak sevgisi verebilen adanmış öğretmenlere.

Cumhuriyet yeni ve sağlam esaslarıyla, Türk milletinin güvenli ve sağlam bir gelecek yoluna koyduğu kadar, asil fikirlerde ve ruhlarda yarattığı güvenlik itibariyle büsbütün yenibir hayatın müjdecisi olmuştur.

“Demokrasi ilkesinin en çağdaş ve mantıki uygulamasını sağlayan hükümet şekli Cumhuriyettir. Millet egemenliğini Devlet idaresine katılmasını ancak zamanında oyunu kullanmakla sağlar.” diyerek milletin hür iradesinin ancak bu idare biçiminde devlete yansıyacağına işaret etmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin özelliklerini ve ilkelerini diğer rejim ve siyasi kurumlardan daha üstün, daha kıymetli ve uygulanabilirlik yönünü daha iyi olduğunu görmüştür. Diğer rejim ve yönetim biçimlerini kesinlikle Türk Milletinin bünyesine uygun bulmamıştır. Bu hususta ki kesin kararını da şöyle açıklamaktadır.

“İşte bu sebeplerden dolayıdır ki, biz bu ve bundan önceki teorileri ülke ve milletimiz için uygun görmüyoruz. Biz ülke halkı olan bireyler ve türlü sınıf mensuplarının birbirlerine yardımlarının aynı derece ve aynı eşitliksever duygularla sağlanmasına çalışmak isteriz. Bu tutumun devletin yapısının güçlendirilmesi için daha uygun olduğu kanaatindeyiz. Bizim gözümüzde çitçi, çoban, işçi, tüccar, sanatkar, asker, doktor kısacası herhangi bir toplumsal kurumda çalışan bir yurttaşın hak, menfaat ve hürriyeti eşittir. Devlete bu düşünce ile yararlı olmak, milletin güvenlik ve iradesini yerinde kullanabilmek, bizce, bizim anladığımız anlamda halk yönetimi hükümetin iradesi ile mümkün olur.”

Atatürk devleti milletin simgesi olan, teşkilatlanmış, bir varlık kabul eder. Ona göre millet devlet içindir, devlet de millet içindir. “Hürriyetin de, eşitliğin de, adaletin de dayanağı, milli egemenliktir.” diyen Atatürk Cumhuriyet’e ve Cumhuriyetçiliğe temel olan anlayışları ve temel olan ilkeleri ortaya koyuyor. O, millet ve fert olarak her türlü imkanın, ancak Cumhuriyet idaresi sayesinde elde edilebileceğine inanmaktadır. Diyor ki “Cumhuriyet demek, imkan demektir. Bu sistem ve yönetimle Türk Milleti her türlü imkana kavuşmuştur ve kavuşacaktır.”

Bütün cihan bilsin ki, benim için bir taraflılık vardır. Cumhuriyet taraftarlığı,fikri ve içtimai inkilap taraftarlığı… Bu noktada yani Türkiye camiasında bir ferdi, hariç tasavvur etmek istemiyorum.

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün bu güzel sözleri, son günlerde durmayan tartışmalara herhalde en güzel cevaptır.

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

İzmir Ödemiş Kaymakçı Çok Programlı Lisesi Müdürü Ayhan Kökmen iki öğrencisi tarafından öldürülüyor. Bu olay sonrası sosyal medyada bir yazı neşredildi. Maarif Müfettişi Doğan Çeylan'ın kaleme aldığı yazı okunması gereken bir yazı oldu. İşte o yazı

DUYGUSUZ NESİL TEHLİKESİ :

Hayatın gerçekliklerinden habersiz, duygusuz ve bencil bir nesil geliyor. Şehitler için gözyaşı döken kendi ana babalarını anlamıyorlar. Başkalarının çocukları için ağlamaya anlam veremiyorlar. Yanıbaşımızdaki savaşlar, acı çeken çocuklar, ölen on binlerce insan onları hiç ilgilendirmiyor. Tüm acı gerçekleri çizgi film tadında izliyorlar ve yürekleri hiç acımıyor. Hayatlarının odağındaki tek şey eğlenmek. Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar.

 Kendileri için yapılan fedakarlıkların hiç farkında değiller. Kıymet bilmiyorlar ve vefasızlar. Herkesi kendine hizmet etmek için yaratılmış görüyorlar. İnsanlara verdikleri değer, onların isteklerini yerine getirebildikleri ve ne kadar eğlendirdikleriyle orantılı.

Hayatlarında eğlenmeden başka bir amaç olmadığı için artık tek eğlence kaynağına dönmüş telefon ve tabletlerini ellerinden aldığınızda dünyanın sonunun geldiğini zannediyorlar.

Geçmiş onları pek ilgilendirmiyor, atalarımıza karşı vefasızlar. Dedelerinin canları, kanları pahasına vermediği vatan toprağını en iyi fiyatı verene satacak kadar maneviyattan yoksunlar. Vatan, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz.

Milletimizin geleceği açısından endişeleniyorum.

20 yıl sonra bu nesil, nasıl ana-baba olacak?

Kendine hayrı olmayan bu nesil nasıl çocuk yetiştirecek?

Evlerini nasıl idare edebilecek?

Ülkeyi nasıl yönetecek?

Vatanı nasıl savunup can verecek?

Bütün bunlar neden oluyor izah edeyim.

Altın kafeslerde çocuklar yetiştiriyoruz artık. Uçmayı bilmeyen kuşlar gibi. Çocuklar hayattan bihaber.

Açlık nedir bilmiyorlar, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, acıkmalarına fırsat bile vermiyoruz. Öyle ki yemek yemeyi bile işkence görür hale geliyorlar.

Susuzluk nedir hiç bilmiyorlar. Hiç susuz kalmamışlar. Üç adımlık yolda bile susarlar diye yanımızda içecek taşıyoruz. Çocuk daha “susadım” demeden ağzına suyu dayıyoruz.

Çocuklar hiç üşümüyorlar. Soğuk havalarda evden çıkarmıyoruz. Okula giderken kırk kat sarmalayıp çıkarıyoruz dışarı, hiç titremiyorlar.

Çocuklar hiç ıslanmıyorlar, evden arabaya kadar bile üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz. Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz. Bu yüzden çocuklar ıslanmak nedir bilmiyorlar.

Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar. İki adımlık mesafelere bile arabayla götürüyoruz onları yorulmasınlar diye. Birazcık parkta koşsalar, hasta olacak diye engel oluyoruz. Onlar takatleri tükenecek kadar hiç yorulmuyorlar.

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz. Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar.

Onlar bir yanığın veya bıçak kesiğinin acısını bilmiyorlar. Elleri yanmasın, kesilmesin sakın diye onlara ne bıçak tutturuyor ne ocak yaktırıyoruz.

Çocuklar hissetmiyor yaşamı, açlığı bilmediği için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor. Yokluk nedir bilmedikleri için ekmeğe gelen zam onların dikkatini bile çekmiyor, haber kalabalığı olarak görüyor, gülüp geçiyorlar. Sıcak odalarında yaşadıkları için evsizlik nedir, sürgün nedir anlamıyor, savaşları, kurşunlanan, ölen insanları umursamıyorlar. Acımıyorlar……

Kıymetini bilmiyorlar ekmeğin, elbisenin, barışın ve huzurun, ana babanın….

Müdahale edilmezse gelecek iyi şeyler getirmeyecek güzel ülkemize. Bu sorunu Devlet derinden hissetmeli. Bu sorunun çözümü için ciddi çalıştaylar düzenlenmeli. Öğretim programları ve ders materyalleri revize edilmeli. Okulların duygu eğitimi konusunda rolleri artırılmalı. Geç kalınmadan bu sorun mutlaka çözülmeli. Bu sorun çözülmezse ülke çözülecek…

Şura kararını duyunca geçen yıl, özellikle salgın sürecinde konu ile ilgili yazdığım yazılara şöyle bir göz attım. Beş ayrı yazımda konuya dikkat çekerek özetle şu şekilde vurgu yapmışım:

“Ülkemizde acil bir eğitim şurası, sadece salgın sebebiyle ihtiyaç haline gelmiş değildir. Son yıllarda tarihe önemli satırbaşı olarak geçecek gelişmeler yaşanmıştır. Toplanacak eğitim şurasında, öncelikle eğitim felsefesi tartışılmalıdır.”

“Salgının başladığı ilk günlerden bugüne kadar, eğitim sisteminin yeniden kurgulanmasını ve eğitim şurasının toplanması gerektiğini dile getiriyorum… Okulların, özellikle liselerin işlevini tamamen denetimsiz ortamlarda açılan dershanelere bıraktığı bu dönemde bile sistem tartışması yapmayacaksak, salgın öncesinde dahi krizde olan eğitimimize nasıl yön vereceğiz?”

“Bütün bu sorular eğitimde yeni yaklaşımlar, yeni paradigmalar ve belki de yeni eğitim felsefesi demek olacaktır. Bunun için salgın sürecinin başından beri eğitim şurası toplanmalı diyorum. Bu kadar büyük değişimin yaşandığı bir dönemde eğitimi, koordinasyonu tamamen bozulmuş kadroların, akşamdan sabaha değişen uygulamalarına bırakmanın bedeli çok ağır olacaktır. Unutmayalım, krizler çözümleri de beraberinde getirir.”

1-3 Aralık tarihleri arasında toplanacak şurada başlığın, “Eğitimde Fırsat Eşitliği” olarak belirlenmiş olması, salgın sürecinin yansıması olarak isabetli seçim gibi görünse de, ihtiyaç haline gelmiş çok daha temel sorgulamalara engel olacağı kaygısı taşıyorum. “Eğitimde fırsat eşitsizliğini gidermek için bütçeden daha fazla pay ayrılmalı.” sonucuna ulaşmak için yüzlerce eğitimciyi günlerce çalıştırmaya gerek var mı? Her ne kadar bu başlık altında birçok konu değerlendirilebilecek olsa da bu durum önemli bir eksikliktir kanaatimce.

Okul, öğretmen, diploma, kısaca eğitime dair her şeyin yeniden tanımlandığı, ihtiyaçların değiştiği, salgının hayatımızı etkilemeye devam ettiği bir dönemde toplanan şuranın gündeminde daha temel konular olması beklenir. Ülkemizin yeni vizyonunun, değişen dış politikanın, dijitalleşmenin, salgın sonrası dünyanın analizlerini, gelecek tasarımlarını içeren gündemle, mevcut eğitim sistemini ana bileşenleriyle masaya yatıracak bir şura dertlerimize çare üretebilir.

Eğitimin içeriğinden, okul türlerine, kademeler arasında geçiş sisteminden, okul öncesi eğitime, öğretmen rollerinden bina tasarımlarına kadar her konunun konuşulmasına ihtiyaç var. On iki yıllık zorunlu eğitimin arızalarını, din eğitimini, proje okulları, salgın sürecinde meslek liselerine yüklenen yanlış rolleri konuşmalıyız. Bütçeyi, okulların ekonomik işleyişlerini, bu konuda okul türleri arasında yaşanan dengesizlikleri konuşmalıyız.

Eğitim yönetimini, öğretmen atamalarını, kariyer sistemini vs. konuşmalıyız. Yeni eğitim modeli geliştirerek, derslik açığını ortadan kaldırabileceğimizi, bina yapımına ayırdığımız bütçeyle atanamayan öğretmenleri sisteme dahil edebileceğimizi düşünmeliyiz mesela. Benzer onlarca örnek için geç kalmamalıyız.

19 MAYIS 1919 DA ATATÜRK'ÜN SAMSUN'A ÇIKMASIYLA LİDERİ İLE KUCAKLAŞAN ANADOLU ATATÜRK'ÜN ÖNDERLİĞİNDE ZAFERE GİDEN YOLDA HEDEFE KİLİTLENDİ. SAMSUN’DAN BAŞLAYAN BİR YOLCULUĞUN SONUNDA "GÜNLERDEN CUMARTESİYDİ" ANKARAYA GELEN AZİZ KONUĞUN VARLIĞI YARININ BİR MÜJDESİYDİ.

SAKARYA SAVAŞINDAN SONRA KAMUOYUNDA VE T.B.M.M.’DE TAARRUZ İÇİN SABIRSIZLIK BAŞ GÖSTERMİŞTİ. GAZİ MUSTAFA KEMAL PAŞA 4 MART 1922'DE BÜYÜK MİLLET MECLİSİNİN GİZLİ BİR TOPLANTISINDA ENDİŞE VE HUZURSUZLUK DUYANLARA AÇIKLAMALAR YAPMIŞTI.

"ORDUMUZUN KARARI TAARRUZDUR. FAKAT BU TAARRUZU TEHİR EDİYORUZ. SEBEBİ HAZIRLIĞIMIZI TAMAMEN BİTİRMEYE BİRAZ DAHA ZAMAN LAZIMDIR. YARIM HAZIRLIKLA, YARIM TEDBİRLERLE YAPILACAK TAARRUZ, HİÇ TAARRUZ ETMEMEKTEN DAHA KÖTÜDÜR" DİYEREK BİR TARAFTAN ZİHİNLERDEKİ ŞÜPHEYİ BERTARAF ETMEYE ÇALIŞIRKEN, DİĞER TARAFTAN DA ORDUYU SON ZAFERİ SAĞLAYACAK BİR TAARRUZ İÇİN HAZIRLIYORDU. HAZİRAN 1922 ORTALARINDA, BAŞKOMUTAN GAZİ MUSTAFA KEMAL PAŞA, TAARRUZA GEÇMEK KARARINI ALMIŞTI. ASIL AMAÇ YOK EDİCİ BİR MEYDAN SAVAŞI YAPMAK DÜŞMANI ÇABUK VE KESİN BİR SONUÇ ALACAK ŞEKİLDE VURMAKTI. MUSTAFA KEMAL PAŞA ORDU BİRLİKLERİ ARASINDA BİR FUTBOL MAÇI ORGANİZE EDİLMESİ BAHANESİ İLE ORDU KOMUTANLARINI, AKŞEHİR'E DAVET ETTİ. BÖYLECE YUNANLILARIN VE İŞGAL DEVLETLERİNİN DİKKATLERİ ÇEKİLMEYECEKTİ.

28 TEMMUZ GECESİNİ KOMUTANLARLA GENEL TAARRUZ HAKKINDA KONUŞARAK GEÇİRDİ VE GEREKEN DİREKTİFLERİ VERDİ. DAHA SONRA 20 AĞUSTOS 1922 DE ANKARA'DAN AKŞEHİR'E GİDEREK 26 AĞUSTOS 1922 CUMARTESİ SABAHI DÜŞMANA TAARRUZ EMRİNİ VERDİ. ÇOK GİZLİ BİR ŞEKİLDE YÜRÜTÜLEN BU OLAYLARI KAMUOYUNDAN SAKLAMAK MAKSADI İLE 21 AĞUSTOS'DA ÇANKAYA KÖŞKÜNDE BİR ÇAY DAVETİ VERİLECEĞİ GAZETE VE AJANSLARA BİLDİRİLMİŞTİ. 26 AĞUSTOS SABAHI BAŞKOMUTAN MUSTAFA KEMAL PAŞA YANINDA GENELKURMAY BAŞKANI FEVZİ PAŞA (ÇAKMAK) BATI CEPHESİ KOMUTANI İSMET PAŞA (İNÖNÜ) İLE BİRLİKTE MUHAREBEYİ İDARE ETMEK ÜZERE KOCATEPE'DEKİ YERİNİ ALDI. BÜYÜK TAARRUZ BURADA BAŞLADI

……” dağlarda tek, tek ateşler yanıyordu. Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki

Şayak kalpaklı adam

Nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden Güzel, rahat günlere inanıyordu.

Ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında

Birdenbire beş adım sağında O’nu gördü. Paşalar O’nun arkasındaydılar.

O saati sordu.

Paşalar; Üç dediler,

Sarışın bir kurda benziyordu. Ve mavi gözleri çakmak, çakmaktı.

Yürüdü uçurumun başına kadar eğildi, durdu.

Bıraksalar

İnce, uzun bacakları üstünde yaylanarak

Ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak

Kocatepe’den Afyon ovasına atlayacaktı.

"26 AĞUSTOS GECE SABAHA KARŞI TOPLARIN ÇELİK AĞZI ÇALDI BİR HÜCUM MARŞI" İLE BAŞLAYAN O DESTAN. 30 AĞUSTOS 1922 ÇARŞAMBA GÜNÜ TAARRUZ HAREKATI TÜRK ORDUSUNUN KESİN ZAFERİYLE SONUÇLANDI. 30 AĞUSTOS 1922 BAŞKOMUTAN MEYDAN MUHAREBESİ SONUNDA DÜŞMAN ORDUSUNUN BÜYÜK KISMI 4 TARAFTAN SARILARAK DUMLUPINAR DA GAZİ MUSTAFA KEMAL PAŞA'NIN ATEŞ HATLARI ARASINDA BİZZAT İDARE ETTİĞİ SAVAŞTA DÜŞMAN TAMAMEN YOK EDİLMİŞ VEYA ESİR EDİLMİŞTİ.

BÖYLECE TASARLANAN KESİN SONUÇ 5 GÜN İÇİNDE ELDE EDİLMİŞ VE HAZIRLANAN PLAN TAM BAŞARI İLE UYGULANMIŞTI. 30 AĞUSTOS 1922'NİN GURUR VERİCİ ZAFERİ İLE MUSTAFA KEMAL KAÇABİLEN DÜŞMANIN TAKİP EDİLMESİNİ VE ÜÇ KOLDAN EGE'YE DOĞRU İLERLEMESİNİ UYGUN BULDU. "ORDULAR İLK HEDEFİNİZ AKDENİZ'DİR. İLERİ!" DİYEREK TARİHİ EMRİNİ 1 EYLÜL 1922'DE VERDİ. ORDUMUZ BU MUHAREBE'DE 15 GÜNDE 400 KM KAT EDEREK 9 EYLÜL 1922'DE İZMİR'E GİRDİ. 15 MAYIS 1919'DA YUNANLILARA ATILAN İLK KURŞUNLA BAŞLAYAN MİLLİ MÜCADELE 9 EYLÜL 1922'DE YUNANLILARIN İZMİR'DE DENİZE DÖKÜLMESİYLE SON BULDU. TARİH 13 EYLÜL 1922 ATATÜRK TÜRK ULUSUNA SESLENİYOR... SESİ DUYGU DOLU... GURUR DOLU... İFTİHAR DOLU: "BEN 1919 SENESİ MAYIS İÇİNDE SAMSUN'A ÇIKTIĞIMDA ELİMDE HİÇBİR KUVVET YOKTU. YALNIZ TÜRK MİLLETİNİN ASALETİNDEN DOĞAN VE BENİM VÜCUDUMU DOLDURAN YÜKSEK VE MANEVİ BİR KUVVET VARDI. İŞTE BEN BU MİLLİ KUVVETE, BU TÜRK MİLLETİNE GÜVENEREK İŞE BAŞLADIM. AKDENİZ, ASKERLERİMİZİN ZAFER EZGİLERİYLE DALGALANIYOR. BÜYÜK VE SOYLU TÜRK MİLLETİ! ANADOLU'NUN KURTULUŞU VE ZAFERİNİ TEBRİK EDERKEN SANA İZMİR'DEN, BURSA'DAN, AKDENİZ UFUKLARINDAN ORDULARIN SELAMLARINI DA TAKDİM EDİYORUM." SAVAŞ MEYDANLARINDA EŞSİZ KAHRAMANLIKLAR VE MERTLİKLER GÖSTERMİŞ OLAN SUBAYLARIN, ERLERİN VE KOMUTANLARIN HER BİRİNİN AYRI AYRI BİR YİĞİTLİK VE DESTAN OLUŞTURAN DAVRANIŞLARINI KUTSANACAK BİR OLGUNLUKLA, SAYGI VE BEĞENİ İLE ANAN MUSTAFA KEMAL BU KAHRAMANLIK MEYDANLARINDA ALLAH’IN RAHMETİNE KAVUŞMUŞ OLANLARIN RUHLARINA HEP BERABER FATİHA OKUNMASINI DİLİYOR VE SÖZLERİNİ "SAVAŞ MEYDANLARINDA ÖLENLERİN ANALARINA, BABALARINA BAŞSAĞLIĞI DEĞİL TEBRİKLERİMİZİ ULAŞTIRALIM" ŞEKLİNDE NOKTALIYORDU. BİR ASKER, USTA BİR SAVAŞÇI OLAN ATATÜRK KENDİ İÇ ÖLÇÜSÜYLE BİR BARIŞÇIDIR. BİR SANATKAR GİBİ DÖVÜŞMESİNİ VE YENMESİNİ BİLDİĞİ HALDE BUNU UYGULAMA ZORUNLUĞUNU DUYMAZ. ÇÜNKÜ SAVAŞIN NE DEMEK OLDUĞUNU BİLİR. KENDİ MİLLETİNE YÖNELMEMİŞ ÖTEKİ MİLLETLERİN HEPSİNİ SEVER VE SAYAR.

ONUN DÜŞMANI SADECE "TÜRK MİLLETİNİ ESİR ETMEK İSTEYENLERDİR". BUNUN DIŞINDAKİ BÜTÜN MİLLETLERLE MEDENİYET MUKTEZASINDAN OLAN DOSTLUK VE MEDENİ, SİYASİ MÜNASEBETLER KURMAYA BAKAR. VE BU ARZUSUNDA ÇOK SAMİMİDİR. "YURTTA SULH CİHANDA SULH" ONUN EN ÖNEMLİ İLKESİDİR

BİR ANI: BİR GÜN YANILMIŞIM.: 25 AĞUSTOS GÜNÜ MUSTAFA KEMAL KEÇİÖREN'DE YAKIN ARKADAŞLARI İLE BİR ARADA İDİ. ÇOK YORGUNDU. GECE YARISI TOPLANTIDAN AYRILACAĞI SIRADA ARKADAŞLARINA: "DÜŞMANA HÜCUM HABERİNİ ALDIĞINIZ ZAMAN HESAB EDİNİZ. 15. GÜN İZMİR'E VARACAĞIZ DEDİ. BU KADAR KISA ZAMANDA HEM DÜŞMANIN YENİLECEĞİNE, HEM DE TAA İZMİR'E VARILACAĞINA KİMSE İNANMIYORDU. DUDAK BÜKENLER VE GÜLÜMSEYENLER OLDU. 26 AĞUSTOS SABAHI GAZİ O BÜYÜK EMRİ VERDİ.

ORDULAR İLK HEDEFİNİZ AKDENİZ'DİR     İLERİ!...

EMİR YERİNE GETİRİLDİ. TÜRK ORDULARI 9 EYLÜL GÜNÜ İZMİR'E GİRDİLER. ANKARA'YA DÖNÜŞTE COŞAN, KABARAN HALKLA BİRLİKTE ARKADAŞLARI DA GAZİ'Yİ KARŞILAMAYA GELMİŞLERDİ. ONLARA DÖNDÜ VE DEDİ Kİ; BİR GÜN YANILMIŞIM DEDİ. ÇÜNKÜ İZMİR'E 15 GÜNDE DEĞİL 14 GÜNDE VARILMIŞTIR.)

BAŞTA GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK OLMAK ÜZERE KURTULUŞ SAVAŞINDA BU VATAN UĞRUNA HAYATINI KAYBEDEN TÜM ŞEHİTLERİMİZİ RAHMETLE, YAŞAYANLARI DA MİNNETLE ANIYORUZ. SAYGILARIMLA.

Bu kargaşa içerisinde okullar 6 Eylül’de açılacak. Okulların açılışı yaklaştıkça, gönüllü aşı tartışmasının, haftada iki defa yapılacak test dayatmasına nasıl dönüştüğünü şaşkınlıkla izliyoruz.

Devirler değişiyor, bakanlar değişiyor, ekiplerin biri gidip diğeri geliyor. Değişmeyen tek gerçek var, o da okulların problemleri hiç değişmiyor. Değişmiyor, çünkü kimse problemi kabul etmek bile istemiyor. Üç yıl önce de böyle bir rüzgâr esmiş, fırtınalar kopmuştu.

Eğitimde ülkenin son umudu(!) kadro kurulmuş, ellerine bir viyzon belgesi almış ve herkese haddini bildiriyorlardı. Okulların hiçbir problemine çözüm üretemedikleri gibi geriye atölye ve proje çöplüğü haline gelmiş kocaman bir enkaz yığını bırakarak, kendi şirketlerine ve özel okullarına döndüler.

Salgın şartlarında okullara, “okulum temiz” kriteri dayatmakla, talimatları arka arkaya göndermekle, maske kumbarası temin edin, her türlü önlemi alın demekle, okulları eğitime hazırlamış olmuyorsunuz. Sayın bakanım, sizin artık “bin okulunuz” değil, yetmiş bin okulunuz var.

Okullar arasındaki adaleti sağlayarak bir çözüm bulmalısınız. Mesleki eğitim bütçesi kadar diğer okullara da bütçe ayırırsanız, temeli sağlam atmış olur ve üstüne kat çıkabilirsiniz. Okul müdürleri, veli ile virüs arasına sıkışmış, müfettiş ve korkak bürokrat ikileme arasında kalmış durumdalar.

Bütün bunları söylerken, devletimizin içinde bulunduğu zorlukları görmüyor değilim. Kör muhalefet veya klasik sendikacı gibi de davranmıyorum. Bütün bu söylediklerimi bir iddia ile söylüyorum.

Devletimizin bu alana ayırdığı bütçe ile okulların yerelde oluşturabilecekleri imkânlar doğru kullanılsa okulların bütçe problemi büyük oranda çözülür. Benim gördüğüm kadarıyla okul müdürlerimiz bakanlıktan, “ödenek çıkaran çeteler” ile bakanlık bütçesini kişisel kariyeri uğruna hoyratça kullananlara haklarını helal etmiyorlar.

Okul Aile Birliklerinin kiralama yetkisini bitiren son düzenleme acilen iptal edilmeli, kuralları net belirleyerek uygulamanın önü açılmalı, suiistimal edenlere hesabı sorulmalıdır. Geçmişte tartışılan fakat bir türlü hayata geçirilemeyen, okullara öğrenci başı para aktarma sistemine geçilmelidir. Mevcut bütçe kullanımı değiştirilmeli, kıt kaynaklar tek elden, öncelikler doğru belirlenerek kullanılmalıdır.

İŞKUR tarafından okullara verilen personelin 1 Eylül’de okullarda olmaları sağlanmalıdır. Tasarruf tedbirleri planlanarak, hiçbir eğitim değeri olmayan projeye izin verilmemeli, üst makamların proje dayatmasının önüne geçilmelidir. Var olan imkânlar, tamamen salgın süreci ve eğitimin önceliklerine göre harcanmalıdır.

Sırası gelmişken bir uyarıda okul müdürlerimize yapalım. Evet, zor durumdasınız, anlıyoruz ancak, insanlarımız da zor durumda. Kapınızdan dönen her velinin kime kızdığını, hangi duyguları yaşadığını en iyi siz anlarsınız. Velilerinize yüklendiğinizden daha çok yetkililere yüklenin, okulunuzun ihtiyaçlarını yazın, talep edin, toplantılarda konuşun, çekinmeyin. Bölge dışından gelen velinizin de bütçesinin sınırlı olabileceğini değerlendirin.

Evet, okulları açalım açmasına da bu problemleri de yok saymayalım, dağ gibi problemleri okul müdürlerinin sırtına yüklemeyelim. Salgın süreci okulların da bütün dengesini bozdu, okul müdürleri bir şekilde çözer diye bakmayalım. İşe buradan başlayan kazanır ve okullara nefes aldırır.

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

Mükemmel bir restorasyonla muhteşem bir eser ortaya çıkarılmış. Hüzün ve acılar anlatılmış. Vicdan sahibi herkesi kahreden sahneler adeta yeniden canlandırılmış.

Üç yüz ellisi vekil altı yüz kişinin yargılandığı mahkeme salonu, bal mumu heykelleriyle insanın içini ürpertiyor. Bu salonda izletilen kısa film, ziyaretçileri o kara günlere götürüyor. Ada bu yeni hali ile müzesi, camisi, oteli, kongre merkezi ve diğer birçok eseriyle hem bir döneme ışık tutacak hem de çok önemli bir etkinlik alanı olacaktır.

Yakın bir zamanda resmi açılışı yapılacak olan ada, halka açılacak ve misafirlerini ağırlamaya başlayacak. Bir döneme şahitlik etmek ve bugünü anlamak için ısrarla tavsiye ediyorum, ziyaret edin.

Bu hafta, altıncı yılında hain darbe girişimi 15 Temmuz’u konuşacağız. Geçtiğimiz günlerde önemli bir gelişme yaşandı, 28 Şubatçı on dört paşanın müebbet hapis cezaları onaylandı, fakat bu haber kamuoyunda hiç gündem olmadı. Galiba bu cezaların uygulanabileceğine kimse inanmadı.

Darbeleri, darbe tehditlerini yok etmek için bir taraftan geçmişi unutmamak, darbecileri en ağır cezalara çarptırmak ve mücadelede bir an bile olsun gevşememek gerekiyor. Milletimizin darbeler karşısındaki tavrını bilenler, yeni oyunlarını buna göre yapıyorlar. Bu günlerde, “kadife darbe” kavramını çokça dile getirmek ve bu kavram üzerinden bugüne ışık tutmak gerektiğini düşünüyorum.

İlk zamanlarda püskürtülmüş gibi görünen darbelerin, zaman içinde gevşeyen kitle karşısında adım adım hedefe gitme çabasını yok saymamak gerekiyor. Televizyon ekranlarında, devlet kademelerinden hala temizlenememiş FETÖ artıkları açıkça konuşuluyor. Çok üst görevlerde olduğu halde, ağzından bir kere FETÖ sözcüğü çıktığına şahit olamadığımız büyüklerimiz var. Eğitimde verilen FETÖ mücadelesini değersizleştirmek için yapılanları üzülerek görüyoruz.

Milletimiz doğruları görüyor ve bir çırpıda Menderes, Özal ve Erdoğan diyor. Bu çizginin dışına çıkanları cezalandırıyor. Milletimiz, darbelerin kendisi tarafından sevilenlere yapıldığını görüyor. Darbelerin karşısında sınavı kazananları da kaybedenleri de görüyor.

15 Temmuz gecesi sokağa ilk çıkan ve direnişin fitilini ateşleyen Memur Sen’i de onun mücadelesini de çok iyi biliyor. O karanlık gecede kafası karışanları da bilerek, yaptıklarını not ederek, sabrediyor. Yeniden görev düşerse ne yapacağını da iyi biliyor.

Demokrasi ve Özgürlükler Adası’nı, hem o dönemin şahitlerine hem de yeni kuşaklara gezdirmek, tarihe tanıklık ettirmek, unutursak aynı sahnelerin daha büyük acılarla yeniden yaşanabileceğini anlatmak gerekiyor. Bu görev en çok biz eğitimcilere düşüyor. Emek verenlere selam olsun, Demokrasi ve Özgürlükler Adası hayırlı olsun.

Türk milletinin demokrasiyle yaşama özgürlüğüne, Türkiye Cumhuriyeti‘nin içte ve dışta bağımsızlığına, ülkemizin huzur ve refahına göz dikenlerin bir temmuz gecesinde yapmaya çalıştığı kalkışmayı, sokaklara dökülen genç yaşlı, kadın erkek, Türk milletinden milyonların bastırdığı bir destandır 15 Temmuz.

Bizler o gece, demokrasimizi kimsenin eline bırakamazdık. Milletimizin refahını ve huzurunu, darbeyle başa geçmeyi düşünenlere terk edemezdik. İman gücümüz, millet olmanın verdiği inanç ve devlet büyüklerimizin verdiği güvenle bayrağımıza, bağımsızlığımıza ve devletimize sahip çıkarak, Türk milletinin gücünü yeniden gösterdik.

Üzerimizde hain emelleri olan yapılanmalar, ülkemizde kaos ve kargaşa ortamı yaratmak isteyerek, bu milletin bağımsızlığına, demokrasisine göz dikmişlerdi. Fakat biz, millet olarak el ele vererek köprülere, havaalanlarına, açık meydanlara koşarak, bayrağımıza sahip çıktık. Tarihimizde defalarca ortaya çıkardığımız o asil ruhu, 15 Temmuz’da Türkiye’nin dört köşesinde yeniden gösterdik.

Herkes gördü ki, Türk milleti asil kanlarıyla suladığı bu vatan toprağının bir karışını bile teslim etmez. Ve yine gördüler ki, demokrasiye göz dikenlerin asla hâkimiyetine girmez bu millet. Aramızda ayrılıklar yaratmak isteyen tüm güçler gördüler ki, Türk milleti gerçekten büyük ve asil bir millettir.

Bu uğurda canlarını veren şehitlerimize yüce Allah’tan rahmet diliyoruz. Demokrasi şehitlerimiz, tarihin şerefli sayfalarına adını yazdırarak ölümsüzleştiler. İnşallah bu millet böyle bir tehlikeyi bir daha yaşamaz. Yaşasın Türkiye Cumhuriyeti, yaşasın demokrasi!

Cumhurbaşkanı ve Genel Başkan Recep Tayyip Erdoğan’ın milletvekillerine, belediye başkanlarına ve teşkilatlara söylediği, “yapmanız gereken işin öncelikli olarak vatandaşla daha yoğun ve sahada bir arada olunması gerektiğidir. Salgın koşullarının araya koyduğu mesafeler var, birtakım önlemlerin oluşturduğu mesafeler var. Normalleşme dönemi ile birlikte yine tabii tedbirlere uyarak teşkilatların, belediye başkanlarının ve milletvekillerinin AK Parti siyasetinin bir gereği olarak geçmişte yaptıkları gibi yaz aylarında vatandaşlarla çeşitli bağlamlarda bir araya gelecekleri yoğun bir çalışma dönemi söz konusu olmalıdır.

"Bu bakımdan, her birinizin işlerini yürütürken büyük bir mekanizmanın en kritik parçası olduğunuzu unutmadan çalışması son derece önemlidir. AK Parti son 19 yılda, insanımızın beklentilerinin çıtasını da yükseltmiştir. Artık vatandaşlarımız belediyelerden sadece rutin işlerinin görülmesini değil, kendisine kıymet verilmesini, saygı duyulmasını da bekliyor. İnsanımız telefon açtığında muhatap bulmayı, soru sorduğunda cevap almayı, bir sıkıntısını ilettiğinde çözülmesini, kısa vadede çözülmezse bile en azından ilgilenilmesini arzu ediyor. Gönül belediyeciliği derken biz de işte böyle bir anlayışı kast ediyoruz. Vatandaşa değer veren, sorunlarına samimiyetle çözüm arayan, gayretli, çalışkan dürüst bir belediyecilik tasavvurundan bahsediyorum. Hepimiz çok iyi biliyoruz ki gönülden yapılan her iş bereketlenir, yüksünerek yapılan işlerin ise hiç kimseye bir faydası olmaz."

Erdoğan, "Sadece sosyal medya mecralarıyla vatandaşın kalbine girilemeyeceği son dönemde ortaya çıkmıştır. Sosyal medya belediyeciliği, hizmet belediyeciliğinin yerini alamaz".

Erdoğan, belediye başkanlarından insanlara canla başla hizmet ederken, güler yüzü, saygıyı, samimiyeti, tevazuyu asla elden bırakmamalarını istedi.

"AK Partili belediye başkanı her zaman ulaşılabilir ve vatandaşın içinde olmalı. Sokaktan, çarşıdan pazardan ayağını asla kesmemelidir" diyen Erdoğan, şu değerlendirmelerde bulundu: "Unutmayınız, sizlerin milletimizin gönlüne girmedeki başarısı, 2023'teki cumhurbaşkanlığı ve milletvekilliği seçimlerinin sonuçlarını etkileyecektir" ifadesini kullanan Erdoğan, belediye başkanlarından şehirlerindeki her bir haneye ulaşmalarını, sorunları yerinde görerek, vatandaşların dertleriyle dertlenmelerini istedi. Erdoğan, millete ve şehirlere hizmet yolunda belediye başkanlarına başarı dileyerek, "Kapılar çalınarak evlere misafir olmaya mecburuz. Bunu geliştirerek gönül belediyeciliğini de tüm şehirlerde yaygınlaştırmamız lazım. Mütevazı olmak, tevazu içinde çalışmalarımızı yaygınlaştırmak bizim için en önemli görev ve ben bunu başaracağımıza inanıyorum. 2023'e de böyle hazırlanmamızın gereğini tekrar hatırlatıyorum" dedi.

SİYASETÇİLERİN DİKKATİNE

Zaman çabuk geçiyor. Tüm insanlar zamanın acımasız silgisi altında, kurşun kalem çizgisi gibi silinip gidiyor. Bu kurala başbakanlar, bakanlar, milletvekilleri ve belediye başkanları da dahil. Dünya kimseye kalmamış. Yüzyıllardan beri ülke kaderini elinde tutan kimler geçti, sayılarını bilen yok... Bunların mezarlarının yerini bileniniz var mı?

“Her sabah yeni bir gün doğarken, Bir gün eksilir ömürden, Her şafak bir hırsız gibidir, Elinde fenerle gelen... İnsan bastığı toprağı hor görmemeli, Kimbilir hangi güzeldir, hangi sevgili? Duvara koyduğun kerpiç yokmu, kerpiç, ya bir siyasetçi kafasıdır, ya da bir idareci eli....

LGS, İLKSAN, yönetici görevlendirmeleri derken, MEB yine şaşırtmadı, öğrenci ve öğretmenleri günler süren belirsizliğe mahkûm etti.

Dersler ne zaman bitecek, telafi nasıl olacak soruları cevaplarını ararken, LGS tartışmaları arada kayboluverdi. Hâlbuki bu tartışma doğru yönetilebilseydi güzel sonuçlar verebilirdi. Bu tartışmayı bir sistem arayışı olarak tekrar başlatmanın bir yolu mutlaka bulunmalıdır.

Haziran ayının önemli gündem başlıklarından biri de dört ve sekiz yılı dolan idareciler oldu. Uygulaması bir hayli zor olan yönetmelik, kılavuz yayınlanmadan el yordamı ile uygulanınca, mahkeme salonlarına taşınacak birçok sıkıntı yaşandı. Son anda yapılan süre uzatımı ile tercihlerini yenileyebilenler, daha önce tercih yapanlara açıktan operasyon yaptı.

Bir zamanlar, eleştirilerimize karşı MEB’in yılmaz bekçiliğini yapanların, şimdilerde saf değiştirdiğini görüyoruz. Sansasyonel haberlerin ardı arkası kesilmiyor. Küçük düşürücü haberler, çelişkili bilgiler, şantaj kokan tehditlere bakılırsa, her suç ortaklığının sonundaki doğal yol ayrımına gelindiğini görüyoruz.

Haziran ayının manşeti ise İlksan seçimleri oldu. Seçim sonuçlarını bir sendika başkanının, matematiğin bütün denklemlerini çaresiz bırakan değerlendirmesine şahit olduk. İzafiyet teorisi bile çözemiyor bu durumu. Bu yüksek zekâ! ürünü değerlendirmenin bile İlksan’da değişime engel olmaya yetmeyeceğini görmekteyiz.

Şimdi sıra toplu sözleşmeye geldi. Konuştuğumuz herkes bu toplu sözleşmenin çok önemli olduğunu söylüyor. Her toplu sözleşme önemli ve her toplu sözleşme sonrası bazıları aynı yıkım manşetlerini atıyorlar. Bu yıl belki sürece dâhil olurlarsa hesap yapmayı da öğrenirler diye; “Memur Sen ile beraber hareket etmeye,” davet ettik. Çalışanların, masada kendilerini oturmaya layık gördüğü kenardaki yeri hiçbir zaman beğenmeyen bir konfederasyon, teklifimizi baştan reddetti. Diğerinin İlksan seçiminden sonra ne yapacağını hep beraber göreceğiz.

Haziran ayı ile normalleşme yolunda önemli mesafe aldık ve giderek her alanda tempo tutuyoruz. Yeni bir heyecana ihtiyaç var. Üç yıldır üzerimize serpilen ölü toprağından kurtularak, eğitimde ve birçok alanda yeni arayışların, büyük hamlelerin arifesinde gibiyiz. Yaptıklarımız şunu gösteriyor ki “Biz Yaparız” deyince yapıyoruz. Her türlü zorluğa rağmen çok önemli işler başardık.

Herkesten alın terimize, emeğimize saygı duymasını bekliyoruz. İLKSAN seçimleri de gösterdi ki vicdanlar, her türlü oyuna rağmen doğruya sahip çıkıyor. İstediğiniz kadar karalayın, iftira atın, yalan söyleyin, erteleyin bir gün mutlaka gerçeklerle yüzleşiyorsunuz.

Her anlamda yeni dönem hayırlı olsun Algı, şirinlik ve belirsizlikler dönemi bitmiş, gerçeklerin konuşulduğu ve konuşulacağı dönem başlamıştır. Hayırlı olsun…

Geleceğin yarattığı korkunun, geçmişin izlerini silmesine izin vermemek için yazıyorum mazinin güzelliklerini.

Bir kişi bile anlasa yeter!

Bu bayram sabahında!

Eski bayramların tadı kalmadı diye, yeni bayramların sihirli yanlarını da inkar edemeyiz.

Hala iyi insanlarımız mevcut.

Yılda bir kez de olsa, yoksulun önüne bir parça et koyan! Yoksulu giydiren.

Balonlarla, faytonlarla yetinen çocukların şımarıklığı olmalıydı bayram.

Ellerinde "açım" yazılı kartonların şehirlerinde, sefaletle çocukluğun buluştuğu ayaklanma değil.

Çocukların hazinesini cep telefonları çaldı desem, teknolojiye düşmanlık etmiş varsayılırım.

Ama kaybolan hoşgörü, yaralı dostluklar, buz gibi komşulukların teknolojiyle ne ilgisi var?

Bayram günlerinde, yüzüne çocukluğunu saklamış büyükleri arıyor insan.

Şimdiki zamanı reddetmeden, geçmişin asaletini etrafına dağıtan.

Zulasında çocuklarla bayramı bölüşmenin sevinci.

Güllerden özür dileyen dikenler gibi.

Bayramlar, iyiliği, güzelliği, barışı ve huzuru anlatmıyorsa... Hala düşmanlığın siyaseti yapılıyorsa üstelik.

İçinde kardeşliği, çocuk sevgisini ve ülke bütünlüğünü barındırmıyorsa.

Ve her geçen bayram biraz daha birbirinden uzaklaşıyorsa insanlar.

Bayramlar da hüzünlü oluyor.

Erişilmesi mümkün olmayan geçmiş zamanları seyrederken, şimdiki zamanın gerçeklerine de bakıyorum.

Her bayram iyi kalpli insanları yağmalamaya yetecek kadar kötü kalpli insanların varlığını da görüyorum.

Onlara "bayram aracısı" diyorlar. "O yüzdendir" diyorum. "Ne kadar aç insan.

O kadar sükseli araç!"

Bayram sabahında bile ölüm ölüm haberleri geliyor. Donup kalıyor analar.

Kendimizi onların yerine koymak gerektiğini düşünsem ne yazar!

Ateşin düştüğü yeri yaktığı yadsınamazken!

Geçmişi bugünlere taşımak imkanım olsa taşırdım.Bayramları da.

Bayramlar bizi eskisi gibi zannediyor ya!

Biz her şeyiz, eski ve yeni olan...

Hiçbir şeyiz belki de.

Ne eskiden ne şimdi...

Alıntı.

Ülkemizde olmasına rağmen Fransa’daki bir okulmuş gibi diploma veriyorlar. Tamamen denetim dışı olan bu okullardan mezun olan öğrenciler YÖS’e (Yabancı Uyruklu Öğrenci Sınavı) girerek, üniversitelerin özel kontenjanından, yüzde yirmi beş puan avantajıyla yararlanarak eğitimlerine haksız şekilde devam ediyorlar.

Bakanlığın verdiği özel okul teşvikinden yararlanmak isteyen öğrenciyi, marka değerini düşüreceği için kabul etmeyen okul zincirlerimiz var. Eğitim politikalarına en üst düzeyde yön verebilen, yıllık kontenjanının yüzde ellisini üst düzey bürokratların çocuklarına ayırabilen, 15 Temmuz’dan sonra gücüne güç katan, binlerce öğrencisi her yıl 120 soruda 117 net ortalama çıkarabilen, lobileri çok güçlü okullarımız var.

Monşerlerin ve beyaz Türklerin, kendi çocukları için eğitim problemini çözdüğü bu okulların çok uzağında ise; sistemi, müfredatı, sınavı, yöneticisi, işletmesi ile deneme tahtasına dönen devlet okullarımız var. Bunca çabaya, yatırıma ve beklentiye rağmen, eğitim sistemimizin bir türlü çözülemeyen problemleri ortada duruyor. Nesiller harcamaya devam ediyoruz.

Bu tablodan hareketle, FETÖ sonrası çocuklarımızı dinine, devletine, milletine sadık, şahsiyetli bireyler olarak yetiştirebilmek için devletimizin en üst düzeyde başlattığı seferberlikte birçok kurumumuz inisiyatif alarak, belli bir iş bölümü etrafında bir araya geldi. İmam Hatip Platformu olarak başlayan seferberlik, son bir yıldır Eğitime Destek Platformu (EDP) olarak polemiklerden uzak hizmet üretmeye çalışıyor.

Çok önemli çalışmalar yürütülüyor. Yurt ve kamp hizmetleri, seminerler, burslar, yarışmalar, yurt dışı öğrenciler, 4-6 yaş eğitimi, karakter eğitimi çalışmaları, teknoloji takımları, birçok alanda kurulan kulüpler, oluşturulan kaynaklar, geliştirilen materyaller vs.

Bu çalışmalar birilerini rahatsız etmiş olmalı ki, EDP’e sistematik saldırılar başladı. Sözcü Gazetesi’nden Saygı ÖZTÜRK, Türk Eğitim Sen Genel Başkanının sosyal medya paylaşımlarını da alıntılayarak, “Gelişmeler, okulların anahtarlarının gelecekte bu vakıflara, derneklere bırakılacağını gösteriyor. Şaşırmayın ve dikkate alın.” diyerek aklınca cepheyi genişletmeye çalışmış.

Sivil toplum temsilcilerinin yönettiği toplantıda bürokratlar pasif kalıyormuş, müftüler çok konuşuyormuş, mensubiyetler üzerinden gidiliyormuş ve her kesim dâhil edilmiyormuş, bakanın bu toplantılardan bilgisi var mıymış, ülke bu yüzden 15 Temmuz’da bedel ödemiş…

Şimdi bu arkadaşlara önce birkaç kelam edelim, ardından da birkaç soru soralım:

EDP’i oluşturan kurumlar bu işleri yeni yapmıyor, aralarında altmış yıldır eğitim hizmeti üreten kurumlar var. Bu kurumlardan her biri bu ülkenin değerlerine bağlı, derdi davası olan kurumlardır. Sırası geldiğinde bedel ödemişlerdir. Devlet nedir, adap nedir en iyi bilen insanlardır. Yokluk zamanlarında yola çıkmış, sonradan eklemlenmemiş, onur ve haysiyet timsali insanlardır.

Sözcü’yü bir kenara bırakarak, karanlıkta gürültü çıkaranlara soralım:

15 Temmuz gecesi, meydanlarda canı pahasına mücadele eden EDP mensuplarına, devlet adabı, mensubiyet, milli irade, kökü dışarıdakilere karşı durma konusunda ders vermek, iki yüz elli şehit verdiğimiz o gecede; “Bir Cumhurbaşkanı, halkı sokağa çağırıyor, çok yazık.” diye paylaşım yaparak, gecenin rengini bekleyenlere mi kalmıştır?

Asıl rahatsız olmanız gereken tablo yukarıda özetlediğim tablo değil midir? Bu konularla ilgili bir eleştiriniz var mıdır? Bir kesim her türlü imkânı kullanırken, dezavantajlı kesimlere imkân sunmak için seferber olanları, 15 Temmuz göndermesiyle eleştirmek size mi kalmıştır, bu nasıl bir akıl tutulmasıdır?

Neden rahatsız oluyorsunuz? Başarılı olan İHL öğrencileri mi sizi tedirgin etti? Yoksa size rağmen bürokrasinin milletle bütünleşmesinden mi rahatsız oldunuz? “Bu toplantılardan bakanın bilgisi var mı?” diye sorarak neyi amaçlıyorsunuz? (Bakanın bilgisi var mı bilmiyorum ancak, Cumhurbaşkanımızın bilgisi var, onu biliyoruz.)

Anlaşılan şu ki bazıları bir türlü sivil olmayı beceremeyecek ve bu tür çalışmaları sürekli tehdit olarak görecek. Sendika olarak kendilerine biçtikleri rol ve durdukları yer yanlış olunca, her defasında duvara toslamaları kaçınılmaz oluyor.

Eğitime destek olmak için sendika görünümlü derin yapılar nezdinde akredite olmak veya izin almak gerekmiyor. Sivil toplum istediği toplantıyı yapar, istediği bürokratla çalışır, ziyaret eder, davet eder. Bütün okulları ve bütün çocuklarımızı kuşatacak çalışmalardan rahatsız olanlar öncelikle kendilerini sorgulasınlar.

Siyasetteki muhalefet partileri ile sendikacılıktaki karşılığı olan yetkisiz ve küçük sendikalar, muhataplarına karşı ağız birliği yapmışçasına hep aynı yöntemi kullanıyor. Milletten ve çalışandan yetki alamamış olmayı, sorumsuzluk olarak algıladıkları için yersiz, haksız, tutarsız ve mesnetsiz suçlamaları ısrarla gündemde tutmaya çalışıyorlar.

“128 Milyar Dolar Nerede?”, “Memuru, Toplu Sözleşme Masasında Sattınız”, “İLKSAN, Türkiye sevdalılarının elinde büyümeye devam ediyor.” gibi yalan ve çarpıtmaları, son dönemin en meşhur olanları olarak karşımızda durmaktadır. Vicdanınız, bir yalanı veya çarpıtılmış bilgiyi ısrarla gündemde tutmaya yetecek kadar kararmış ve körelmişse bunu yapmanıza kimse engel olamaz.

Psikoloji ve iletişim biliminin verileri ile irdelendiğinde kullanılan bu yöntemin; bir tarafın arsız ve yüzsüzlüğü ile diğer tarafın sorumlu ve sağduyusu üzerinden profesyonelce planlandığı ve yürütüldüğü görülecektir. İşi bilenlerin bu durumun farkında olmaları bir şeyi değiştirmiyor, ustaca sürdürülen kampanya ile kitlelerin bilinçaltı adeta zehirleniyor.

Gerçekler muhataplarınca, hatta kendi partisinden/sendikasından birileri tarafından, bütün açıklığı ile ortaya koyulmuş, tablolar ve rakamlarla, kıyaslamalarla ifade edilmiş olsa bile, haksız ve yersiz suçlamalar, ithamlar ısrarla sürdürülüyor.

“128 milyar dolar, kullanılması gerektiği gibi kullanılmış, herhangi bir yolsuzluk yapılmamıştır, işlemler devletin kayıtları arasında vardır.”

“Toplu sözleşme masasında elde edilen kazanımlar, memuru sattınız diyenlerin yetkili olduğu, toplu görüşme döneminden çok daha büyük kazanımlarla doludur. Kendileri, yıllık enflasyonun altındaki zam oranlarına imza atmışlardır.”

“İLKSAN, bütün kıyaslamalara göre zarardadır, doğru yönetilmemektedir, üyesini mağdur etmektedir, kendi üyeleriniz bile bu durumun farkındadır ve bundan rahatsızlardır.” gibi açık gerçekler ortaya koyularak, üretilen yalanları yok etmenin bir yolu bulunmalıdır. Önce bu yalan çarkı bozulmalıdır.

Yürütülen olumsuz kampanyalara karşı koymanın yolları da vardır. Sonunda milletimizin/çalışanlarımızın sağduyusu hakem olmakta ve hak edene hak ettiği cevabı vermektedir. Gerçeklerin algıya kurban gittiği dönemlerde bedeli, doğruları zamanda göremeyen ve operasyonların kurbanı olanlar ödüyor. Bu kurbanlar bazen bir şehir, bazen bir ülke olabiliyor.

Bilgiyi kaynağından öğrenmeli, sormalı, grup psikolojisi, mahalle baskısı ile değil aklın ve vicdanın sesi ile kanaate varmalıdır. Hepsinden önemlisi de gerçeğin peşinde olmalı, yanlış kimden gelirse karşı durmalı, doğrunun peşinde koşmalıdır. Adalet terazisi en önce burada kurulmalı, ilk adım doğru atılmalıdır.

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün “benim en büyük eserim Türkiye Büyük Millet Meclisi’dir” ifadesi çok önemlidir.

Bu mücadelelerin üzerinden tam 101 yıl geçmiş olmasına rağmen, hala ülkemizde cevaplarını ve çözümünü bir türlü bulamadığımız sorgulamalarla devletin gücünü sarsmak isteyenlerin olduğunu görünce üzülüyoruz. Etnik ve siyasi çelişmelerin sonucunda kimseyi bir yerlere taşımayacağını, bunları yapanlarda çok iyi biliyor.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın gelişigüzel bir çocuk bayramı olmadığının, farkına bir türlü varamayanlara en güzel cevap her zaman olduğu gibi yine milletten gelecektir. “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözünü bizler bir kez daha hatırlatmanın faydalı olacağına inanıyor ve 101. yılını idrak ettiğimiz bu önemli bayram tüm milletimize ve çocuklarımıza kutlu olsun diyorum.

Açıldı gökyüzü, seyre daldı melekler, uçarcasına gitti Mehmetler. 57. Alay’ın günü bugün yemin ettiler Allah’a mahşerde olacak düğün. “Şehit kıyamet günü içinde can verdiği elbiseleriyle dirilecektir.” (Hadis-i Şerif) Kanlı elbiseleriyle ‘Kalk!’ denilince bu toprakta yatana… Sana sormazlar mı; ne yaptınız diye bu aziz vatana?...

Bu güzel cümlelerden ve Hadis-i Şerif’ten alacağımız çok dersler olmasına rağmen, hala ülkedeki bir takım vatan hainlerinin, inadına bu ülkenin bölünmesi için gayret göstermelerine bir mana veremiyoruz. Conkbayırında  Mustafa Kemal o tarihi olayı şöyle anlatır…..

“Şimdi burada tesadüf ettiğimiz sahne en enteresan bir sahnedir. Olayın en mühim anı bence budur.”

“Bu esnada Conkbayırı’nın güneyindeki 261 rakımlı tepeden sahilin gözetlenmesinde görevli bulunan bir müfreze eratının Conkbayırı’na doğru koşmakta olduğunu gördüm. Size şu karşılıklı konuşmayı aynen ifade edecegim!

Şahsen bu eratın önüne çıkarak:

-‘Niçin kaçıyorsunuz?’ Dedim.

-‘Efendim, düşman!’ Dediler.

-Nerede?

-İşte, diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.”

Hakikatte düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış ve serbestlik içinde ileriye doğru yürüyordu. Şimdi vaziyeti düşünün: Ben kuvvetlerimi bırakmışım, erat on dakika istirahat etsin diye.. Düşman da bu tepeye gelmiş… Demek ki düşman bana benim askerlerimden daha yakın! Ve düşman, benim bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek fena vaziyette yakalanmış olacaktı. O zaman artık bunu bilmiyordum, bir mantık düşüncesiyle midir, yoksa içimden gelen tabii bir duygu ile midir, bilmiyorum.

Kaçan erata:

-‘Düşmandan kaçılmaz’ dedim.

-‘Cephanemiz kalmadı’

-‘Cephaneniz yoksa süngünüz var’ dedim.

Ve bağırarak bunlara süngü taktırdım, yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı’na doğru ilerlemekte olan piyade alayı ile dağ bataryasının yetişebilen eratını ‘marş marş’la benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir subayını gönderdim. Bu erat süngü takıp yere yatınca düşman erleri de yere yattı.

KAZANDIĞIMIZ AN, BU ANDIR…

Mustafa Kemal’in askerin düşmandan mermisinin bitmesi üzerine kaçışını durdurması ve ardından süngü takıp, ‘Yere yat!’ emrini vermesi karşı taraftan görüntüsü 900 metre kadar uzaktaydı. İlerleyen ANZAK birliklerinin başında bulunan komutanlardan Teğmen Tulloch savaş sonrası anılarını aktardığı bir söyleşide “Conkbayırı’nın tepesinde bir Türk subayın ağacın altında durduğunu ve koşanlara emirler yağdırdığını” söylemiştir. Çekilmeden önce Yarbay Mustafa Kemal olma olasılığı yüksek bir Türk subayına nişan alır ve ateş eder. Iskalamıştır.

KAYBETTİKLERİ AN, BU ANDIR!

Küreselleşen dünyada milli duygulara sahip yeni nesillerin yetiştirilmesi giderek önem kazanmaktadır. Çanakkale Savaşı Milli Şuuru tüm benliğiyle yaşayan kahraman ecdadımızın gösterdiği tarihimizin en büyük şeref levhalarından birisidir. Her zaman olduğu gibi bugün de çok muhtaç olduğumuz birlik ve beraberlik, o gün ortaya konmuştur. Canları bu toprağa düşmüş kahraman ecdadımızın torunları olarak varlığımızın en mukaddes temeli olan İstiklal ve Cumhuriyeti’nin ebedi bekçileri olarak elimizden geleni yapmalıyız. Herhalde bunu yerine getirmemiz için herhangi bir engelimiz yok. Hele hele Bombasırtı Vakasını anlattıktan sonra vatan sevgisinin ne demek olduğunu bir kez daha kötü niyetlilere hatırlatmak istiyoruz.

“Karşılıklı siperler arasında mesafemiz sekiz metre, yani ölüm muhakkak…

Birinci siperdekiler, hiçbiri kurtulmamacasına tamamen düşüyor, ikinci sıradakiler onların yerine geçiyor. Fakat ne kadar imrenilecek bir ölçü!... İşi Allah’a bırakıp, kadere razı olmayı biliyor musunuz? Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini biliyor, en ufak bir çekinme göstermiyor. Sarsılmak yok! Okuma bilenlerin elinde Kuran’ı Kerim, Cennete girmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler Kelime-i Şehadet getirerek yürüyorlar. Bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren şaşılacak ve takdire değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki Çanakkale Savaşlarını kazandıran, bu yüksek ruhtur.” Bunu anlatan büyük komutan Mustafa Kemal Atatürk’tü…..

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler.

Kahraman ordunu seyret ki bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu başa, edecek kahrına ram?

Çünkü tesis-i ilahi o metin istihkam.

                                     Mehmet Akif Ersoy

106. yılında gözünü kırpmadan, seve seve bu kutsal topraklar için canını veren tüm şehitlerimizi bir kez daha rahmetle anar, saygılarımızı sunarız. Ruhları şad olsun.

Aşkın ne lüzumu vardır ama.

Siyasetin gökdelenlerinde yalan dünyayı seyretmektense.

Aşkın bodrum katında şiir yazmaya razıyım.

Aşk nar yürekli olmaktır.

En dara düştüğünde bile.

Deli gömleğini giymektir aşk.

Ve hiç çıkarmamaktır.

Aşkta hak sahibi yoktur.

Önce altı çizilir zamanın.

Sonra isimlerin üzeri.

Hayatı kimin için seveceğinize karar vermektir aşk.

Gerektiğinde kendinize zarar vermek!

Aşk ne kadar kızsan da, bedduayı ertelemektir. Duayı esirgememek!

Ayrılığı ve aşkı birlikte yaşamalıdır insan. Mayın tarlasında!

Aşk, hiçliğin varlığını hissetmektir. Daha yokluğunun ilk akşamında.

Aşkta solmuş bir çiçeğe su vermenin alemi yoktur.

Köküne kibrit suyu!

Yağmurun iplerinden beline kuşak yapmaktır aşk. Kalbinin emirlerine uşak olmaktır..

Kaybetmeyi sevmeyen sakın aşık olmasın.

Çünkü eninde sonunda kendi çaresizliğine gömülür, iki kişiden biri.

Ölü ya da diri.

Aşk "ben" değil "biz"dir.

Sesli harflerle büyür de, ayrılırken sessizdir.

Mesele aşkın yeni adını bulmaksa.

Aşk dünyanın bütün dillerinde aynıdır. "Seni seviyorum."

Kalanın intiharına benzer aşk.

Giden kendisiyle ne kadar iftihar etse azdır.

Aşk bittikten sonra en güzel teselli. "Seni kaybetmeseydim, ne çok şeyi kaybedecektim belki."

Pazarda satılır hale geldikten sonradır ki... Öznesi yaralıdır aşkın.

Cümlesi paralı!

Aşk, sadece sevgililer gününde hatırlanan bir duygu değil.

Günün her saati yüreklerin atışının birbirine denk düşmesidir.

Gerçek aşk sizinleyse...

Gününüz kutlu olsun.

Ama laf olsun diye kutluyorsanız.

Aşkolsun!

AŞK NELERE KÂDİR...!

Evlenmek için huzurevinden kaçtılar... Norveç’te 92 yaşındaki bir kadın, 87 yaşındaki sevgilisiyle tatil yapabilmek için kaldığı huzurevinden kaçtı.

Halbuki; “kanunu da değiştirerek okul yöneticiliği belli süreler için değil kadrolu olsun, kazanılmış haklar korunsun, ikinci görev olmaktan çıkarılsın, özlük hakları iyileştirilsin,” beklentileri vardı.

Ayrıntısına girmeden önce değişikliğin mantığı nedir diye bakmakta fayda var. Şöyle bir mantıkla hareket edilmiş; yönetici olmak isteyen öğretmenleri eğitime alalım, başarılı olanlara sertifika verelim, sertifikalı olanları yazılı sınav ve çeşitli kıstaslarla sıralayalım, sözlü sınav puanını ekleyelim ve belli süreliğine görevlendirelim. Hem görev yapsınlar hem de sertifika süreleri bitmeden tekrar eğitime tabi olsunlar. İlk bakışta mantıklı gibi gelse de sekiz yıl sınırlaması ile süreç tam bir çin işkencesine dönüşmüş durumda.

Bu yönetmeliği değerlendirirken son iki yıl içinde yapılan tartışmaları, tarafların ne dediğine, yapılan görüşmelerin ne kadar dikkate alındığına bakmakta fayda var. Sonuçta basına ve sendikalara gönderilen taslağın çok uzağında bir yönetmelik ortaya çıktı. Gördüğümüz kadarıyla yapılan bütün görüşmeler, istikşafı görüşmeler olarak yapılmış, bundan sonraki çalışmalarda bu tavır not edilir, çünkü yönetmelikten, üst düzey bakanlık yöneticileri dahil memnun olanı henüz göremedik.

Ülkemizde eğitimde başarılı olmak isteyen bir bakanlığın, bir taraftan mevcut idarecilerini küstürmeden, motivasyonlarını düşürmeden, tecrübelerinden en üst düzeyde yararlanarak, diğer taraftan sürece yeni katılacak idarecilerini, günün ihtiyacına, eğitim ve yönetim alanındaki yeniliklere göre yetiştirmesi, seçmesi, kadrolu ataması, iş başında sürekli geliştirmesi neden düşünülmez? Mevcut idarecileri iterek kakarak, tedirgin ederek, haklarını ellerinden alarak; kime hizmet ettiğini çok iyi bildiğimiz bir sendikanın, bitmek tükenmek bilmeyen hakaret ve saldırılarına açık hale getirerek, sahipsiz bırakarak nasıl başarılı olacaksınız?

Okul idarecilerinin yükü giderek artıyor. İdareciler bir okulun sorumluluğunu alınca, önlerini görerek vargüçleriyle çalışmak istiyorlar. En büyük motivasyon kaybını geleceğini görememekle yaşıyorlar. Rotasyona hayır diyen yönetici görmedim, dört yılda bir değerlendirme angarya bir iş olmaktan öteye geçmiyor.

Yönetmeliğe, özellikle eklerindeki puan kriterlerine bakılırsa; 2023 Vizyon Belgesi, Meslek Kanunu ve planlanan diğer çalışmalarda yapılmak istenip de yapılamayan ne varsa bu yönetmeliğe boca edilmiş görülüyor. Yöneticiler için puan kriteri yapılan okul, ilçe, il zümre başkanlığı, bölüm başkanlığı, İYEP, DYK, ders dışı çalışmalar, makale yayını, üniversitede okutmanlık, marka tescili, hizmetiçi kursiyerliği ve yöneticiliği, tercih danışmanlığı, proje görevleri vb. ne kadar mantıklıdır? Bu kriterlerle yönetmelik sanki idareci seçimi için değil de öğretmenler için kariyer sisteminin işlem basamakları gibi duruyor. Bu puanlama, bu çalışmalara da zarar verecek ve işin özü kaybolacaktır. Bu kriterler kaç idareci adayı için geçerli olabilir? Hakka hukuka ve vicdana ne kadar uygun olmuştur? Açıkçası ekli çizelgeye bakınca, sosyal medya kullanımını unutmuşlar diye düşündüm, twit ve retweetlere verilecek puanlar, emir komuta zincirini rahatlatabilirdi!

Bir idarecinin kendini aldatılmış hissetmesinin bedeli hesap edilebilirdi. Bakanlığımız on yıldır yüksek lisans ve doktorayı yüceltikçe yüceltti. İnsanlar aylarını , yıllarını yeniden üniversite kapılarında geçirdi, güzel de oldu açıkçası. Sendikalar olarak protokoller yaptık, yüzlerce arkadaşımız gruplar halinde çalıştı, tez yazdı, savunma verdi, paralar ödedi. Şimdi kalkmışız oyunun kuralını değiştiriyoruz. Neden? Sendikaları ve bu insanları cezalandırmak için mi? Bu kadar kolay mı bu iş? Yaptım, oldu! Her şeyden önce akla, bilime ve insafa aykırıdır yapılan. Doktoralı, yüksek lisanslı on yıllık, yirmi yıllık müdürü, sekiz yılı doldu diye sertifika peşinde koşturmayı kimseye anlatamazsınız. Biz bu çelişkiyi her platformda anlatırız, önünüze çıkarırız. Zaten üniversiteler de tepki vermeye başladılar bile. Kimse ne olduğu bilinmeyen bir sertifikanın, doktora ve yüksek lisanstan değerli olmasına anlam veremiyor.

Özetle yönetmelik bu hali ile kabul görmemiş ve beğenilmemiştir. Uygulaması zor olacaktır, istenecek belgeler ve kazanılmış hak kayıpları ile yıllar sürecek hukuki süreçlere sebep olacaktır. Zaten gözden düşen idareciliği daha da istenmez hale getirecek ve kalite giderek artacak yerde düşecektir. Yönetmelikler hesaplaşmanın değil uzlaşmanın ürünü olmalıdır. Ayrıntıda boğulurken, küçük işlerle uğraşırken, yaklaşan büyük problemlere kör kalınmamalıdır. Yöneticiler yıllardır kendilerinin anlaşılmasını bekliyor, bu zor olmasa gerekti.

Mülakatlar üzerinden, büyük bir kısmı sınavla atanmış olan arkadaşlarımız dahil yapılmadık hakaret kalmadı. Bakanlığımızın; mülakatın, devletin birçok kıritik kurumuna alımlarda kullanılan ve istenildiğinde objektif uygulanabilen bir seçme yöntemi olduğunu hatırlamış olmasını not ederken, iki yıldır arkadaşlarımıza yapılan hakaretlerin görmezden geldiğini, yerine göre çanak tutulduğunu ve sergilenen çelişkiyi de not ettik.

Zaman geçirmeden, Öğretmenlik Meslek Kanunu ile dönemsel fantazilere karşı sınırları yasa ile çizilmiş; sade, adaletli, uygulaması kolay, tecrübeye ve verilen emeğe saygı duyan, eğitime ivme kazandıracak olan yeni yönetmelik çalışmalarına başlamalıyız. Uzun sözün kısası şudur; sevgili bakanlığımız iki yıl önce, mevcut tüm idarecileri sınavla yeniden atama fikrinden vazgeçmemiş, zamana yayarak, süslediği sertifika ile hayata geçirmiştir. Bu aderese teslim yönetmelik, mevcut yönetici kadrosuna olan husumetin yansımasıdır, ustaca yapılmış bir manevradır. Sertifikalı ikinci görev dönemi hayırlı olsun!

Hepsini yaşadık.

Yıllar hep bir şeylerimizi aldı.

Merhametimizi alamadı çocuklara olan sevgimizi.

Verdikleri olmadı mı?

Oldu tabii.

Sevdalar verdi, kızgınlıklar, sitemler, kötülenmeyecek dostlar, yüzümüzde ütülenmeyecek çizgiler.

Ve yüzlerce şarkı yazabilme duygusu.

*****

Yeni bir yıl geliyor.

Giden yıllar özür bile dilemedi gelen yıl kucağını mı açacak?

Hiç sanmıyorum.

Duvarlara asılı gülen resimlerimle avunmakla geçen yıllarıma bir tanesini daha ekleyeceğimi biliyorum.

Önümden bir film şeridi gibi geçerken yıllar.

*****

Yine de yeni yıla gülümseyerek açıyoruz kapılarımızı.

Bizimki yeni yıl aşkı değil alışkanlık.

Yılları su gibi harcamak belki.

Bu yaşımıza kadar gökten başımıza hiç elma düşmedi yeni yılda da düşmez.

Yolumuz kötü insanlarla kesişmesin yeter.

Düşmez kalkmaz bir Allah.

Kör talihimiz bize yeter.

*****

Umut her zaman yolunu bulur.

"Kötülük kendisine yapılan iyilikleri yener" diye kötü düşüncelere yenilecek miyiz?

Vazgeçecek miyiz iyi olmaktan?

Asla!

Yeni yılda çocuklara tacizin kadına şiddetin son bulmasını.

İnsanların arasındaki uzaklıkların yakınlaşmasını.

Nefret kokusunun azalmasını.

İnsanların sevgiden ve saygıdan haz almasını diliyorum.

Varsın geçmiş yılın bütün ödüllerini kötülük alsın, bizlere yeni yılın güzellikleri kalsın.

*****

Bu gece yeni bir yılı karşılıyoruz.

Bir yanı sefaletten katıla katıla ağlayan bir ülkenin, diğer yanında evler süslendi, bütün eğlence yerleri tıklım tıklım.

Sokaklarda yeni yılı karşılamanın en güzel halleri.

Bir günlüğüne de olsa hayatın güzel yanına yaslanmak hepimizin hakkı.

*****

Her şeye rağmen yeni yıl; haksızlığın defterini düreceğimiz, çocuklarımız için motorları maviliklere süreceğimiz bir yıl olsun.

Alıntı

Yine de eğitime dair; aslolan yüzyüze eğitimdir, uzaktan eğitim değil, öğretim yapılabilir, bütün kararların merkezden alındığı, kararların önceden belirlenmiş bir kıstasının olmadığı, sürekli gelgitlerin yaşandığı, bakanlık birimleri arasında koordinasyon olmadığı, yaşanan kargaşanın sorumlusu ilan edilen öğretmenlerin haksız eleştirilere maruz bırakıldığı ve krizi aşacak köklü sistem arayışları yerine herşeyin normal ve kontrol altındaymış görüntüsü verildiğine dair tespit, eleştiri ve önerilerimizi not ederek, eğitim ortamını da etkileyen bu haftaki konumuza geçelim.

Ülkemizin ardından Amerika Birleşik Devletleri de kutuplaştı! Dünya zaten iki kutuptan önce tek kutuba, sonra da çok kutuplu bir düzene doğru gidiyor. Birkaç yıl önce; “Korkmayın, Kutuplaşın” diye bir yazı kaleme almış ve o dönemin şartları içinde konuyu analiz etmiştim.

Dünyada ve ülkemizde kutuplaşmanın olmadığı bir dönem yaşanmadığına göre, muhataplarını ülkeyi kutuplaştırmakla itham edenler aslında ne anlatmaya çalışyor diye bakmak gerekir. Ben bu kutuplaşma eleştirilerini özetle, herşeyin kendi istedikleri gibi olduğu günlerin özlemi olarak anlıyorum. Kutuplaşma iddialarının, adalet terazisinin dengeye geldiği ve sessiz yığınların sesinin çıktığı dönemlere denk gelmesinin bir anlamı olmalı. Geçmişte azgın azınlık, her türlü insan hakları ihlallerini, hayata kendi pencerelerinden bakan kesimlere yapmıyordu ve o zamanlar kimsenin aklına kutuplaşma diye bir kavram gelmiyordu.

Bu yazdıklarım, bir hakkı teslim etme ve konuyu daha iyi anlatabilmek için bir çelişkiyi ortaya koyma çabasıdır. Geçmişten bakınca bugün yaşadıklarımız gün gibi ortaya çıkyor. Bugünkü kutuplaştırma ithamları ile ayrıcalıklarını koruma çabası, sadece siyaset arenasında değil sendika ve eğitim alanında da sergileniyor. Bir şekilde bir alanı ele geçirenler, sonradan gelen gerçek hak sahiplerini uzak tutmak adına, onları çeşitli kavramlarla itham ederek, tanımlama  refleksi ile hareket ediyorlar. Eğitim yönetimindeki ehliyet liyakat tartışmaları ile sendikal alandaki toplu sözleşmeler üzerinden çıkarılmak istenen kargaşanın bilinçaltında yine eskiye olan özlem yatmaktadır.

Buna rağmen toplumsal barış, kardeşlik ve huzur adına üzerimize düşen ne var diye bakmalıyız. Hakkına sahip çıkarak, emeğini koruyarak empatiyi elden bırakmamalı, adalet  hareket etmeliyiz.

Bugün dönem dönem yaşanan gerilimin nedeni kutuplaşma değil, basitleşmedir. Kutuplaşma hayatın doğal bir sonucu, basitleşme ise çaresizliğin dışı vurulmasıdır. Siyasette muhalefetin, sendikalarda yetkisizlerin son dönemlerde kullandığı dil, başvurdukları yöntemler, her iki alanda, kutuplaşmanın ötesinde yaralar açmaktadır. Elbette fikir tartışmaları, görüş ayrılıkları olacak ancak seviyeyi korumak şartıyla. Söyleyecek sözü olmayanların, gündende kalabilme çabaları da bir gün bitecek, çünkü gerçeklerin bir gün mutlaka ortaya çıkmak gibi özellikleri vardır.

Üç yıl önceki yazımın giriş cümlesi, Cemil Meriç’in;  “Hayatın kanunu tezat, çatışmasız toplum beraber otlayan, beraber geviş getiren adsız bir sürü.” sözüyle bitirelim..

1.Yaşam boyu tasarruf ettiğiniz parayı kullanma zamanıdır. Bunları, onu biriktirmek için bulunduğunuz özverileri bilmeyenlere bırakmayınız. Size üzüntü verecek yatırımlar için kullanma zamanı değildir, sizin için huzur ve sükunet dönemi başlamıştır artık.

2.Çocuklarının ve torunlarının, parasal problemleri ile uğraşmaktan vazgeç; senin için harcadıkları paralar için suçlu hissetme kendini. Eğitim dahil, onlar için en iyisini yapmaya çalıştın daima. Şimdi sorumluluk onlarındır.

3.Biraz bencillik yap, ama tefeci olma. Gezintiye çık ve başkalarının hoşuna gidecek şeylerin peşinden koşmaktan vazgeç.

4.Sağlıklı, büyük fiziki hareketler gerektirmeyen bir yaşamın olsun. Ölçülü bir şekilde jimnastik yap ve iyi beslen.

5.En iyisini ve en zarifini al. Bu dönemde, ana gaye, paranın sizin tarafınızdan, zevkinize ve arzularınıza göre harcanmasıdır. Unutma ki, ölümden sonra para, sadece kin ve nefrete yol açar.

6.Küçük şeyler için kendini üzme, hatırlamak isteyeceğin güzel anlar gibi unutulması gereken kötü anlarında olur.

7.Yaşa bağımlı kalma, sevgini hep canlı tut.

8.Kendine iyi bak, temizliğine dikkat et. Görünüşün Görkemli olsun: sık sık kuaföre git, tırnakların bakımlı olsun, cildiyeciye, diş hekimine git, düzenli bir şekilde parfüm ve krem kullan. Artık genç ve yakışıklı olmasan bile, en azından bakımlı olursun.

9.Modern olmak önemli değil, iyi bir klasik olmaya çalış. Saçlarını boyatarak ve şatafatlı giyinerek gülünç olma.

10.Gün, bu gündür. Kitapları ve gazeteleri oku, radyo dinle, TV de ki güzel programları seyret, internete gir, mailler gönder ve al, sosyal ağlara katıl, dostlarına telefon et.

11.Gençlerin düşüncelerine saygılı ol, onlar senin bildiklerine bilmeseler de, yaşadıklarını yaşamasalar da, senin yaşına geldiklerinde muhtemelen senin konumunda olacaklardır, kendi düşüncelerini de söyle onlara, dinlemesini bilen yararlanır, yanılmış olsalar bile, onlarla tartışma.

12.Sadece anılarınla yaşama, “bizim zamanımızda” deyimini çok sık kullanma, senin zamanın da bu gündür. Kıymetini bil…

13.Çocukların ve torunlarınla birlikte yaşamaktan kaçın, sadece onları görmeye git veya davet edildiğinde onlarla beraber ol.

14.Gerektiğinde bir yardımcı kadın bulundur evinde. Gündelik Yaşamını mümkün olduğunca ve imkanların nispetinde kolaylaştır.

15.Seyahat etmek, yürümek, resim yapmak, dostlarınla oyun oynamak veya bir şeylerin koleksiyonunu yapmak gibi hoşuna giden bir“hobin” mutlaka olsun, olanakların dahilinde ki şeyleri yap.

16.Yeni veya faydalı bir şey öğrenmeye gayret et ve zoruna gitse bile ileri teknolojinin gerisinde kalmamaya çalış.

17.Sosyal ve kültürel etkinliklere katıl. Müzeleri gez, sinemaya git… Önemli olan, biraz evden uzaklaşmaktır.

18.Eğer arzu ettiğin bir yere davet edilmezsen, sakın gücenme, Unutma ki, gençliğinde, sende birilerini hayal kırıklığına uğratmış olabilirsin, anne ve babanı fazlaca davet etmemiş olabilirsin.

19.Az konuş, çok dinle, yaşamın ve geçmişin, sadece seni ilgilendirir. Bir şey ile ilgili fikrini soran olursa, kısa konuş ve sadece, iyi ve hoşa giden şeylerden bahsetmeye çalış. Yavaş bir tonla ve kısa konuş, eleştirme.

20.Her şey gelip geçicidir, olduğu gibi kabul et. Bir dönemin doğruları bazen başka bir dönemin yanlışları olarak kabul edilebilir.

21.Acılar ve üzüntülerle hep karşılaşılır, onlarla ilgili problemleri fazlaca dile getirme. Azaltmaya gayret et. Sonuçta, sadece sizi etkilerler bu yaşta sorunlarınız sadece sizin ve doktorunuzun problemleridir.

22. Her fırsatta gül, yaşadığın ve sağlıklı olduğun için mutlu ol, unutma sen şanslısın, hayatının geleceğinin belirsiz olması gibi, ölümünde başka bir meçhul evre olacaktır.

23.Eğer biri size, artık hiçbir işe yaramıyorsunuz derse, duymamazlıktan gel ve bunu dert etme. Sende kendi dünyanda sana göre önemli bir şeyler yapmışındır. Mühim olan bunu senin hissetmendir.

24.Unutma hayat hikayen iyi veya kötü olsun, bir daha tekrar etmeyecektir.

ALINTI

Düzenlenen bu etkinlikle, Mevlana’nın yüz yıllar aşan barış ve kardeşlik mesajına aykırı davranılarak, milletimizin acı ve ıstırapla hatırladığı, ezanın Türkçe okutulduğu bir döneme olan özlem ortaya koyulmuş oldu.

Bir etkinlikle İBB, ezanın ve Kuran’ın Türkçe okutulması ve kadın erkek karışık ibadet tartışması başlatabilmeyi başardı! İyi çalışılmış, ustaca hazırlanmış bir tahrik olarak milletimizin hafızasındaki yerini almış oldu.

Geçmişte yıllar süren takıyye tartışması yapılmıştı. Demokrasiye inanmayanlar, demokrat görünüp iktidar olacak ve rejimi değiştirecekti. Bu tartışmalar çok geride kaldı. İktidar olabilmek için zinde güçlerden umudunu kesenler, geçmişte yaptıkları eleştirileri unutmuşlar, şimdilerde takıyyede zirve yapıyorlar. İBB Başkanı İmamoğlu, seçim öncesi, Eyüp Sultan Camii’nde Yasin Suresi’nin Türkçe mealini okumamıştı hâlbuki. Şimdi ise orijinal hallerine dönerek Mevlevi ayini diye acayip görüntüleri sahnelediler.

İBB bu yaklaşımı ile “İslam bugün dünyanın her yerinde kriz yaşayan bir dindir." diyen Fransa Cumhurbaşkanı Macron ile aynı safa düşmüştür. Krizdeki batının, İslam’a yaptığı saldırıya hak ettiği cevabı vermek yerine, içeride eski tartışmaları yeniden alevlendirmek, Macron gibi düşünenlerin işine yarayacaktır. Macron’un da yapmak istediği ancak bir türlü başaramadığı aslında tam da budur.

Sürekli gündemde kalabilmek için toplumun hassasiyetlerini kaşıyarak bir yere varılmaz. Belediyeler, hele de bu salgın şartlarında insanımıza hizmetleri ile gündeme gelinen yerler olmalıdır. İnsanımız bu yapılanları not etmektedir.

Sultan Fatih’in türbesine eli arkasında girebilen, sel baskınında, depremde tatiline devam eden, engelliler gününde engelli bir itfaiyeci arkadaşımızı sürgüne gönderen ve son olarak da milletimizin hafızasında acılarla yerine almış, ezanın Türkçe okunduğu yılları hatırlatan icraatta bulunan bir belediye başkanının bundan sonraki benzer icraatını merakla bekliyoruz.

Bugüne kadar dinde reform çabaları hüsranla, itibar kaybı ve bozgunla bitmiştir. İslam hak ve son dindir. Allah’ın (CC.) korumasındadır. Kur’an ayetlerinin benzerini yazmaya kalkanlara, Allah’ın (CC) meydan okuması 1400 yıldır ortada durmaktadır.

Anlaşılan geçmişte ezanı Türkçe okutan, Kuran’ı yasaklayan, camileri ahıra çeviren zihniyette değişen bir şey yok. Seksen yıl önce Türkçe ezan niçin okutulduysa, Türkçe ibadet tartışmaları niçin yapıldıysa, bugün de İBB eliyle aynı gündem takip edilmektedir. Siyasi hesaplarla seçim zamanı yapılan şirinliklerin kandırmacadan ibaret olduğu görülmüştür. On altı milyon sizden bunu değil hizmet bekliyor.

Şimdi bu cürümlerde katkısı olan bazı partilerin acilen bir muhasebe yapma vaktidir. Hiçbir siyasi gerekçe bu kadar vebale ortak olmayı ve millete hizmet yolunda yeni bir nesli yetiştiren geçmişi ile ters düşmeyi haklı kılamaz.

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

Öğretmen okulun ilk gününde, 5. sınıfın önünde dururken, çocuklara bir yalan söyledi:

Çoğu öğretmen gibi, öğrencilerine baktı ve hepsini aynı derecede sevdiğini söyledi.

Ancak bu imkansızdı, çünkü ön sırada, oturduğu yerde bir yana kaykılmış ismi Mustafa Yılmaz olan bir erkek çocuk vardı.

Mediha öğretmen bir yıl önce Mustafa’yı izlemişti ve diğer çocuklarla iyi oynamadığını, elbiselerinin kirli olduğunu ve sürekli olarak kirli dolaştığını gözlemlemişti.

İlave olarak Mustafa tatsız olabiliyordu.

Bu öyle bir noktaya geldi ki, Mediha öğretmen onun kağıtlarını büyük bir kırmızı kalemle işaretlemekten, kalın çarpılar (X) yapmaktan ve kağıdın üstüne kocaman bir “0” koymaktan zevk alır oldu.

Mediha öğretmenin okulunda, her çocuğun geçmiş kayıtlarını incelemesi gerekiyordu; Mustafa’nın kayıtlarını en sona bıraktı.

Ancak, onun hayatını gözden geçirdiğinde, bir sürpriz ile karşılaştı.

Mustafa’nın birinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

Mustafa gülmeye hazır parlak bir çocuk. Ödevlerini derli toplu ve temiz yapıyor ve de çok terbiyeli. Onun etrafta olması çok eğlenceli"

İkinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa mükemmel bir öğrenci, sınıf arkadaşları tarafından çok seviliyor, ama annesinin ölümcül bir hastalığı olduğu için sıkıntı içinde ve evdeki yaşamı mücadele içinde geçiyor."

Üçüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa’nın annesinin ölümü onun için çok zor oldu. Mustafa elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, ama babası ona ilgi göstermiyor ve eğer bazı adımlar atılmazsa evde ki yaşamı yakında onu etkileyecek."

Mustafa’nın dördüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa içine kapanık ve okulda derslere çok fazla ilgi göstermiyor. Çok fazla arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor."

Bunları okuyunca, Mediha öğretmen problemi kavradı ve kendinden utandı.

Öğrencileri ona güzel kurdelelerle ve parlak kağıtlara sarılmış hediyeleri getirdiğinde bile çok kötü hissediyordu.

Mustafa’nın hediyesini alıncaya kadar bu böyle devam etti.

Mustafa’nın hediyesi bir marketten aldığı kalın, kahverengi ambalaj kağıdı ile beceriksizce sarılmıştı.

Mediha öğretmen onu diğer hediyelerin ortasında açmaktan acı duydu.

Mediha öğretmen pakette taşlarından bazıları düşmüş yapma elmas taşlı bir bilezik ve çeyreği dolu olan bir parfüm şişesini çıkarınca çocuklardan bazıları gülmeye başladı.

Ama o bileziğin ne kadar güzel olduğunu haykırdığında çocukların gülmesi kesildi.

Bileziği taktı ve parfümü bileklerine sürdü.

Mustafa, o gün okuldan sonra öğretmenine şunu söylemek için kaldı.

"Öğretmenim bugün aynı annem gibi kokuyordunuz."

Çocuklar gittikten sonra, Mediha öğretmen en az bir saat ağladı.

O günden sonra, okuma, yazma ve aritmetik öğretmeyi bıraktı. Bunun yerine, çocukları eğitmeye başladı.

Mediha öğretmen, Mustafa’ya özel ilgi gösterdi.

Onunla çalışırken, zihni canlanmaya başlıyor görünüyordu. Onu daha fazla teşvik ettikçe, daha hızlı karşılık veriyordu.

Yılın sonuna kadar Mustafa sınıfta ki en zeki çocuklardan biri oldu ve tüm çocukları aynı derecede sevdiğini söylemesine rağmen, Mustafa onun gözdelerinden biri idi.

Bir sene sonra, Mediha öğretmen kapısının altında Mustafa dan bir not buldu, ona hala tüm yaşamında sahip olduğu en iyi öğretmen olduğunu söylüyordu.

Altı yıl sonra Mustafa’dan bir not daha aldı.

Liseyi bitirdiğini, sınıfında üçüncü olduğunu ve onun hala hayatındaki en iyi öğretmen olduğunu yazmıştı.

Bundan dört yıl sonra, bazı zamanlar zor geçmesine rağmen okulda kaldığını, sebatla çalışmaya devam ettiğini ve yakında kolejden en yüksek derece ile mezun olacağını yazan başka bir mektup aldı.

Yine Mediha öğretmenin tüm yaşamında ki en iyi ve en favori öğretmen olduğunu yazmıştı.

Sonra dört yıl daha geçti ve başka bir mektup geldi.

Bu kez fakülte diplomasını aldıktan sonra, biraz daha ilerlemeye karar verdiğini açıklıyordu.

Mektup onun hala karşılaştığı en iyi ve en favori öğretmen olduğunu açıklıyordu.

Ama şimdi ismi biraz daha uzundu.

Mektup söyle imzalanmıştı:

Prof. Dr. Mustafa Yılmaz (Tıp Doktoru)

Öykü burada bitmiyor.

Görüyorsunuz, ortaya çıkan başka bir mektup var.

Mustafa bir kızla tanıştığını ve onunla evleneceğini söylüyordu.

Babasının birkaç hafta önce vefat ettiğini açıklıyordu ve evlenme töreninde Mediha öğretmenin damadın annesine ayrılan yere oturup oturamayacağını soruyordu.

Şüphesiz Mediha öğretmen bunu kabul etti.

Ve tahmin edin ne oldu?

Taşları düşmüş olan o bileziği taktı. Dahası, Mustafa’nın annesinin süründüğü parfümden sürdü.

Birbirlerini kucakladılar ve Dr. Mustafa, Mediha öğretmenin kulağına şöyle fısıldadı:

"Bana inandığınız için teşekkür ederim, öğretmenim.

Bana önemli olduğumu hissettirdiğiniz ve bir fark meydana getirebileceğimi gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim" Mediha öğretmen, gözlerinde yaşlarla şöyle dedi:

“Yanlış düşüncelere sahiptim. Bir fark meydana getirebileceğimi bana öğreten sensin. Seninle tanışıncaya dek, nasıl öğreteceğimi bilmiyordum"

Geçen Mart ayında hayatımızı etkilemeye başlayan virüs, gittikçe etkisini artırıyor, problemleri büyütüyor ve kriz derinleşiyor. Her akşam aşı ve ilaç haberleriyle umutlanırken, günlük skorların yansıdığı tablo moralimizi alt üst etmeye yetiyor.

Okulların bir şekilde açık olması toplumun psikolojisi açısından önemli bir moral kaynağıdır. Hayatın nabzının attığı en önemli yer okullardır. Hayat planımızı belirleyen en öncelikli etken, okul takvimidir. İnsanımız geçen Mart ayından sonra okulların açık yada kapalı olmasına başka bir anlam yüklemeye başladı. Evde kalan çocuklarının oluşan öğrenme kayıpları bir yana, çocukların evde yaşattıkları sıkıntı en çok gündem olmuştu. Uzun tatilleri ve az çalışma saatleriyle hep gündemde olan öğretmenler, bu sefer ne kadar zor ve çalışma saatleri ile ifade edilemeyecek bir mesleği icra ettiklerini anlatma fırsatı buldular.

Öğretmenler vefalarını bu süreçte bir kez daha gösterdiler. Geçen öğretim yılında, okulların kapanmasının ardından önce uzaktan eğitimde canlı ders performanslarını artırdılar. Beraberinde vefa ekiplerinde görev aldılar. Maske ve dezenfektan ürettiler. Toplumun birleştirici, bir arada tutan harcı olduklarını bir kez daha gösterdiler. Bugünlerde binlerce öğretmen ve idareci arkadaşımız, filyasyon ekiplerinde görev yaparak önemli katkılar sunmaya devam ediyor.

Öğretmenler, her şart altında bir ülkenin umududur. En zor şartlar altında bile ülkeyi düzlüğe çıkaracak olan öğretmenlerin çabası, özverisi, başarısı ve adanmışlığı olacaktır. Bir öğretmenin bir okulu, bir mahalleyi, bir köyü, bir şehri, bir ülkeyi değiştirdiği örnekler çoktur. Bu güç, işin doğası olduğu kadar öğretmenin gücüdür. Bu yüzden eğitim tasarruf yapılacak alan değildir deriz. Bu yüzden öğretmenin maaşı, vekil maaşına eşit olmalıdır deriz.

Ülkemizde öğretmenlerin toplum nezdinde giderek değersizleşmesi, öğretmenler açısından olduğu kadar toplum açısından da en büyük tehdit ve tehlikedir. Öğretmenin toplum nezdinde aşınan imajı, ülkenin geleceğinden giden refahtır, güvenliktir, teknolojik geri kalmışlıktır. Öğretmene uygulanan şiddetin bedelini, sadece öğretmen değil, toplum da ödeyecektir.

Bugün öğretmeni toplumda tartışmaya açan en önemli unsur, sürekli gündemde tutulan, eğitimdeki başarısızlıktır. İlk bakışta bu durum son derece normalmiş gibi görünse de başarıyı etkileyen diğer birçok faktörün bedelini de öğretmen ödemektedir. Eğitimle ilgili sorumluluk üstlenen her kim varsa, eleştirisini, projelerini, hayallerini ve başarı stratejisini önce öğretmenler üzerinden kurgular. Ancak zaman ilerledikçe öğretmenler gözden düşer, gündeme gelmez, bütün planlamalar kağıt üzerinde süslü laflar olarak kalır.

Öğretmenlik Meslek Kanunu nerede kaldı? 3600 ek göstergeye ne oldu? Öğretmene şiddeti bitirecek düzenleme, kariyer sistemi, profesyonel eğitim yöneticiliği düzenlemesi… Hepsi bütün dönemlerin ilk günlerinde umutları diri tutmak için kullanılan suni gündemler olarak kalmış ve artık eskimiştir. Kimsenin umudu da kalmamıştır. Ancak öğretmeneler bütün zorluğuna rağmen sınıfa girdiğinde, kapıyı kapatıp öğrencileriyle buluştuğunda, görevini yapmaya devam ediyor ve devam edecek. Vefanız sağlam ve gününüz kutlu olsun öğretmenlerim.

Cumhuriyet yeni ve sağlam esaslarıyla, Türk milletinin güvenli ve sağlam bir gelecek yoluna koyduğu kadar, asil fikirlerde ve ruhlarda yarattığı güvenlik itibariyle büsbütün yenibir hayatın müjdecisi olmuştur.

“Demokrasi ilkesinin en çağdaş ve mantıki uygulamasını sağlayan hükümet şekli Cumhuriyettir. Millet egemenliğini Devlet idaresine katılmasını ancak zamanında oyunu kullanmakla sağlar.” diyerek milletin hür iradesinin ancak bu idare biçiminde devlete yansıyacağına işaret etmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin özelliklerini ve ilkelerini diğer rejim ve siyasi kurumlardan daha üstün, daha kıymetli ve uygulanabilirlik yönünü daha iyi olduğunu görmüştür. Diğer rejim ve yönetim biçimlerini kesinlikle Türk Milletinin bünyesine uygun bulmamıştır. Bu hususta ki kesin kararını da şöyle açıklamaktadır.

“İşte bu sebeplerden dolayıdır ki, biz bu ve bundan önceki teorileri ülke ve milletimiz için uygun görmüyoruz. Biz ülke halkı olan bireyler ve türlü sınıf mensuplarının birbirlerine yardımlarının aynı derece ve aynı eşitliksever duygularla sağlanmasına çalışmak isteriz. Bu tutumun devletin yapısının güçlendirilmesi için daha uygun olduğu kanaatindeyiz. Bizim gözümüzde çitçi, çoban, işçi, tüccar, sanatkar, asker, doktor kısacası herhangi bir toplumsal kurumda çalışan bir yurttaşın hak, menfaat ve hürriyeti eşittir. Devlete bu düşünce ile yararlı olmak, milletin güvenlik ve iradesini yerinde kullanabilmek, bizce, bizim anladığımız anlamda halk yönetimi hükümetin iradesi ile mümkün olur.”

Atatürk devleti milletin simgesi olan, teşkilatlanmış, bir varlık kabul eder. Ona göre millet devlet içindir, devlet de millet içindir. “Hürriyetin de, eşitliğin de, adaletin de dayanağı, milli egemenliktir.” diyen Atatürk Cumhuriyet’e ve Cumhuriyetçiliğe temel olan anlayışları ve temel olan ilkeleri ortaya koyuyor. O, millet ve fert olarak her türlü imkanın, ancak Cumhuriyet idaresi sayesinde elde edilebileceğine inanmaktadır. Diyor ki “Cumhuriyet demek, imkan demektir. Bu sistem ve yönetimle Türk Milleti her türlü imkana kavuşmuştur ve kavuşacaktır.”

Bütün cihan bilsin ki, benim için bir taraflılık vardır. Cumhuriyet taraftarlığı,fikri ve içtimai inkilap taraftarlığı… Bu noktada yani Türkiye camiasında bir ferdi, hariç tasavvur etmek istemiyorum.

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün bu güzel sözleri, son günlerde durmayan tartışmalara herhalde en güzel cevaptır.

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

Geçmişte FETÖ’nün insan ve para kaynağı olarak kullandığı eğitimin, salgınla beraber dijital ortama kayması, okullarımızı adeta dershaneye dönüştürüyor. Bugünlerde aileleri, çocuklarının oluşacak muhtemel eğitim eksiği değil, sınavlar karşısında içine düşecekleri zorluklar kara kara düşündürüyor.

Okulların işlevini yerine getirememesi, son iki yıldır özel okul sektöründe uygulanan yanlış politikalar, sistemin dershaneye olan ihtiyacının ortadan kaldırılamaması ve son olarak dijitalleşme süreci, FETÖ için altın dönem demektir. Geriye sadece soruları birebir tahmin etme (soru çalma) becerileri kalıyor ki dijital çağın imkânları, gevşeyen mücadele ve göreve iadeliler ile bu problemi de bir şekilde aşacaklardır.

Özel okul alanında son iki yıldır atılan adımlar, küçük yatırımcının işini zora sokmuş, büyük sermaye gruplarının ekmeğine yağ sürmüştür. Teşvik uygulamasının iptali, beklendiği gibi zor durumdaki devlet okullarının ihtiyaçlarının karşılanmasını sağlamamış, aksine devlet okullarının yükünü artırmıştır. Boşalan alana dış destekli, kontrolü zor sermaye grupları yerleşecektir ki bunun ne anlama geldiğini kamuoyu geçmiş tecrübesiyle biliyor.

Dershanelerin kapatılması ve özellikle TEOG sisteminin iptali sonrası, eğitimde dershane ihtiyacını ortadan kaldıracak dönüşüm yapılamadığı için merdiven altına inen FETÖ, bugünlerde dijital ortama taşınmıştır. Yarım saatlik canlı ders imkânını altı ayda hazırlayamayan sistemin, dijital FETÖ ile rekabet edebileceğine inanmak safdillik olacaktır.

Özetlemeye çalıştığım bu süreç, bilinçli bir tercih değilse; iki ay gibi kısa bir sürede, virüslü bir hastanın nerede çay içtiğini, hangi AVM’ye girdiğini takip eden yazılımı geliştirebilen akıl, beceri ve tecrübenin, eğitime acilen el atması gerekir. Eğer bu yapılmazsa; bir yıllık ders anlatımını profesyonel ekiplerle çeken ve sitesine yükleyenler, yüz binlerce soru çözümü ve profesyonel destekten oluşan paketi, okullarda satışa çıkaranlar ve dijital çağın bütün imkânlarını seferber edenler, eğitimde kendi bakanlığını kurmuş olacaklardır.

Salgınla beraber dijital çağın her alanı tehdit ettiği böylesine zor bir dönem, aynı zamanda büyük değişim ve dönüşümün yapıldığı bir dönem de olabilir. Akademik başarıya kilitlenmiş, sınav başarısını yücelten, hayatın gerçeklerini lise sonrasına erteleyen eğitim sistemimizi dönüştürerek; okullarımızı, sınav hazırlığı yapılan dershane seviyesinden, toplumun ihtiyacı olan bireyin yetiştiği gerçek okul seviyesine çıkarabiliriz.

Dijital alana gizlenerek, sınav hazırlığının esir aldığı eğitim sistemimizden beslenerek, çocuklarımızın karşısına yeniden çıkanlarla mücadeleyi, eğitim sistemini dönüştürerek kazanabiliriz. Atılacak bir adım bile edilgen pozisyonumuzu değiştirecektir. Örneğin; “Bu yıl liseye geçiş sınavı yapılmayacak, dokuzuncu sınıf bütün liseler için ortak olacak ve dokuzuncu sınıf notları gidilecek lise türü ve programını belirleyecektir.” diye açıklanacak çok eski bir sistem bile okulları rahatlatacak, aileleri sınav hazırlığından kurtaracaktır, yeter ki adım atılsın. Okullar kapalı, dershaneler açık nasıl olacak?

İzmir Ödemiş Kaymakçı Çok Programlı Lisesi Müdürü Ayhan Kökmen iki öğrencisi tarafından öldürülüyor. Bu olay sonrası sosyal medyada bir yazı neşredildi. Maarif Müfettişi Doğan Çeylan'ın kaleme aldığı yazı okunması gereken bir yazı oldu. İşte o yazı

DUYGUSUZ NESİL TEHLİKESİ :

Hayatın gerçekliklerinden habersiz, duygusuz ve bencil bir nesil geliyor. Şehitler için gözyaşı döken kendi ana babalarını anlamıyorlar. Başkalarının çocukları için ağlamaya anlam veremiyorlar. Yanıbaşımızdaki savaşlar, acı çeken çocuklar, ölen on binlerce insan onları hiç ilgilendirmiyor. Tüm acı gerçekleri çizgi film tadında izliyorlar ve yürekleri hiç acımıyor. Hayatlarının odağındaki tek şey eğlenmek. Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar.

 Kendileri için yapılan fedakarlıkların hiç farkında değiller. Kıymet bilmiyorlar ve vefasızlar. Herkesi kendine hizmet etmek için yaratılmış görüyorlar. İnsanlara verdikleri değer, onların isteklerini yerine getirebildikleri ve ne kadar eğlendirdikleriyle orantılı.

Hayatlarında eğlenmeden başka bir amaç olmadığı için artık tek eğlence kaynağına dönmüş telefon ve tabletlerini ellerinden aldığınızda dünyanın sonunun geldiğini zannediyorlar.

Geçmiş onları pek ilgilendirmiyor, atalarımıza karşı vefasızlar. Dedelerinin canları, kanları pahasına vermediği vatan toprağını en iyi fiyatı verene satacak kadar maneviyattan yoksunlar. Vatan, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz.

Milletimizin geleceği açısından endişeleniyorum.

20 yıl sonra bu nesil, nasıl ana-baba olacak?

Kendine hayrı olmayan bu nesil nasıl çocuk yetiştirecek?

Evlerini nasıl idare edebilecek?

Ülkeyi nasıl yönetecek?

Vatanı nasıl savunup can verecek?

Bütün bunlar neden oluyor izah edeyim.

Altın kafeslerde çocuklar yetiştiriyoruz artık. Uçmayı bilmeyen kuşlar gibi. Çocuklar hayattan bihaber.

Açlık nedir bilmiyorlar, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, acıkmalarına fırsat bile vermiyoruz. Öyle ki yemek yemeyi bile işkence görür hale geliyorlar.

Susuzluk nedir hiç bilmiyorlar. Hiç susuz kalmamışlar. Üç adımlık yolda bile susarlar diye yanımızda içecek taşıyoruz. Çocuk daha “susadım” demeden ağzına suyu dayıyoruz.

Çocuklar hiç üşümüyorlar. Soğuk havalarda evden çıkarmıyoruz. Okula giderken kırk kat sarmalayıp çıkarıyoruz dışarı, hiç titremiyorlar.

Çocuklar hiç ıslanmıyorlar, evden arabaya kadar bile üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz. Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz. Bu yüzden çocuklar ıslanmak nedir bilmiyorlar.

Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar. İki adımlık mesafelere bile arabayla götürüyoruz onları yorulmasınlar diye. Birazcık parkta koşsalar, hasta olacak diye engel oluyoruz. Onlar takatleri tükenecek kadar hiç yorulmuyorlar.

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz. Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar.

Onlar bir yanığın veya bıçak kesiğinin acısını bilmiyorlar. Elleri yanmasın, kesilmesin sakın diye onlara ne bıçak tutturuyor ne ocak yaktırıyoruz.

Çocuklar hissetmiyor yaşamı, açlığı bilmediği için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor. Yokluk nedir bilmedikleri için ekmeğe gelen zam onların dikkatini bile çekmiyor, haber kalabalığı olarak görüyor, gülüp geçiyorlar. Sıcak odalarında yaşadıkları için evsizlik nedir, sürgün nedir anlamıyor, savaşları, kurşunlanan, ölen insanları umursamıyorlar. Acımıyorlar……

Kıymetini bilmiyorlar ekmeğin, elbisenin, barışın ve huzurun, ana babanın….

Müdahale edilmezse gelecek iyi şeyler getirmeyecek güzel ülkemize. Bu sorunu Devlet derinden hissetmeli. Bu sorunun çözümü için ciddi çalıştaylar düzenlenmeli. Öğretim programları ve ders materyalleri revize edilmeli. Okulların duygu eğitimi konusunda rolleri artırılmalı. Geç kalınmadan bu sorun mutlaka çözülmeli. Bu sorun çözülmezse ülke çözülecek…

Hak edene hakkını veriyor muyuz? Millet olarak bu soruya esaslı bir cevap vermedikçe, kurtarıcılarımız hiç eksik olmayacaktır. Hak derken muhataplarımızın başarısının veya başarısızlığının milletimiz tarafından önlerine koyulması, eskisinden çok daha önemli hale gelmiştir.

Milletimiz bugüne kadar engin tecrübesiyle, sandıkta adalet dağıttı. Ancak son yıllarda bu ölçüyü tutturabilmenin önünde suni engeller var. Profesyonel ekiplerin, sosyal medya oyunları ve psikolojik harp teknikleriyle yönettikleri seçim kampanyaları icat edileli adalet terazisi şaşmaya başladı.

Ülkemizde eleştiri yapmak iyice zorlaştı. Genelde yönetenleri eleştirmek, belli bedelleri göze almayı gerektirir, ancak bizim ülkemizde durum farklıdır. En küçük eleştirinizde karşınıza, kendi dar kalıplarını dayatan bir azınlık çıkar. Son örneğini, Ankara ve İzmir Barolarının sergilediği aşırılıkta gördük. Kendilerinde en marjinal sapkınlıkları savunma hakkı görürken, Diyanet İşleri Başkanına görevini yapmasını çok görürler. Yüz yıllık duvarları, aşılmaz tabuları ve dokunulmaz ayrıcalıkları vardır.

Medyaya, özellikle sosyal medyaya çekidüzen vermedikçe, “memleket masası” değil “ahiret mahkemesi” de kursanız bir arpa boyu yol alamayacağız.

Yakın bir zamanda tartışılan, sosyal medyada kimlik numarası mecburiyeti gibi önlemler alınmadıkça gerçekler, her kesimin trollerinin gölgesinde kalmaya devam edecektir. Kim daha çok yalan söyler, kim gerçekleri daha çok çarpıtırsa insanlarımızın hafızasını o yalanlar meşgul edecek, gerçekleri perdeleyecektir.

Söylediklerimin daha iyi anlaşılması için birkaç güncel örneğe bakmakta fayda var. Bir tarafta Sağlık Bakanlığı ve Bayraktar’ın başarısı; diğer tarafta terör örgütü uzantısı ile ittifak, yalı iftirası ve başarısız İBB başkanının Bayraktarla ilgili manipülasyonları var.

Kurulacak memleket masasının gündemi, hak edene hakkını verecek, hesap sorulması gerekenden hesap soracak bir hukuk sistemi ve bir kamuoyu vicdanına nasıl ulaşırız sorusu olacaksa bir an önce o masa kurulmalıdır.

Bir yalanın bir başka yalanla, bir skandalın bir başka skandalla, açık yetersizliğin ve başarısızlığın medya oyunlarıyla kapatıldığı, gerçeklerin ters yüz edildiği bir zaman diliminde bir hakeme ihtiyaç vardır. Bugün milletin hakemliğinin önünde ciddi engeller var artık.

Yalan haberin ve sosyal medya oyunlarının önüne geçecek ahlaki değerler kalmadıysa, hukukun devreye girmesi şarttır. Suçlunun, teknoloji sayesinde saklanabildiği düzenlerde, troller hep olacaktır.

Başarının, samimiyetin ve adanmışlığın milletimize anlatılmasında, savunulmasında trol ordusuna ihtiyaç olmadığı gerçeği apaçık ortadayken, medyaya özellikle sosyal medyaya disiplin getirilmeyecekse diğer çabalar boşa gidecektir.

Troller bugün başarısızların, verimsizlerin, art niyetlilerin, kafası karışıkların, vatan millet düşmanlarının, emek hırsızlarının işine daha çok yarıyor.

Önce yolu düzeltelim ki kimin kiminle yola çıktığını, ne yaptığını ve ne yapacağını görelim. Gerçekler ortaya çıksın, milletimiz hakemliğini yapacaktır.

Talat YAVUZ

Memur Sen İstanbul İl Başkanı

Geçmişi bugünlere taşımak imkanım olsa taşırdım.

Geleceğin yarattığı korkunun, geçmişin izlerini silmesine izin vermemek için yazıyorum mazinin güzelliklerini.

Bir kişi bile anlasa yeter!

Bu bayram sabahında!

Eski bayramların tadı kalmadı diye, yeni bayramların sihirli yanlarını da inkar edemeyiz.

Hala iyi insanlarımız mevcut.

Yılda bir kez de olsa, yoksulun önüne bir parça et koyan! Yoksulu giydiren.

Balonlarla, faytonlarla yetinen çocukların şımarıklığı olmalıydı bayram.

Ellerinde "açım" yazılı kartonların şehirlerinde, sefaletle çocukluğun buluştuğu ayaklanma değil.

Çocukların hazinesini cep telefonları çaldı desem, teknolojiye düşmanlık etmiş varsayılırım.

Ama kaybolan hoşgörü, yaralı dostluklar, buz gibi komşulukların teknolojiyle ne ilgisi var?

Bayram günlerinde, yüzüne çocukluğunu saklamış büyükleri arıyor insan.

Şimdiki zamanı reddetmeden, geçmişin asaletini etrafına dağıtan.

Zulasında çocuklarla bayramı bölüşmenin sevinci.

Güllerden özür dileyen dikenler gibi.

Bayramlar, iyiliği, güzelliği, barışı ve huzuru anlatmıyorsa... Hala düşmanlığın siyaseti yapılıyorsa üstelik.

İçinde kardeşliği, çocuk sevgisini ve ülke bütünlüğünü barındırmıyorsa.

Ve her geçen bayram biraz daha birbirinden uzaklaşıyorsa insanlar.

Bayramlar da hüzünlü oluyor.

Erişilmesi mümkün olmayan geçmiş zamanları seyrederken, şimdiki zamanın gerçeklerine de bakıyorum.

Her bayram iyi kalpli insanları yağmalamaya yetecek kadar kötü kalpli insanların varlığını da görüyorum.

Onlara "bayram aracısı" diyorlar. "O yüzdendir" diyorum. "Ne kadar aç insan.

O kadar sükseli araç!"

Bayram sabahında bile ölüm ölüm haberleri geliyor. Donup kalıyor analar.

Kendimizi onların yerine koymak gerektiğini düşünsem ne yazar!

Ateşin düştüğü yeri yaktığı yadsınamazken!

Geçmişi bugünlere taşımak imkanım olsa taşırdım.Bayramları da.

Bayramlar bizi eskisi gibi zannediyor ya!

Biz her şeyiz, eski ve yeni olan...

Hiçbir şeyiz belki de.

Ne eskiden ne şimdi...

Alıntı.

Açıldı gökyüzü, seyre daldı melekler, uçarcasına gitti Mehmetler. 57. Alay’ın günü bugün yemin ettiler Allah’a mahşerde olacak düğün. “Şehit kıyamet günü içinde can verdiği elbiseleriyle dirilecektir.” (Hadis-i Şerif) Kanlı elbiseleriyle ‘Kalk!’ denilince bu toprakta yatana… Sana sormazlar mı; ne yaptınız diye bu aziz vatana?...

Bu güzel cümlelerden ve Hadis-i Şerif’ten alacağımız çok dersler olmasına rağmen, hala ülkedeki bir takım vatan hainlerinin, inadına bu ülkenin bölünmesi için gayret göstermelerine bir mana veremiyoruz. Conkbayırında  Mustafa Kemal o tarihi olayı şöyle anlatır…..

“Şimdi burada tesadüf ettiğimiz sahne en enteresan bir sahnedir. Olayın en mühim anı bence budur.”

“Bu esnada Conkbayırı’nın güneyindeki 261 rakımlı tepeden sahilin gözetlenmesinde görevli bulunan bir müfreze eratının Conkbayırı’na doğru koşmakta olduğunu gördüm. Size şu karşılıklı konuşmayı aynen ifade edecegim!

Şahsen bu eratın önüne çıkarak:

-‘Niçin kaçıyorsunuz?’ Dedim.

-‘Efendim, düşman!’ Dediler.

-Nerede?

-İşte, diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.”

Hakikatte düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış ve serbestlik içinde ileriye doğru yürüyordu. Şimdi vaziyeti düşünün: Ben kuvvetlerimi bırakmışım, erat on dakika istirahat etsin diye.. Düşman da bu tepeye gelmiş… Demek ki düşman bana benim askerlerimden daha yakın! Ve düşman, benim bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek fena vaziyette yakalanmış olacaktı. O zaman artık bunu bilmiyordum, bir mantık düşüncesiyle midir, yoksa içimden gelen tabii bir duygu ile midir, bilmiyorum.

Kaçan erata:

-‘Düşmandan kaçılmaz’ dedim.

-‘Cephanemiz kalmadı’

-‘Cephaneniz yoksa süngünüz var’ dedim.

Ve bağırarak bunlara süngü taktırdım, yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı’na doğru ilerlemekte olan piyade alayı ile dağ bataryasının yetişebilen eratını ‘marş marş’la benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir subayını gönderdim. Bu erat süngü takıp yere yatınca düşman erleri de yere yattı.

KAZANDIĞIMIZ AN, BU ANDIR…

Mustafa Kemal’in askerin düşmandan mermisinin bitmesi üzerine kaçışını durdurması ve ardından süngü takıp, ‘Yere yat!’ emrini vermesi karşı taraftan görüntüsü 900 metre kadar uzaktaydı. İlerleyen ANZAK birliklerinin başında bulunan komutanlardan Teğmen Tulloch savaş sonrası anılarını aktardığı bir söyleşide “Conkbayırı’nın tepesinde bir Türk subayın ağacın altında durduğunu ve koşanlara emirler yağdırdığını” söylemiştir. Çekilmeden önce Yarbay Mustafa Kemal olma olasılığı yüksek bir Türk subayına nişan alır ve ateş eder. Iskalamıştır.

KAYBETTİKLERİ AN, BU ANDIR!

Küreselleşen dünyada milli duygulara sahip yeni nesillerin yetiştirilmesi giderek önem kazanmaktadır. Çanakkale Savaşı Milli Şuuru tüm benliğiyle yaşayan kahraman ecdadımızın gösterdiği tarihimizin en büyük şeref levhalarından birisidir. Her zaman olduğu gibi bugün de çok muhtaç olduğumuz birlik ve beraberlik, o gün ortaya konmuştur. Canları bu toprağa düşmüş kahraman ecdadımızın torunları olarak varlığımızın en mukaddes temeli olan İstiklal ve Cumhuriyeti’nin ebedi bekçileri olarak elimizden geleni yapmalıyız. Herhalde bunu yerine getirmemiz için herhangi bir engelimiz yok. Hele hele Bombasırtı Vakasını anlattıktan sonra vatan sevgisinin ne demek olduğunu bir kez daha kötü niyetlilere hatırlatmak istiyoruz.

“Karşılıklı siperler arasında mesafemiz sekiz metre, yani ölüm muhakkak…

Birinci siperdekiler, hiçbiri kurtulmamacasına tamamen düşüyor, ikinci sıradakiler onların yerine geçiyor. Fakat ne kadar imrenilecek bir ölçü!... İşi Allah’a bırakıp, kadere razı olmayı biliyor musunuz? Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini biliyor, en ufak bir çekinme göstermiyor. Sarsılmak yok! Okuma bilenlerin elinde Kuran’ı Kerim, Cennete girmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler Kelime-i Şehadet getirerek yürüyorlar. Bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren şaşılacak ve takdire değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki Çanakkale Savaşlarını kazandıran, bu yüksek ruhtur.” Bunu anlatan büyük komutan Mustafa Kemal Atatürk’tü…..

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler.

Kahraman ordunu seyret ki bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu başa, edecek kahrına ram?

Çünkü tesis-i ilahi o metin istihkam.

                                     Mehmet Akif Ersoy

105. yılında gözünü kırpmadan, seve seve bu kutsal topraklar için canını veren tüm şehitlerimizi bir kez daha rahmetle anar, saygılarımızı sunarız. Ruhları şad olsun.

Aşkın ne lüzumu vardır ama.

Siyasetin gökdelenlerinde yalan dünyayı seyretmektense.

Aşkın bodrum katında şiir yazmaya razıyım.

Aşk nar yürekli olmaktır.

En dara düştüğünde bile.

Deli gömleğini giymektir aşk.

Ve hiç çıkarmamaktır.

Aşkta hak sahibi yoktur.

Önce altı çizilir zamanın.

Sonra isimlerin üzeri.

Hayatı kimin için seveceğinize karar vermektir aşk.

Gerektiğinde kendinize zarar vermek!

Aşk ne kadar kızsan da, bedduayı ertelemektir. Duayı esirgememek!

Ayrılığı ve aşkı birlikte yaşamalıdır insan. Mayın tarlasında!

Aşk, hiçliğin varlığını hissetmektir. Daha yokluğunun ilk akşamında.

Aşkta solmuş bir çiçeğe su vermenin alemi yoktur.

Köküne kibrit suyu!

Yağmurun iplerinden beline kuşak yapmaktır aşk. Kalbinin emirlerine uşak olmaktır..

Kaybetmeyi sevmeyen sakın aşık olmasın.

Çünkü eninde sonunda kendi çaresizliğine gömülür, iki kişiden biri.

Ölü ya da diri.

Aşk "ben" değil "biz"dir.

Sesli harflerle büyür de, ayrılırken sessizdir.

Mesele aşkın yeni adını bulmaksa.

Aşk dünyanın bütün dillerinde aynıdır. "Seni seviyorum."

Kalanın intiharına benzer aşk.

Giden kendisiyle ne kadar iftihar etse azdır.

Aşk bittikten sonra en güzel teselli. "Seni kaybetmeseydim, ne çok şeyi kaybedecektim belki."

Pazarda satılır hale geldikten sonradır ki... Öznesi yaralıdır aşkın.

Cümlesi paralı!

Aşk, sadece sevgililer gününde hatırlanan bir duygu değil.

Günün her saati yüreklerin atışının birbirine denk düşmesidir.

Gerçek aşk sizinleyse...

Gününüz kutlu olsun.

Ama laf olsun diye kutluyorsanız.

Aşkolsun!

AŞK NELERE KÂDİR...!

Evlenmek için huzurevinden kaçtılar...

Norveç’te 92 yaşındaki bir kadın, 87 yaşındaki sevgilisiyle tatil yapabilmek için kaldığı huzurevinden kaçtı.

Vicdan; kılıçları kayalardan sökmeye benzer hazıra konmaya değil.

Vicdan; ağzına haram lokma değmeyen dedesinin duvardaki fotoğrafına bakarken gurur duymaktır.

Haramla haksızlıkla doymak değil!

~~~~

Susmuş bir vicdan insan ölümlerini işaret eder.

Hâla toprağa gömülmemiş olmasına rağmen.

O yüzden adalet vicdanın kan kardeşidir.

~~~~

Adalet yüzüne kezzap atılan genç kızın yürek acısını hissetmek ve kezzabı atan o sırtlanı ömür boyu mahkum etmektir.

Adalet, alkollü kullandığı milyon dolarlık cipiyle polis öldüren züppenin zenginliğine yenik düşmemek, böyle bir katilin cezasını vermektir.

Adalet savcının oğluyla marangozun oğlunu yasalar önünde eşit tutmaktır.

Adalet aynı düşüncede olmadığın insana yapılan haksızlığı kendine yapılmış saymaktır.

Çocuklarımızın yüzüne kezzap atılacak, haksızlığın cehenneminde taş kaynatacak analar.

Yasa koruyucular da tuzunu koyduk diye gururlanacak öyle mi?

Ne yazık ki öyle!

Şimdi adaletsizliği ölü veya diri getirene ödül veriliyor mahkemelerde.

~~~~

Bizler yere düşen ekmeği üç kere öpüp başımıza koyan çocukluğun eseriyiz.

Ekmeğimizi çalanları da sevmeyiz, insanların hayatını çalanların sırtını sıvazlayanları da.

Haksızlığa ve adaletsizliğe itiraz edişimizin sebebi budur!

Başkalarına yapılmış haksızlığı hukuksuzluğu kendimize yapılmış sayarız.

Verdiğimiz mücadele, kaybettiğimiz ahlak ve dürüstlük kalelerini geri almaktır er niyetine.

Ama yeniliyoruz!

Yüzüne kezzap atılan kıza yapılan adaletsizliği gurur sayanların her niyetine!

~~~~

Her insan bu dünyaya bir şey yapmak için gelmiştir.

Ama adaletsizlik bir insanın hayata attığı en acımasız imzadır.

O yüzden ölümün en çok hesap soracağı gerçeklerden biridir!

~~~~

Yıldızların gökyüzünde sürgün olmasının nedeni atılan taşlardır.

O taşlar baş yaramadıkları için ışık saçarlar!

Adalet o ışığı görenlerin vicdanlarında yaşar!

O ışığı görmeyenler bir genç kız taciz edilirken gözlerini kapar.

Komşunun evi yanarken kahkaha atar!

Alıntıdır.

Bir gün benim de bir uçan balonum olsa diye hayaller kurarak uykulara dalan *hüzünlü* çocuklardık biz.

Karnemize zayıf düşürdüğümüzde, ailemize bunu nasıl izah edeceğiz diye *yüzü kızaran* çocuklardık biz.

Semt pazarlarına akşama doğru fiyatlar ucuzlar diye karanlık çöktüğü anda giden *zorluğu bilen* çocuklardık biz.

Ahizeli telefonlara kimin aradığını bilmeden, herkesten önce ilk alo’yu diyebilmek için koşan *telaşlı* çocuklardık biz.

Siyah beyaz televizyonlar ile gördüklerimizin rengini hayal eden, yayın bitince okunan İstiklal Marşımızı duyduğumuz anda yattığımız yerden ayağa kalkıp saygı duruşu yapan *onurlu* çocuklardık biz.

Doğum günlerimizde kendisine kitap armağan edilen, gazetelerden günlerce kupon biriktirilerek sahip olduğumuz Temel Britannica, Meydan Larousse, Gelişim Hachette gibi merak ettiklerimizi öğrenmeye çalışan *ansiklopedi* çocuklarıydık biz.

Uzaktan kumandalı televizyonla ilk tanışmamızda oturduğumuz yerden sadece 3-5 kanalı değiştirebildiğimiz halde mutlu olan *mütevazı* çocuklardık biz.

Belediye otobüslerinde, hamile ile yaşlı teyze ve amcaları gördüğümüzde yerimizi onlara vermek için ayağa kalkan *merhametli* çocuklardık biz.

Bayramlarda bizleri lavabo pompası gibi öpen teyzelerin verdiği mendilleri, harçlık veren amcaları, dedeleri özleyen, kazandığımız paraları atari salonlarında, gençlik parkındaki *çarpışan otolara binerek harcayan* çocuklardık biz.

Kışın soğuklarında pekmez ile tahini karıp yiyen, üşümemek için içimize yünlü içlik giyen *garip* çocuklardık biz.

Sokaklarda gazoz kapağı toplayıp, sigara paketlerinden, mektup pullarından koleksiyon yapan, akşam ezanı okundu mu *dayak yememek için evlere koşan* çocuklardık biz.

Sütü bakkaldan alamayıp, hafta sonları mahallenin sütçüsünü elimizde tencerelerle bekleyen, sonra o sütü kaynatıp üzerindeki kaymağı afiyetle yiyen, komşudan aldığımız maya ile o sütün sobanın yanında yoğurt olmasını bekleyen *sabırlı* çocuklardık biz.

Kışlık kazaklarımızı güveler yemesin diye bolca naftalinleyip valizlerde eşyalarını saklayan *umutlu* çocuklardık biz.

Komşu apartmanların meyve ağaçlarına gizlice çıkan, dalından meyve yemenin zevkini çıkartan ama yaptığıyla da *utanan, içinde “Allah” korkusu olan* çocuklardık biz.

Bizden bir yaş dahi büyüklerimize abi, abla diyecek kadar *saygılı* olan çocuklardık biz.

Mahallemizde kızlarla erkeklerle toplaşıp yakan top, yedi kiremit oynayan, *küfür etmeyi bilmeyen centilmen* çocuklardık biz.

Evde çorba diye sadece tarhana çorbası içen, dışarıda domates çorbasının üstüne kaşar serpildiğini gördüğünde sündüre sündüre o çorbayı içmeyi beceremeyen *masum* çocuklardık biz.

Çikolatanın tadını bayramdan bayrama bilen, pötibör bisküvi arasına sade lokumu bastırıp pasta niyetine afiyetle yiyen *mutlu* çocuklardık biz.

Mahallemizden geçen macuncu, simitçi, pamuk ve elma şeker satıcılarını gördüğümüzde heyecanlanan *yokluğu bilen* çocuklardık biz.

Siyah önlükleri, beyaz yakaları olan, sabahları okulda Andımızı bağıra bağıra söyleyen *vatansever* çocuklardık biz.

Daha sizlere ne söyleyeyim,

Bizlerin o tatlı ve telaşlı heyecanlarından şimdi ne kaldı geriye..

Bu zamane çocukları ileride kendi çocuklarına acaba hangi hikâyelerini anlatacaklar?

Aslında bizler çok şanslı ve çok mutluyduk!..

İnşallah, çocuklarımızın da mutlu olacağı,

Bize öğretilen maddi ve manevi değerlerin hiç unutulmayacağı bir yaşamları olsun..

Bir gün bu dünyadan ansızın gidersem ya da,

Bugün parkta gördüğüm yaşlı amcaya sorulan soru, yaşlandığımda bana da sorulursa ve ben bu yaşadıklarımı,

Yaşlılığın vermiş olduğu yorgunluk ve hüzün ile unutur, hatırlayamazsam,

Beni affedin olur mu?..

Bu yazdıklarımı okuyun ve bizleri biraz hissedin..

İşte biz böyleydik zamane çocukları!..

* Cevdet Gökhan Tüzün

Öğretmen okulun ilk gününde, 5. sınıfın önünde dururken, çocuklara bir yalan söyledi:

Çoğu öğretmen gibi, öğrencilerine baktı ve hepsini aynı derecede sevdiğini söyledi.

Ancak bu imkansızdı, çünkü ön sırada, oturduğu yerde bir yana kaykılmış ismi Mustafa Yılmaz olan bir erkek çocuk vardı.

Mediha öğretmen bir yıl önce Mustafa’yı izlemişti ve diğer çocuklarla iyi oynamadığını, elbiselerinin kirli olduğunu ve sürekli olarak kirli dolaştığını gözlemlemişti.

İlave olarak Mustafa tatsız olabiliyordu.

Bu öyle bir noktaya geldi ki, Mediha öğretmen onun kağıtlarını büyük bir kırmızı kalemle işaretlemekten, kalın çarpılar (X) yapmaktan ve kağıdın üstüne kocaman bir “0” koymaktan zevk alır oldu.

Mediha öğretmenin okulunda, her çocuğun geçmiş kayıtlarını incelemesi gerekiyordu; Mustafa’nın kayıtlarını en sona bıraktı.

Ancak, onun hayatını gözden geçirdiğinde, bir sürpriz ile karşılaştı.

Mustafa’nın birinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

Mustafa gülmeye hazır parlak bir çocuk. Ödevlerini derli toplu ve temiz yapıyor ve de çok terbiyeli. Onun etrafta olması çok eğlenceli"

İkinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa mükemmel bir öğrenci, sınıf arkadaşları tarafından çok seviliyor, ama annesinin ölümcül bir hastalığı olduğu için sıkıntı içinde ve evdeki yaşamı mücadele içinde geçiyor."

Üçüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa’nın annesinin ölümü onun için çok zor oldu. Mustafa elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, ama babası ona ilgi göstermiyor ve eğer bazı adımlar atılmazsa evde ki yaşamı yakında onu etkileyecek."

Mustafa’nın dördüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı:

"Mustafa içine kapanık ve okulda derslere çok fazla ilgi göstermiyor. Çok fazla arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor."

Bunları okuyunca, Mediha öğretmen problemi kavradı ve kendinden utandı.

Öğrencileri ona güzel kurdelelerle ve parlak kağıtlara sarılmış hediyeleri getirdiğinde bile çok kötü hissediyordu.

Mustafa’nın hediyesini alıncaya kadar bu böyle devam etti.

Mustafa’nın hediyesi bir marketten aldığı kalın, kahverengi ambalaj kağıdı ile beceriksizce sarılmıştı.

Mediha öğretmen onu diğer hediyelerin ortasında açmaktan acı duydu.

Mediha öğretmen pakette taşlarından bazıları düşmüş yapma elmas taşlı bir bilezik ve çeyreği dolu olan bir parfüm şişesini çıkarınca çocuklardan bazıları gülmeye başladı.

Ama o bileziğin ne kadar güzel olduğunu haykırdığında çocukların gülmesi kesildi.

Bileziği taktı ve parfümü bileklerine sürdü.

Mustafa, o gün okuldan sonra öğretmenine şunu söylemek için kaldı.

"Öğretmenim bugün aynı annem gibi kokuyordunuz."

Çocuklar gittikten sonra, Mediha öğretmen en az bir saat ağladı.

O günden sonra, okuma, yazma ve aritmetik öğretmeyi bıraktı. Bunun yerine, çocukları eğitmeye başladı.

Mediha öğretmen, Mustafa’ya özel ilgi gösterdi.

Onunla çalışırken, zihni canlanmaya başlıyor görünüyordu. Onu daha fazla teşvik ettikçe, daha hızlı karşılık veriyordu.

Yılın sonuna kadar Mustafa sınıfta ki en zeki çocuklardan biri oldu ve tüm çocukları aynı derecede sevdiğini söylemesine rağmen, Mustafa onun gözdelerinden biri idi.

Bir sene sonra, Mediha öğretmen kapısının altında Mustafa dan bir not buldu, ona hala tüm yaşamında sahip olduğu en iyi öğretmen olduğunu söylüyordu.

Altı yıl sonra Mustafa’dan bir not daha aldı.

Liseyi bitirdiğini, sınıfında üçüncü olduğunu ve onun hala hayatındaki en iyi öğretmen olduğunu yazmıştı.

Bundan dört yıl sonra, bazı zamanlar zor geçmesine rağmen okulda kaldığını, sebatla çalışmaya devam ettiğini ve yakında kolejden en yüksek derece ile mezun olacağını yazan başka bir mektup aldı.

Yine Mediha öğretmenin tüm yaşamında ki en iyi ve en favori öğretmen olduğunu yazmıştı.

Sonra dört yıl daha geçti ve başka bir mektup geldi.

Bu kez fakülte diplomasını aldıktan sonra, biraz daha ilerlemeye karar verdiğini açıklıyordu.

Mektup onun hala karşılaştığı en iyi ve en favori öğretmen olduğunu açıklıyordu.

Ama şimdi ismi biraz daha uzundu.

Mektup söyle imzalanmıştı: Prof. Dr. Mustafa Yılmaz (Tıp Doktoru)

Öykü burada bitmiyor.

Görüyorsunuz, ortaya çıkan başka bir mektup var.

Mustafa bir kızla tanıştığını ve onunla evleneceğini söylüyordu.

Babasının birkaç hafta önce vefat ettiğini açıklıyordu ve evlenme töreninde Mediha öğretmenin damadın annesine ayrılan yere oturup oturamayacağını soruyordu.

Şüphesiz Mediha öğretmen bunu kabul etti.

Ve tahmin edin ne oldu?

Taşları düşmüş olan o bileziği taktı. Dahası, Mustafa’nın annesinin süründüğü parfümden sürdü.

Birbirlerini kucakladılar ve Dr. Mustafa, Mediha öğretmenin kulağına şöyle fısıldadı:

"Bana inandığınız için teşekkür ederim, öğretmenim.

Bana önemli olduğumu hissettirdiğiniz ve bir fark meydana getirebileceğimi gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim" Mediha öğretmen, gözlerinde yaşlarla şöyle dedi:

“Yanlış düşüncelere sahiptim. Bir fark meydana getirebileceğimi bana öğreten sensin. Seninle tanışıncaya dek, nasıl öğreteceğimi bilmiyordum"

Kutladıkça değersizleştirme özelliği sadece bize ait bir özellik galiba. Öğretmeneler günü de buna en güzel örnek. 10 Kasım törenlerinden sonra çıkan tartışmaların benzeri umarım öğretmenler günü kutlamalarından sonra da çıkmaz.

Öğretmenler gününü her yıl biraz daha özenle kutluyoruz ancak öğretmenler her geçen gün toplum nezdinde biraz daha değersizleşiyor, biraz daha işlevsiz hale getiriliyor. Yaşanan şiddet olaylarının azalması beklenirken tam aksine şiddet olayları artarak, şekil değiştirerek devam ediyor.

Öğrenciler ve öğretmenlerin yarışa tabi tutulduğu, eğitimin merkezinde hangisi olacak tartışmalarının çıktığı, velileri her şart altında memnun etme anlayışının zirve yaptığı günden beri, öğretmenler irtifa kaybediyor. Merkezde öğrenci olunca öğretmen tamamen kenara itilmiş oluyor ve kolay hedef haline geliyor. Hâlbuki öğrencinin önemsendiği oranda öğretmenin de değerinin artması, itibar görmesi beklenir.

Teknolojik gelişmelerin öğretmeni işlevsiz hale getireceği, okulsuz toplum gibi öğretmensiz eğitimin gündeme geleceği tartışmaları nereye gider bilinmez ancak bizim gibi toplumlarda öğretmenin işlevinin bitmesi, toplumun da intiharı demek olacaktır. Uzaktan eğitim, diploma değil sertifika, 21. Yüzyıl becerileri gibi tartışmalar, öğretmene olan ihtiyacı ortadan kaldırmanın tam aksine öğretmene olan ihtiyacı artıran gelişmeler olarak görülmelidir.

Öğretmenler gününde öğretmenlere söz hakkı verilse, öğretmenler adına yetkililer değil de kendileri konuşsa, muhtemelen talepleri maaşlarının artırılması değil de saygınlıklarının artırılması olacaktır. Bugün öğretmenler için şiddeti önleyecek yasal düzenlemeler çok daha acil hale gelmiştir. Öğretmenler kadar kolay hedef olan başka bir meslek grubu neredeyse yok gibidir. Sağlık çalışanları, eğitim çalışanlarına nispeten yasalar tarafından daha korunaklı hale gelmiş durumdadır.

Alo 147 şikâyet hattı kaldırıldı ancak CİMER onu aratmayacak şekilde öğretmenlerişikâyet mekanizması olarak işlev görmeye devam ediyor. İsimsiz ve imzasız başvurular işleme alındığı sürece, öğretmenler özellikle de idareciler hedef olmaya devam edecek demektir.

Öğretmenler için 3600 ek gösterge, Öğretmenlik Meslek Kanunu ve şiddeti önleyecek tedbirler önemle takip ettikleri vaatler olmaya devam ediyor. 3600 ek gösterge özellikle, emeklilik hakkına kavuşmuş öğretmenlerin beklediği bir kazanım olacaktır.

Bilgi birçok yolla öğrenilir ancak değerlerimiz sadece öğretmenler tarafından aktarılabilir. Bugün gençlerimizin giderek artan problemlerini, sosyal zekâ ve eğitim teknolojileri çözemez. Ayakta kalabilmenin tek çaresi, bilgiyi değerlerle anlamlı hale getirecek eğitim içeriği planlamaktan geçiyor.

Öğretmenlerin toplum nezdinde aşınan, yıpranan imajının bedelini, öğretmenden çok toplum ödeyecektir. Aile yapımızın hedef alındığı, zaafa uğratıldığı bir dönemde, öğretmenlerin de devre dışı kalması, kolay telafi edilemeyecek bir yanlışlar zinciri haline gelecektir.

Bugün öğretmenlerin, bakanlıkça tasarlanmış önlüklerden ziyade, saygınlığa ve yasalarla korunmaya ihtiyacı var. Gecikirsek çok daha ağır bedeller ödeyeceğiz.

Ülküsü uğruna yaşama arzusunu hiç kaybetmedi.

Her yıkımdan sonra dirençle yeni bir ağaca; o ağaçsa her yeni yaşta yeniden çiçeğe dönüşüverdi.

Tıpkı bir kiraz çekirdeği misali; toprağını anası kadar sevdi.

Metmetçiği evladı bildi.

Varolma nedeni: Türk’ün zaferini görmekti.

Önce egemenliği ayyıldızlı bayrağa sardı, sonra milletinin eline teslim etti.

Mustafa Kemal’in hatıraları bugün hala canlı, yanı başımızda duruyor.

Atamın yaşadığı şu hikayeye, defalarca okumama rağmen doyamadım.

Size de aktarmak isterim.

Kahraman Türk nasıl olurmuş görün!

Yıl 1922. 14 Ocak gece yarısı. Mustafa Kemal’in özel treni Eskişehir’e doğru gidiyor. Gazi, savaş sonrası Anadolu’da bazı şehirlerin nabzını yoklaya yoklaya İzmir’e gidip annesini görecek. Ve de Latife’yi.

Ama o gece çok sıkıntısı var Mustafa Kemal’in; bir türlü uyuyamıyor.

Ali Çavuş kompartımanın kapısı önünde sigara üstüne sigara içiyor. Bir yandan da kendi kendine mırıldanıp duruyor.

İşte, sonunda şifreli telgraf geldi. Zübeyde Anamız’ı yitirdik. Peki ne duruyorum. İçeri girip onu uyandırmalıyım. Ama işe bak giremiyorum. Kıyamıyorum paşama. Nasıl derim ki: “Anamız öldü paşam! diyemem. Onun yüreği anası için atar. Hep söyler vatanı kurtarmakla anasını kurtarmak aynı anlama gelir onun için. Kapıyı açsam, telgrafı uzatsam. Paşam sen sağol desem. Eyvah demez mi? Koca vatanı kurtardım ama anamı kurtaramadım demezmi?

Ali Çavuş birden yerinden sıçrıyor

Mustafa Kemal sesleniyor

Çavuş, kompartıman kapısını açıp selam duruyor:

Emret Paşam

Annemden bir haber var mı?

Az önce bir telgraf geldi dediler, şifreyi çözünce size sunacaklar.

Boşuna kıvranma Ali, benden de saklamaya çalışma. Ben haberi aldım.

Ali Çavuş bir şey yokmuş gibi durmaya çalışıyor ve merakla soruyor

Ne haber aldın ki paşam?

Mustafa Kemal usul usul anlatıyor.

Az önce dalmışım, rüyamda yeşil bir ovada anamla elele geziniyorduk. Hep olduğu gibi bana bişeyler anlatıyordu. Birden bir fırtına çıktı. Bir sel bastırdı, anamızı aldı götürdü. Hiçbir şey yapamadım. Hiç. Hiç!

Çavuşu bir titremedir almıştı.  Derken… Mustafa Kemal emri verdi:

Çocuk! Al getir şu telgrafı, hemen!

Ali Çavuş kompartımandan çıkar çıkmaz, çözümü getiren görevliyle karşılaştı.

Ver onu dedi. Paşamız bekliyor.

Kağıdı aldı, içeri girdi, selam durdu ve sen sağol paşam dedi.

Millet sağolsun.

Gözünden iri bir damla gözyaşı akıverdi.

Çavuş, Ağlama Paşam diye yalvardı.

Neden? Ben insan değil miyim? Anam öldü. Ben buna ağlarım. Ama, Anavatan kurtuldu. Bununla da teselli bulurum. Benim için ikisi bir.

Birden Mustafa Kemal ile Ali Çavuş birbirlerine sarılıp açık açık, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladılar.

Zira,

Mustafa Kemal gibi, kiraz ağacının ana yurdu ülkemdi.

Her Türk’ün içinde yeşerip büyüyen vatan sevgisi, hep o küçük kiraz çekirdeğindendi.

İzmir Ödemiş Kaymakçı Çok Programlı Lisesi Müdürü Ayhan Kökmen iki öğrencisi tarafından öldürülüyor. Bu olay sonrası sosyal medyada bir yazı neşredildi. Maarif Müfettişi Doğan Çeylan'ın kaleme aldığı yazı okunması gereken bir yazı oldu. İşte o yazı

DUYGUSUZ NESİL TEHLİKESİ :

Hayatın gerçekliklerinden habersiz, duygusuz ve bencil bir nesil geliyor. Şehitler için gözyaşı döken kendi ana babalarını anlamıyorlar. Başkalarının çocukları için ağlamaya anlam veremiyorlar. Yanıbaşımızdaki savaşlar, acı çeken çocuklar, ölen on binlerce insan onları hiç ilgilendirmiyor. Tüm acı gerçekleri çizgi film tadında izliyorlar ve yürekleri hiç acımıyor. Hayatlarının odağındaki tek şey eğlenmek. Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar.

 Kendileri için yapılan fedakarlıkların hiç farkında değiller. Kıymet bilmiyorlar ve vefasızlar. Herkesi kendine hizmet etmek için yaratılmış görüyorlar. İnsanlara verdikleri değer, onların isteklerini yerine getirebildikleri ve ne kadar eğlendirdikleriyle orantılı.

Hayatlarında eğlenmeden başka bir amaç olmadığı için artık tek eğlence kaynağına dönmüş telefon ve tabletlerini ellerinden aldığınızda dünyanın sonunun geldiğini zannediyorlar.

Geçmiş onları pek ilgilendirmiyor, atalarımıza karşı vefasızlar. Dedelerinin canları, kanları pahasına vermediği vatan toprağını en iyi fiyatı verene satacak kadar maneviyattan yoksunlar. Vatan, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz.

Milletimizin geleceği açısından endişeleniyorum.

20 yıl sonra bu nesil, nasıl ana-baba olacak?

Kendine hayrı olmayan bu nesil nasıl çocuk yetiştirecek?

Evlerini nasıl idare edebilecek?

Ülkeyi nasıl yönetecek?

Vatanı nasıl savunup can verecek?

Bütün bunlar neden oluyor izah edeyim.

Altın kafeslerde çocuklar yetiştiriyoruz artık. Uçmayı bilmeyen kuşlar gibi. Çocuklar hayattan bihaber.

Açlık nedir bilmiyorlar, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, acıkmalarına fırsat bile vermiyoruz. Öyle ki yemek yemeyi bile işkence görür hale geliyorlar.

Susuzluk nedir hiç bilmiyorlar. Hiç susuz kalmamışlar. Üç adımlık yolda bile susarlar diye yanımızda içecek taşıyoruz. Çocuk daha “susadım” demeden ağzına suyu dayıyoruz.

Çocuklar hiç üşümüyorlar. Soğuk havalarda evden çıkarmıyoruz. Okula giderken kırk kat sarmalayıp çıkarıyoruz dışarı, hiç titremiyorlar.

Çocuklar hiç ıslanmıyorlar, evden arabaya kadar bile üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz. Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz. Bu yüzden çocuklar ıslanmak nedir bilmiyorlar.

Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar. İki adımlık mesafelere bile arabayla götürüyoruz onları yorulmasınlar diye. Birazcık parkta koşsalar, hasta olacak diye engel oluyoruz. Onlar takatleri tükenecek kadar hiç yorulmuyorlar.

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz. Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar.

Onlar bir yanığın veya bıçak kesiğinin acısını bilmiyorlar. Elleri yanmasın, kesilmesin sakın diye onlara ne bıçak tutturuyor ne ocak yaktırıyoruz.

Çocuklar hissetmiyor yaşamı, açlığı bilmediği için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor. Yokluk nedir bilmedikleri için ekmeğe gelen zam onların dikkatini bile çekmiyor, haber kalabalığı olarak görüyor, gülüp geçiyorlar. Sıcak odalarında yaşadıkları için evsizlik nedir, sürgün nedir anlamıyor, savaşları, kurşunlanan, ölen insanları umursamıyorlar. Acımıyorlar……

Kıymetini bilmiyorlar ekmeğin, elbisenin, barışın ve huzurun, ana babanın….

Müdahale edilmezse gelecek iyi şeyler getirmeyecek güzel ülkemize. Bu sorunu Devlet derinden hissetmeli. Bu sorunun çözümü için ciddi çalıştaylar düzenlenmeli. Öğretim programları ve ders materyalleri revize edilmeli. Okulların duygu eğitimi konusunda rolleri artırılmalı. Geç kalınmadan bu sorun mutlaka çözülmeli. Bu sorun çözülmezse ülke çözülecek…

Velilerimiz için kaygı ve endişelerden uzak, ülkemiz için yeni bir başlangıç olsun.

Eğitim öğretim yılı başlıyor. Her başlangıç yeni bir umut ve yeni bir heyecan demektir. Her öğretim yılı başında öğretmenlerin, yirminci yılında bile olsa yeni atanmış bir öğretmen gibi ilk ders gününe heyecanla başladıklarını çok iyi biliyorum. Özellikle okul öncesi ve ilkokul öğretmenlerinden birinci sınıf okutacak öğretmenler, okula ilk adımını atan öğrencinin yaşadığı heyecanla neredeyse aynı heyecanı yaşar.

Öğrencilerimiz, üzerlerine eğildiğimiz ve geleceklerini şekillendirmeye çalıştığımız en değerli varlıklarımız. Bir milyonu aşkın eğitimci bugün öğrencilerimizle, on ay sürecek bir yolculuğa çıkıyor. Öğrencilerimiz, Haziran ayı ortasına geldiğimizde birçok bilgi ve beceriyle bir sınıf düzeyini daha başararak bir üst sınıfa doğru yol almaya devam edecek.

Velilerimiz, eğitime olan ilgisinin fazla veya eksik olması problem olan, duracağı yeri bildiğinde, eğitim için çok katkı sunan, taraflardan biri. Eğitim için olumlu katkıları çok haber konusu olmayan ancak olumsuzluğu ile gündeme geldiğinde çok büyük dramlara sebep olan grubumuz.

İstikrarı yakalayamamış bir eğitim sistemimiz var. İhtiyaçlarının karşılanması, her yıl kayıt zamanlarında tartışılan ve sonra unutulan okullarımız var. Giderek aşınan imajı ile yıpranan öğretmenlerimiz var. Daha çok akademik başarısı değerli görülen, diğer yetenekleri keşfedilmeyi bekleyen öğrencilerimiz var. Öğretmenine şiddet uyguladığında gündem olan ve görüşleri pek dinlenmeyen velilerimiz var.

Okulların ihtiyaçlarının karşılanması, ücretli öğretmenliğin sona ermesi, öğretmene şiddetin yok edilmesi, kademeler arasında geçiş sisteminin istikrara kavuşması, meslek liselerinin güçlendirilmesi, nesillerimizi popüler kültürün etkisinden koruyacak bize ait eğitim içeriğine bir an önce ulaşılması ve ülkemizin kalkınması için bilim ve teknoloji üreten bir eğitim sistemi hayalimizdir, ihtiyacımız olandır.

Öğretmenin toplumdaki değerinin yükseltilmesi eğitimdeki başarının olmazsa olmazıdır. Öğretmeni değersizleştiren keyfi uygulamalara son verilmelidir. Proje okul uygulaması, öğretmeni değersizleştiren ve eğitim sistemimizin giderek büyüyen yarasıdır, sayısı azaltılmalı, istisnai uygulama şekline dönüştürülmelidir.

Umalım Haziran sonuna, bütün kesimleriyle eğitimin taraflarının mutluluğu ile sona eren, başarılı bir yıl olur. Öğretmenlerin veli şiddetine uğramadığı, hak ettiği değeri gördüğü bir yıl olması dileklerimle, tüm öğrenci ve öğretmenlerimize başarılar diliyorum.

Talat YAVUZ / Memur-Sen İstanbul İl Başkanı

***

Bu sene de bir TYT yapılmış. “Temel yeterlilik testiymiş” bu. YKS içinde yer alıyor, bu da ÖSYM içinde mütalaa ediliyor. Her ne haltsa... Bu teste 2 milyon 390 bin 971 çocuk girmiş. Bunlardan 14 bin 971'i sıfır çekmiş. Sıfır çekmek demek, hiçbir ama hiçbir soruyu yanıtlayamamak demek. Ne biçim yaratıklardır bunlar? İnsan ilaç için beş soruyu da yanıtlar yahu. “Sallasan” gene üçü beşi tutar. Madem sıfır çekeceksin, o sınavda ne işin var? Utanmıyor musun boyuna bakmadan bir de üniversiteye girmeye kalkmaya? Niçin orada kalabalık ediyorsun? “Başarılı” olanlar da maşallah pek başarılı. Başarı oranı Türkçe testinde yüzde 37, sosyal bilimlerde yüzde 33, fen bilimlerinde yüzde 11, fizik ve kimyada yüzde 7... Türkiye'de eğitim bitmiştir. Sabah gözünü açar açmaz cep telefonuna sarılan kuşak, ona buna mesaj atmaktan iyi kötü bir şeyler öğrenmeye vakit bulamıyor. Amerikan kültür emperyalizminin dünyaya kazurat gibi sıvadığı bönleştirme ve hödükleştirme, kepaze eğitim sistemimiz tarafından da destekleniyor.

***

Size bu gençlerden biriyle başımdan geçen serüveni anlatayım: Evime yakın sayılır bir banka şubesine gittim, hesap açtıracağım da maaşımı her aybaşında oraya naklettireceğim, çekmesi daha kolay olacak... “Müşteri temsilcisi” dedikleri genç bir adam “ne iş yapıyorsunuz” diye sordu. “Köşe yazarıyım” dedim. Elindeki bir listeye baktı, “böyle bir meslek yok” dedi. “Elbette yok,” dedim, “gazeteci-yazar diye bakacaksınız.” Tekrar baktı, “gazeteci var ama yazar yok” dedi. Sonra “siz nerede çalışıyorsunuz” diye sordu. “SABAH gazetesinde” dedim. “Samandıra mı?” dedi. Vallahi böyle dedi. “Hayır, SABAH gazetesi” dedim. İnanmadı. Bir koşu bakkala gidip bir SABAH aldım, üçüncü sayfayı katlayıp gözüne soktum. Pek aklı yatmadı ama “evet, resim benziyor” dedi. İşlemlerimi yaptı. Çocuk maşallah okumuş, bankacı olmuştu. Doktor olsaydı şimdi yaşamıyordum.

Engin Ardıç

Kendini tanı: İnsanın en büyük tanığı yine kendisidir. Sevdiğin şeyleri, gizlediklerini, yaşadıklarını, acılarını, sınırlarını, hayallerini bilirsen, nelerin seni mutlu edip etmeyeceğini de daha iyi anlamış olursun. Böylece yanlış seçim yapma riskin azalmış olur.

Küçük detayları gözden kaçırma: Hayatın onlarca güzel şeyi içinde barındırdığını unutma. Saksı çiçeklerinin eve dolan kokusunu içine çekmenin, bir ağaca özgürce dokunabilmenin huzurunu yaşa içinde. Ve hayatın güzelliklerine tanıklık et! Doğa anayı örnek al kendine. Onun kendini yenileyen, çoğaltan, farklılıkları kucaklayan muhteşemliğini izle.

Dengeli ol: Mutlu bir hayat; eksiklikleri de, fazlalıkları da kabul etmez. Eksikliklerini tamamlayıp, fazlalıklarını at. Fazla kıskançsan törpüle, hayır diyemiyorsan hayır demeyi öğren mesela.

Sezgini ve aklını kullan: 'Kalbime söz geçiremiyorum' yahut 'Aklım karışık' gibi cümlelerle, yapamadıklarının suçlusu olarak aklını ya da kalbini mi gösteriyorsun? Sezgilerinin sesine kulak verirken; aklının olanaklarından faydalanmayı bilmelisin.

Erteleme: Mutlu olmak için bir şeylerin gerçekleşmesini mi bekliyorsun? Neden? Belki de hayat sana sunacakları için bir şeyler yapmanı bekliyordur. Harekete geç ve hayatın ritmini yakala.

Şükret: Hayat iyi ve kötünün bir arada olduğu bir deneyimdir. Nefes aldığına, sağlıklı ve sevdiklerinle bir arada olduğuna, seni güçlendiren her şeye şükret. Bir de böyle özel bir günde kalpten edilen şükrün hayatına sirayet edeceğine inan. Kadir Gecesi hepimizin yarınlarına bereket olsun.

Mübarek Ramazan Bayramınızı tebrik eder, sağlık, mutluluk ve başarılar dilerim......

“KAN AKSA, CAN ÇIKSA DÖNMEYECEĞİZ GERİ. DAMARLARIMIZDA TAŞIDIĞIMIZ  ECDAT KANI İLE ALLAH HAKKI İÇİN BAŞARACAĞIZ BU İŞİ”

Bunun üzerine Atatürk o miniği okşayıp öperken herkesin duyacağı bir sesle “biz bu işe Allah’ın yardımıyla başladık. İnşallah ülkemizi kurtararak, yarının gençliği olan sizlere emanet edeceğiz…” demiştir. Ve gerçektende son günlerinde ülkeyi Türk gencine emanet etmiştir.

Samsun’dan başlayan bir yolculuğun sonunda “günlerden cumartesiydi” Ankara’ya gelen aziz konuğun varlığı yarının bir müjdesiydi. Atatürk 27 Mayıs 1919 günü geldiği Ankara’dan 1938’de Dolmabahçe Sarayın’da başlayıp son bulan hastalık günlerine kadar, uzun süreli olarak hiç ayrılmamıştır. Bu dönem Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Atatürk’ün attığı temeller üzerinde yükselmeye başladığı şanslı bir dönemdir. Bu dönem Atatürk’ün o üstün kişiliğinin tüm yurdu ışığa boğduğu aydınlık bir dönemdir. Bu dönem  Atatürk’ün, bir insan olarak, evrene insanlık dersleri verdiği anlamlı bir dönemdir.

Bu dönem Anadolu Bozkırındaki bir ufak kentin, Türklüğün tarihine devrimlerin, yeniliklerin, çağdaşlaşmanın damgasını vurduğu müstesna bir dönemdir. Kısaca bu dönem bir mucize şehirde binbir mucizenin yaratıldığı dönemdir. 1919 yılının ülke koşullarında Gazi Mustafa Kemal yeni Türkiye’yi kendi benliğinde yaratmayı başarmış bir yenilikçi, bir İnkilapçı idi. Ona göre Osmanlı Devletinin temelleri çökmüş, ömrü tükenmişti. Osmanlı Ülkesi bütünüyle parçalanmıştı. Ortada bir avuç Türk’ün barındığı bir Atayurdu kalmıştı. Son olarak bunun da paylaşılmasını sağlamak için uğraşılmaktaydı. Osmanlı Devleti onun bağımsızlığı, Padişah, Halife, Hükümet, bunların hepsi kavramını yitirmiş anlamsız sözlerdi. İşte 19 Mayıs 1919 günü Samsun’da başlayıp, Ankara’da karargah kurarak sürecek milli mücadelenin ilk adımlarında Atatürk’ün düşünceleri bu yöndeydi. Gazi şüphesiz çok iyi bir asker, üstün vasıflı bir komutandı. O, azmin ve iradenin bir sembolüydü. Cesaret ve ataklığın canlı örneğiydi. İleri görüşlü, teşhisleri isabetli bir önderdi. Bir efsaneydi o. Savaşta’da, Barışta’da…

O, bir devleti yeniden kurmaya, kalan küllerinden bir ölüyü canlandırmaya, bir mucize yaratmaya gönüllü oluyordu…

Ve, yıl 1919’du…

Samsun’da, ülkemin ufuklarında Nurlu bir güneş doğuyordu…

Ancak bu normal süreç devam ederken bir gün okuluna iki kararname geliyor. Okul müdürü İl MEM. emrine öğretmen, okulun bir öğretmeni de okula müdür olarak atanıyor. Okul Müdürüne hemen ayrılması gerektiği söyleniyor. Okul müdürü arkadaşımız birkaç gün toparlanayım dese de taze müdür tutanak tutuyor ve okul büyük bir kargaşanın içine düşüyor.....

ŞİMDİ SORALIM?

Sayın Bakanım;

Bu yapılanlardan haberiniz var mıdır? Bu acele neden? Öğretmene verdiğiniz değer bu mudur? Liyakat söyleminiz nerede kaldı? Öğretmenler, yöneticiler bugünden sonra size ve ekibinize, konferans salonlarında söylediğiniz güzel ve süslü sözlere nasıl inanacak?

Devlet adabı, büyüklük, emeğe saygı nerede kaldı? Bu şekilde daha kaç okula atama yapmayı düşünüyorsunuz?

Bu taze müdürün sendikasının çok ilkeli(!) genel başkanına soralım:

Şimdi ne diyeceksiniz? "Yıllardır söylediğim sözleri bir üyem müdür olacak diye yemem, bu yapılanlar yanlış." diyebilecek misiniz?

Sayın Yetkililer;

Kartal'daki bütün eğitimciler sizi takip ediyor. Okul müdürü arkadaşımızı vs. değil, sizler önce kendi tutarlılığınızı sonra da size emanet edilen makamların saygınlığını düşünün. Düşünün ve yaptıklarınıza bir bakın...  

YOL YAKINKEN DÖNÜN;

Protokol kapsamına aldığınız bu Meslek Liseleri elinizden çıkacak ve bu okulları büyük bir kaosun içine atacaksınız. Bu yöntemle Meslek Liseleri güçlenmez, işte ilk icraatınızı bütün Türkiye gördü, vazgeçin bu işten.

Yaptıklarınızı Kartal Şehit Burak Cantürk MTAL. öğretmen, öğrenci ve velilerine anlatamayacaksınız, bizden söylemesi.

Talat YAVUZ / Eğitim Bir Sen İstanbul 4 No’lu Şube Başkanı

Ramazan ayı, bir yıl boyunca hasretle yolunu beklediğimiz rahmet ayıdır. İmanın, ibadetin, güzel ahlâkın, ümmet bilincinin ve İslam kardeşliğinin pekiştiği müstesna bir zamandır. Müminin bir yandan Rabbiyle olan bağını, diğer yandan kardeşleriyle olan ilişkilerini gözden geçirdiği bir nefis muhasebesi dönemidir. İşte böyle mübarek bir aya kavuşmanın verdiği huzurla Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ashabına şöyle seslenmiştir: “Ramazan ayı size bereketiyle geldi, Allah bu ayda sizi zengin kılar, bundan dolayı size rahmet indirir, hataları yok eder, bu ayda duaları kabul eder. Allah Teâlâ sizin ibadet ve hayır konusunda birbirinizle yarış etmenize bakar ve meleklerine karşı sizinle övünür. O halde iyilik ve hayırdan yana Allah Teâlâ'ya kendinizi gösterin. Ramazan ayında Allah'ın rahmetinden kendisini mahrum eden kimse bedbaht kimsedir. Ramazan, sabırlı ve kanaatkâr halimizle bizi takvaya eriştiren oruç ibadetinin farz kılındığı aydır. Hidayet ve istikamet rehberimiz Kur’an-ı Kerim’in indirilmeye başlandığı aydır. Cenâb-ı Hak bu hususu bizlere şöyle beyan eder: “Ramazan ayı, insanlar için bir hidayet rehberi, doğru yolun ve hak ile batılı birbirinden ayırmanın apaçık delilleri olarak Kur'an'ın kendisinde indirildiği aydır. Öyle ise içinizden kim bu aya ulaşırsa onu oruçla geçirsin...

Ramazan, yaz sonunda yağıp yeryüzünü kir ve tozdan temizleyen güz yağmuru gibi müminleri günahlardan arındıran tövbe ayıdır. Nitekim Resûl-i Ekrem (s.a.v.), “Kim inanarak ve karşılığını Allah'tan bekleyerek Ramazan orucunu tutarsa geçmiş günahları bağışlanır” buyurur. Ramazan-ı şerif, ömrümüzün en değerli hasat mevsimi, hepimiz için maddî ve mânevî açıdan yenilenme fırsatıdır. Müslümanlar için bir umut, heyecan ve uyanıştır. İnfakla yoksulların, düşkünlerin, muhtaçların, kimsesizlerin hatırlandığı ve korunduğu bir yürek seferberliğidir. Ramazan'a kavuştuğu hâlde onun kadrini ve kıymetini bilmeyen kişi, çok büyük bir hazineden mahrum kalmıştır. Ramazan-ı şerifin en bereketli yaşandığı mekanlar, mümin gönüllerin huşû içinde Rableri huzurunda divan durduğu camilerimizdir. Her türlü benlik duygusundan arınarak kulluğumuzu Allah’a arz ettiğimiz camilerimiz, şehirlerimizin ruhu, mahallemizin kalbidir. Camilerimiz aziz milletimizin gayret ve fedakârlıkları, maddî ve manevî destekleriyle inşa edilmektedir.

Bu vesileyle geçmişten günümüze camilerimizin imar, inşa ve ihyasına öncülük eden, destek olan, yardımda bulunan bütün hayır sahiplerini şükranla yâd ediyoruz.

Ramazanın bereketinden istifade edelim. Kur’an ayında yuvalarımızı ve gönüllerimizi Kur’an’la buluşturalım. Mukabele geleneğimize sahip çıkarak Peygamberimizin sünnetini ihya edelim. Camilerimizdeki vaazlara ve coşkulu teravih namazlarına kadınıyla, erkeğiyle, genciyle, çocuğuyla bütün ailemizin katılmasını sağlayalım. Zekât ve sadakalarımızla ihtiyaç sahiplerinin yüzünü güldürelim.

Peygamberimizin ifadesiyle “ilk gecesinden itibaren şeytanların bağlandığı, cehennem kapılarının kapatıldığı, cennet kapılarının açıldığı, sayısız müminin ateşten azat edildiği” bu mübarek ayı hakkıyla idrak edenlerden olalım.

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün “benim en büyük eserim Türkiye Büyük Millet Meclisi’dir” ifadesi çok önemlidir.

Bu mücadelelerin üzerinden tam 99 yıl geçmiş olmasına rağmen, hala ülkemizde cevaplarını ve çözümünü bir türlü bulamadığımız sorgulamalarla devletin gücünü sarsmak isteyenlerin olduğunu görünce üzülüyoruz. Etnik ve siyasi çelişmelerin sonucunda kimseyi bir yerlere taşımayacağını, bunları yapanlarda çok iyi biliyor.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın gelişigüzel bir çocuk bayramı olmadığının, farkına bir türlü varamayanlara en güzel cevap her zaman olduğu gibi yine milletten gelecektir. “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sözünü bizler bir kez daha hatırlatmanın faydalı olacağına inanıyor ve 99. yılını idrak ettiğimiz bu önemli bayram tüm milletimize ve çocuklarımıza kutlu olsun diyorum.

Duyulacak iş yap ama sakın duyurmak için iş yapma.

Fırsat kapınızı bir kez çalar, fırsatçı kapınızı sürekli çalar.

Gerçek dostunu iktidarda değil, darda anlarsın.

Kapıma geleni seçemem ama kapısına gideceğimi seçebilirim.

Makam ile tevazu birlikte artmıyorsa tehlike yakın demektir.

Makama yakışan ol, yapışan olma.

Öfkesini kusanlardan değil, öfke anında susanlardan ol.

Sahibi çok olan işin sahibi yoktur.

Siyasetçi ilgi notu, bürokrat bilgi notu hazırlar.

Siyaset nefsine yapılanları unutmak, toplum için yapılacakları unutmamaktır.

Siyaset, başkalarının mutluluğu için kendi mutluluğunu erteleyebilmektir.

Siyasetçiysen… Sarılacaksın ama darılmayacaksın.

Siyasetçiysen…. Söyleyeceksin ama söylenmeyeceksin.

Siyasetçiysen…. Dinleyeceksin ama dinlenmeyeceksin.

Herkesin özellikle siyasete soyunanların okuması gereken enfes bir kitap.

Ve yazıyı şöyle bitirelim. “Nefes aldığına şükret…. Nefes verdiğine şükret… Şükredebildiğine şükret.”

GÖNÜL İNSANI KİMDİR?

“Gönül insanı” dediğimizde aslında Müslümanı arıyoruz, başkasını değil. Gönül insanı diğer ifadesiyle “kalp adamı” ise şayet, Müslüman tam da kalp adamı olmak durumundadır.”

Kalbine Allah zikri ile itminan kazandırmış insan. Yani her an Allah Teala ile birlikte olduğunun idrakinde olan. Yani son varış noktasının Allah’ın huzuru olduğunu bilen, oraya hastalıksız (selim) bir kalple varma cehdiyle yaşayan ve oraya kendisini yüz akı ile çıkarabilecek bir hayat defteri götüren insan.

Gönül insanı, Müslüman:
Ahlaklı bir insandır. Merhametli bir insandır. Emin bir insandır. Elinden ve dilinden başkasının zarar görmediği insandır. Eliyle diliyle bir başkasını rencide etmeyen, incitmeyen insandır. Gönül kırmamaya özen gösteren insandır. Gönül kırmakla, Allah’ın nazar ettiği bir alanda kalpte yaralanma gerçekleşeceği endişesi taşıyan insandır.Zarif insandır. Davranışlarında kabalıkdan kaçan insandır.

Saygıdeğer dostlarım, kıymetli arkadaşlarım;
Tevazu, Samimiyet, Gönül insanı, cümlelerinin açılımını yapmaya çalıştım. Bu terimler seçilirken sadece bir şehri idare etmekten ziyade, toplumu yeniden inşa etme, kaybolan değerlerimizi yeniden yaşamaya çalışma,toplumda oluşmaya çalışan ayrışmalara son verme,idarecilere yeni bir kimlik ve misyon yükleme, şehirleri inşa ederken ihmal edilen gönüllere yeniden dokunma gibi bir çok amaç ve hedef ortaya koyulmuştur. Şimdi sıra sorumluluk verilen kişilere gelmiştir. Bu terimleri ilk önce iyice anlamak, anladıktan sonra yaşamak, yaşadıktan sonra da yaşatmaya çalışmak omuzlarındaki en büyük yük ve vebaldir.Rabbim tüm herkese bu sorumluluğun üstesinden gelmeyi nasip eylesin.

Tevazu, Samimiyet, Gayretle = Gönül Adamı olmayı cümlemize nasip eyle.

Sorumluluk alan ve alacak olan kardeşlerimize hem bu dünyada hemde öbür dünyada mahçup olacağı hiçbir şeyi nasip etme.

Ömrümüz bereketli, ölümümüz imanlı, mekanımız cennet olsun.

Ahmet Taşgetiren’den alıntı

Aşkın ne lüzumu vardır ama.

Siyasetin gökdelenlerinde gökyüzünü seyretmektense.

Aşkın bodrum katında şiir yazmaya razıyım.

***

Aşk nar yürekli olmaktır.

En dara düştüğünde bile.

***

Deli gömleğini giymektir aşk.

Ve hiç çıkarmamaktır.

***

Aşkta hak sahibi yoktur.

Önce altı çizilir zamanın.

Sonra isimlerin üzeri.

***

Hayatı kimin için seveceğinize karar vermektir aşk.

Gerektiğinde kendinize zarar vermek!

***

Aşk ne kadar kızsan da, bedduayı ertelemektir. Duayı esirgememek!

Ayrılığı ve aşkı birlikte yaşamalıdır insan. Mayın tarlasında!

***

Aşk, hiçliğin varlığını hissetmektir. Daha yokluğunun ilk akşamında.

***

Aşkta solmuş bir çiçeğe su vermenin alemi yoktur.

Köküne kibrit suyu!

***

Yağmurun iplerinden beline kuşak yapmaktır aşk. Kalbinin emirlerine uşak olmaktır..

***

Kaybetmeyi sevmeyen sakın aşık olmasın.

Çünkü eninde sonunda kendi çaresizliğine gömülür, iki kişiden biri.

Ölü ya da diri.

***

Aşk "ben" değil "biz"dir.

Sesli harflerle büyür de, ayrılırken sessizdir.

Mesele aşkın yeni adını bulmaksa.

Aşk dünyanın bütün dillerinde aynıdır. "Seni seviyorum."

Kalanın intiharına benzer aşk.

Giden kendisiyle ne kadar iftihar etse azdır.

***

Aşk bittikten sonra en güzel teselli. "Seni kaybetmeseydim, ne çok şeyi kaybedecektim belki."

***

Pazarda satılır hale geldikten sonradır ki... Öznesi yaralıdır aşkın.

Cümlesi paralı!

***

Aşk, sadece sevgililer gününde hatırlanan bir duygu değil.

Günün her saati yüreklerin atışının birbirine denk düşmesidir.

***

Gerçek aşk sizinleyse...

Gününüz kutlu olsun.

Ama laf olsun diye kutluyorsanız.

Aşkolsun!

Alıntı

Ayak basılmadık toprak bırakmıyor "görevi" diyorlar.

Dolar artıyor "ülke batıyor" çığlıkları yükseliyor.

Dolar düşüyor "olması gerekendi" diyorlar.

Bu kadar seçim kazanıyor kendisine oy verenleri yeriyorlar.

Bu demektir ki; konuşmaktan başka bir şey yapmayanlara inat yapılanlar yapılacakların teminatıdır Tayyip Erdoğan için.

İnsani gerçekleri de inkar etmeyelim.

Kredi kartı borcunu ödemekte zorlanan vatandaşlara Ziraat Bankası'ndan kredi verileceğini açıklayan Tayyip Erdoğan, üstelik bu açıklamayı terör ve Suriye konusunda Amerika ile gergin saatler yaşanırken yapıyorsa.

Her yola taş koyanlarla halkın kalbine giden yola baş koyanlar arasındaki farkın sebebini araştırmaya gerek kalmıyor.

Dünyanın gerçek anlamda barışa ihtiyacı var.

Her ülkeye eşit biçimde işleyen hukuka.

Evet, bizim de bütün komşularımıza ihtiyacımız var ve komşularımızla huzur içinde yaşamaya!

Ama dik durmaya her şeyden daha çok ihtiyacımız var.

Hele haklı olduğumuz bir konuda!

Acıkınca Ortadoğu'daki çocukları yiyen kapitalist ülkelere bir şey demeyenlerin insanlık katında hükmü yoktur.

O yüzden Tayyip Erdoğan'ın dik duruşunun Trump gibilerinin ipliğini pazara çıkarmakla yakın ilgisi vardır.

Gelelim ülke gerçeklerine.

Bana soruyorlar, "yerel seçimlerden nasıl bir tablo çıkar?" Ben de diyorum ki.

"En büyük gücün halk olduğunu görmek istemeyenlere her seçimde gününü gösteren bir tablo ortaya çıktı da CHP'de yenilgilerin sorumluları bir türlü ortaya çıkmadı." Noktayı koyuyorum.

"Bu seçimlerden de farklı bir şey çıkmaz!" Yenilmeye doymayan umutları doyuramaz!

Tayyip Erdoğan'ın siyaset sahnesindeki yeri dolmaz.

Doldurmak isteyenler önce kendi yarattıkları boşlukları doldursun.

Kaynak: Hakkı Yalçın

Cumhuriyet yeni ve sağlam esaslarıyla, Türk milletinin güvenli ve sağlam bir gelecek yoluna koyduğu kadar, asil fikirlerde ve ruhlarda yarattığı güvenlik itibariyle büsbütün yenibir hayatın müjdecisi olmuştur.

“Demokrasi ilkesinin en çağdaş ve mantıki uygulamasını sağlayan hükümet şekli Cumhuriyettir. Millet egemenliğini Devlet idaresine katılmasını ancak zamanında oyunu kullanmakla sağlar.” diyerek milletin hür iradesinin ancak bu idare biçiminde devlete yansıyacağına işaret etmektedir. Türkiye Cumhuriyetinin özelliklerini ve ilkelerini diğer rejim ve siyasi kurumlardan daha üstün, daha kıymetli ve uygulanabilirlik yönünü daha iyi olduğunu görmüştür. Diğer rejim ve yönetim biçimlerini kesinlikle Türk Milletinin bünyesine uygun bulmamıştır. Bu hususta ki kesin kararını da şöyle açıklamaktadır.

“İşte bu sebeplerden dolayıdır ki, biz bu ve bundan önceki teorileri ülke ve milletimiz için uygun görmüyoruz. Biz ülke halkı olan bireyler ve türlü sınıf mensuplarının birbirlerine yardımlarının aynı derece ve aynı eşitliksever duygularla sağlanmasına çalışmak isteriz. Bu tutumun devletin yapısının güçlendirilmesi için daha uygun olduğu kanaatindeyiz. Bizim gözümüzde çitçi, çoban, işçi, tüccar, sanatkar, asker, doktor kısacası herhangi bir toplumsal kurumda çalışan bir yurttaşın hak, menfaat ve hürriyeti eşittir. Devlete bu düşünce ile yararlı olmak, milletin güvenlik ve iradesini yerinde kullanabilmek, bizce, bizim anladığımız anlamda halk yönetimi hükümetin iradesi ile mümkün olur.”

Atatürk devleti milletin simgesi olan, teşkilatlanmış, bir varlık kabul eder. Ona göre millet devlet içindir, devlet de millet içindir. “Hürriyetin de, eşitliğin de, adaletin de dayanağı, milli egemenliktir.” diyen Atatürk Cumhuriyet’e ve Cumhuriyetçiliğe temel olan anlayışları ve temel olan ilkeleri ortaya koyuyor. O, millet ve fert olarak her türlü imkanın, ancak Cumhuriyet idaresi sayesinde elde edilebileceğine inanmaktadır. Diyor ki “Cumhuriyet demek, imkan demektir. Bu sistem ve yönetimle Türk Milleti her türlü imkana kavuşmuştur ve kavuşacaktır.”

Bütün cihan bilsin ki, benim için bir taraflılık vardır. Cumhuriyet taraftarlığı,fikri ve içtimai inkilap taraftarlığı… Bu noktada yani Türkiye camiasında bir ferdi, hariç tasavvur etmek istemiyorum.

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün bu güzel sözleri, son günlerde durmayan tartışmalara herhalde en güzel cevaptır.

CUMHURİYET BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

DUYGUSUZ NESİL TEHLİKESİ :

Hayatın gerçekliklerinden habersiz, duygusuz ve bencil bir nesil geliyor. Şehitler için gözyaşı döken kendi ana babalarını anlamıyorlar. Başkalarının çocukları için ağlamaya anlam veremiyorlar. Yanıbaşımızdaki savaşlar, acı çeken çocuklar, ölen on binlerce insan onları hiç ilgilendirmiyor. Tüm acı gerçekleri çizgi film tadında izliyorlar ve yürekleri hiç acımıyor. Hayatlarının odağındaki tek şey eğlenmek. Eğlenemedikleri tüm zamanları kendilerine bir işkence olarak görüyorlar.

Kendileri için yapılan fedakarlıkların hiç farkında değiller. Kıymet bilmiyorlar ve vefasızlar. Herkesi kendine hizmet etmek için yaratılmış görüyorlar. İnsanlara verdikleri değer, onların isteklerini yerine getirebildikleri ve ne kadar eğlendirdikleriyle orantılı.

Hayatlarında eğlenmeden başka bir amaç olmadığı için artık tek eğlence kaynağına dönmüş telefon ve tabletlerini ellerinden aldığınızda dünyanın sonunun geldiğini zannediyorlar.

Geçmiş onları pek ilgilendirmiyor, atalarımıza karşı vefasızlar. Dedelerinin canları, kanları pahasına vermediği vatan toprağını en iyi fiyatı verene satacak kadar maneviyattan yoksunlar. Vatan, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz.

Milletimizin geleceği açısından endişeleniyorum.

20 yıl sonra bu nesil, nasıl ana-baba olacak?

Kendine hayrı olmayan bu nesil nasıl çocuk yetiştirecek?

Evlerini nasıl idare edebilecek?

Ülkeyi nasıl yönetecek?

Vatanı nasıl savunup can verecek?

Bütün bunlar neden oluyor izah edeyim.

Altın kafeslerde çocuklar yetiştiriyoruz artık. Uçmayı bilmeyen kuşlar gibi. Çocuklar hayattan bihaber.

Açlık nedir bilmiyorlar, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında, acıkmalarına fırsat bile vermiyoruz. Öyle ki yemek yemeyi bile işkence görür hale geliyorlar.

Susuzluk nedir hiç bilmiyorlar. Hiç susuz kalmamışlar. Üç adımlık yolda bile susarlar diye yanımızda içecek taşıyoruz. Çocuk daha “susadım” demeden ağzına suyu dayıyoruz.

Çocuklar hiç üşümüyorlar. Soğuk havalarda evden çıkarmıyoruz. Okula giderken kırk kat sarmalayıp çıkarıyoruz dışarı, hiç titremiyorlar.

Çocuklar hiç ıslanmıyorlar, evden arabaya kadar bile üç metrelik mesafede şemsiyesini başına tutuyoruz. Saçına bir tek yağmur damlası düşürmüyoruz. Bu yüzden çocuklar ıslanmak nedir bilmiyorlar.

Yorgunluk nedir bilmiyor çocuklar. İki adımlık mesafelere bile arabayla götürüyoruz onları yorulmasınlar diye. Birazcık parkta koşsalar, hasta olacak diye engel oluyoruz. Onlar takatleri tükenecek kadar hiç yorulmuyorlar.

Yokluk nedir bilmiyorlar, daha istemeden her şeyi önlerine sunuyoruz. Bu yüzden varlığın kıymetini bilmiyorlar.

Onlar bir yanığın veya bıçak kesiğinin acısını bilmiyorlar. Elleri yanmasın, kesilmesin sakın diye onlara ne bıçak tutturuyor ne ocak yaktırıyoruz.

Çocuklar hissetmiyor yaşamı, açlığı bilmediği için açlara acımıyor, üşümek nedir bilmedikleri için sokaktaki evsizleri umursamıyor. Yokluk nedir bilmedikleri için ekmeğe gelen zam onların dikkatini bile çekmiyor, haber kalabalığı olarak görüyor, gülüp geçiyorlar. Sıcak odalarında yaşadıkları için evsizlik nedir, sürgün nedir anlamıyor, savaşları, kurşunlanan, ölen insanları umursamıyorlar. Acımıyorlar……

Kıymetini bilmiyorlar ekmeğin, elbisenin, barışın ve huzurun, ana babanın….

Müdahale edilmezse gelecek iyi şeyler getirmeyecek güzel ülkemize. Bu sorunu Devlet derinden hissetmeli. Bu sorunun çözümü için ciddi çalıştaylar düzenlenmeli. Öğretim programları ve ders materyalleri revize edilmeli. Okulların duygu eğitimi konusunda rolleri artırılmalı. Geç kalınmadan bu sorun mutlaka çözülmeli. Bu sorun çözülmezse ülke çözülecek…

16 yıldır bütün seçimleri kazanan bir liderin "Başkan" olması kaçınılmazdı zaten.

Mücadelenin en önemli kaynağı halksa. Halk her seçimde Tayyip Erdoğan'a saygılarını ve sevgilerini sunduysa. Bu demektir ki halkla Tayyip Erdoğan arasına kimse giremez!

O yüzden Başkanlık resmini halk elleriyle ve yüreğiyle koydu. O çerçeveye. Yüzde 90'a yakın katılımın olduğu seçimin bir adı varsa, Tayyip Erdoğan'ın söylediği gibi "demokrasi devrimidir." Kırgınlıkların geçmişte bırakılmasına yönelik söylemi; huzura davettir. Bizim ihtiyacımız olan bu. Anayurdu sevgi olan bir ülkede kutuplaşmanın önünü kesecek biri varsa o da Tayyip Erdoğan'dır. Hepimizin kendisinden beklentisi de budur. Tayyip Erdoğan ve Muharrem ince arasında 11 milyon oy farkına rağmen hala seçim sonuçlarının ardından mazeret üretenlere gelince. "Neden yenildiklerinin sorgusunu yapmayanlar ve kaybetmeyi bile öğrenemeyenler asla kazanamazlar!" Bunun adına "geri dönüşüm" deniyor. Bedeli de sürekli olarak yenilerek ödeniyor. Tayyip Erdoğan'ın 16 yıldır öylesine görkemli bir duruşu var ki. Bu büyüklüğün karşısında yüzde 30 oy almak başarı sayılmalı. O yüzden CHP kendi içinde oluşan "İnce yapıyı" korumak istiyorsa, önce Kemal Kılıçdaroğlu'nu istifaya davet etmeli. Ama o duruş Kılıçdaroğlu'nda var mı? Çünkü bu kadar yenilip de koltuğuna sakız gibi yapışan başka bir lider dünya tarihinde bile yok. Sosyal medyaya gelince.Sosyal medya infaz meydanı değildir. İftira meydanı da değil. Sövgülerin tehditlerin gırla gittiği bu kaygan zeminde ekilen nefret tohumlarının, ülke bütünlüğüne nasıl darbe vurduğunu görüyoruz. Kendinde olmayanı başkasında arayanlar, sevgileri de tüketiyorlar, saygıları da. Ve buna hiç kimsenin hakkı yok. Burası bizim ülkemiz. Başka Türkiye yok....

Kendini tanı: İnsanın en büyük tanığı yine kendisidir. Sevdiğin şeyleri, gizlediklerini, yaşadıklarını, acılarını, sınırlarını, hayallerini bilirsen, nelerin seni mutlu edip etmeyeceğini de daha iyi anlamış olursun. Böylece yanlış seçim yapma riskin azalmış olur.

Küçük detayları gözden kaçırma: Hayatın onlarca güzel şeyi içinde barındırdığını unutma. Saksı çiçeklerinin eve dolan kokusunu içine çekmenin, bir ağaca özgürce dokunabilmenin huzurunu yaşa içinde. Ve hayatın güzelliklerine tanıklık et! Doğa anayı örnek al kendine. Onun kendini yenileyen, çoğaltan, farklılıkları kucaklayan muhteşemliğini izle.

Dengeli ol: Mutlu bir hayat; eksiklikleri de, fazlalıkları da kabul etmez. Eksikliklerini tamamlayıp, fazlalıklarını at. Fazla kıskançsan törpüle, hayır diyemiyorsan hayır demeyi öğren mesela.

Sezgini ve aklını kullan: 'Kalbime söz geçiremiyorum' yahut 'Aklım karışık' gibi cümlelerle, yapamadıklarının suçlusu olarak aklını ya da kalbini mi gösteriyorsun? Sezgilerinin sesine kulak verirken; aklının olanaklarından faydalanmayı bilmelisin.

Erteleme: Mutlu olmak için bir şeylerin gerçekleşmesini mi bekliyorsun? Neden? Belki de hayat sana sunacakları için bir şeyler yapmanı bekliyordur. Harekete geç ve hayatın ritmini yakala.

Şükret: Hayat iyi ve kötünün bir arada olduğu bir deneyimdir. Nefes aldığına, sağlıklı ve sevdiklerinle bir arada olduğuna, seni güçlendiren her şeye şükret. Bir de böyle özel bir günde kalpten edilen şükrün hayatına sirayet edeceğine inan. Kadir Gecesi hepimizin yarınlarına bereket olsun.

Mübarek Ramazan Bayramınızı tebrik eder, sağlık, mutluluk ve başarılar dilerim......

1. "Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için güneşin doğduğunu sanırlar."

2. "Kimse, kimseyi küçümseyecek kadar büyük değildir, bilmelisin. Küçümsediğin her şey için gün gelir, önemsediğin bir bedel ödersin."

3. "Hayat ne gideni geri getirir, ne de kaybettiğin zamanı geri çevirir. Ya yaşaman gerekenleri zamanında yaşayacaksın, ya da yaşamadım diye ağlamayacaksın."

4. "İnsanoğlunun değeri bir kesirle ifade edilecek olursa; payı gerçek kişiliğini gösterir, paydası da kendisini ne zannettiğini. Payda büyüdükçe kesrin değeri küçülür."

5. "Bozuk para insanın cebini deler, bozuk insan da kalbini. Bu yüzden harcayın ikisini de gitsin."

6. "İnsanı bedenen ameliyat etmek için uyutmak, ruhen ameliyat etmek için ise uyandırmak gerekir."

7. "Herkes insanlığın kötüye gittiğini kabul eder ama hiç kimse kendisinin kötüye gittiğini kabul etmez."

8. "Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür ama hiç kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez."

9. "Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu hiçbir şey kaybettirmez."

10. "Ne diye şeytana kızarsın? Bir iyilik yap da, o sana kızsın."

11. "Bil ki, yaşadıklarınla değil yaşattıklarınla anılırsın. Ve Unutma; ne yaşattıysan elbet bir gün onu yaşarsın."

12. "Bir kadının kaderi, sevdiği adamın ihanetiyle sevmediği adamın sadakati arasında çizilir."

13. "Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir."

14. "Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir."

15. "En güçlü iki savaşçı sabır ve zamandır."

16. "Mutluluğu ihtiraslarda değil kendi yüreğinizde arayın. Mutluluğun kaynağı dışımızda değil içimizdedir."

17. "Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır."

18. "Hayat bizi resmen dört işlemle sınar; gerçeklerle çarpar, ayrılıklarla böler, insanlıktan çıkarır ve sonunda topla kendini der."

19. "İnsanın gerçek gücü sıçrayışta değil, sarsılmaz duruştadır."

Dostlarıma...

İki yıl önceki Kudüs ziyaretimiz esnasında yakından gördük ki özgür Kudüs hayali öyle hamasetle ulaşılabileceğimiz bir hayal değil. Tarih boyunca dünyaya kim hâkim olduysa, Kudüs’e mutlaka hâkim olmuştur. Oradaki zor şartları, İsrail’in acımasızlığını yakından görünce, burada yaptığımız eylemlerin, mitinglerin bilinci diri tutmaktan öteye gitmediğini anlamış oluyoruz. Verdiğimiz tepki, zulmün zamana yayılmasını sağlıyor sadece, çözüm ise daha uzun zaman alacak.

Filistin ve Kudüs davasını, İslam ülkelerinde batıya şirin görünme çabası içinde olan tutsak beyinlere ve batı aşığı yöneticilere karşı verilen mücadeleden ayrı görmemek gerekir. İnsanlığı büyük bir bunalım içine iten emperyalist batının, sahte değerleri ile oyalanmak, hala batının evrensel değerler hikâyesine inanmak, bugün verilmesi gereken mücadeleyi anlamamak ve daha yolun başında mağlup olmak demektir.

Bugün Müslümanların; önce kendi ülkelerindeki zincirleri kırmak, İslam İşbirliği Teşkilatı gibi yapabileceğine kendisi bile inanmamış bir birlikteliğe değil; ortak ordusu, ortak stratejisi ve hareket kabiliyeti olan, esin kaynağını dört halifeden ve Osmanlı pratiğinden alan bir birlikteliğe ihtiyacı var. Dünyanın tek veya çift kutuplu olması, Müslümanlar için hiç fark etmiyor, Müslümanlar bir kutup olmadıkça küfrün zulmü nöbetleşe devam ediyor.

Tarihin bu kırılma noktasında, zaman kaybetmeden, ülkemizin kendi iç problemlerini bir nebze olsun geride bıraktığı ve adaletsiz dünya düzenine başkaldırdığı bu dönemde, bütün gücümüzle büyük bir mücadeleye hazır olmalıyız. Eğitim sistemimize, hem yeni nesilleri bu bilinçle yetiştirme hem de bu misyonu güçlendirecek bilimsel hamle yapma mecburiyeti yüklemeliyiz. Okulunun yılsonu bilim fuarında geliştirdiği robotu sergileyen öğrencimiz, bu çabasını, ülke savunmasında S400 füzelerini kendimiz üreteceğiz bilinciyle bütünleştirdiğinde Kudüs’ü özgürleştirebiliriz.

Önce zihinlerimiz temizlenmeli, özgürleşmeli, sonra bu özgürlük fikri eğitimle güçlenmeli, bilim ve teknolojiyle desteklenme ve aksiyona geçmelidir. Miting yapalım, meydanları dolduralım, İsrail Konsolosluğunu işgal edelim, yürüyelim, nöbet tutalım, taş atalım ancak bu bilinç düzeyine ulaşalım, bu motivasyonu sağlayalım, bilenelim.

Kudüs’ün bir gün mutlaka özgür olacağına şu gerçekler ışığında inanıyoruz: Allah’ın vaadi var, İslam yeryüzüne hâkim olmadıkça kıyamet kopmayacak ve İsrail, zulmünün zirve yaptığı ve hiç beklemediği bir anda Kudüs’ü terk etmek zorunda kalacak. Yeter ki biz, iki bacağını intifada kaybetmiş ve tekerlekli sandalyesinden sapanla taş atarken şehit edilen Fadi Abu Salah’ın bilincini, mücadelesini ve adanmışlığını anlayabilelim.

Ankara’da devam eden...

19 Mayıs Atatürk’ü Anma ve Gençlik Spor Bayramının 99. yıldönümünü  büyük coşkuyla kutlarken, bu günlere nasıl gelindiğini de hiç unutmamak gerekir. Milli mücadelenin ilk yıllarında Atatürk, inandığı, güvendiği ulusuyla öylesine bütünleşmiştir ki yediden yetmişe kadar… Milli mücadele de kahramanlık gösteren çocuklar, savaş yıllarının o dayanılmaz acılarına göğüs geren çocuklar, o hasta çocuklar, o öksüz kalan, yetim kalan çocuklar… O’nun yurt gezilerinde de hep önünde, hep gönlünde saf tutmuşlardır. O çocuklar ki yüreklerinde vatan sevgisi, Atatürk sevgisi, ellerinde demet demet çiçekler, dillerinde ise şiirlerin en güzeli ile… Milli mücadelenin daha ilk günlerinde, Mustafa Kemal Atatürk 19 Mayıs 1919 günü Sıvas’dan Ankara’ya geçerken Kayseri’de bir çocuk Atatürk’ün Nutkunu şöyle cevaplamıştı:

“KAN AKSA, CAN ÇIKSA DÖNMEYECEĞİZ GERİ. DAMARLARIMIZDA TAŞIDIĞIMIZ  ECDAT KANI İLE ALLAH HAKKI İÇİN BAŞARACAĞIZ BU İŞİ”

Bunun üzerine Atatürk o miniği okşayıp öperken herkesin duyacağı bir sesle “biz bu işe Allah’ın yardımıyla başladık. İnşallah ülkemizi kurtararak, yarının gençliği olan sizlere emanet edeceğiz…” demiştir. Ve gerçektende son günlerinde ülkeyi Türk gencine emanet etmiştir.

Samsun’dan başlayan bir yolculuğun sonunda “günlerden cumartesiydi” Ankara’ya gelen aziz konuğun varlığı yarının bir müjdesiydi. Atatürk 27 Mayıs 1919 günü geldiği Ankara’dan 1938’de Dolmabahçe Sarayın’da başlayıp son bulan hastalık günlerine kadar, uzun süreli olarak hiç ayrılmamıştır. Bu dönem Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Atatürk’ün attığı temeller üzerinde yükselmeye başladığı şanslı bir dönemdir. Bu dönem Atatürk’ün o üstün kişiliğinin tüm yurdu ışığa boğduğu aydınlık bir dönemdir. Bu dönem  Atatürk’ün, bir insan olarak, evrene insanlık dersleri verdiği anlamlı bir dönemdir.

Bu dönem Anadolu Bozkırındaki bir ufak kentin, Türklüğün tarihine devrimlerin, yeniliklerin, çağdaşlaşmanın damgasını vurduğu müstesna bir dönemdir. Kısaca bu dönem bir mucize şehirde binbir mucizenin yaratıldığı dönemdir. 1919 yılının ülke koşullarında Gazi Mustafa Kemal yeni Türkiye’yi kendi benliğinde yaratmayı başarmış bir yenilikçi, bir İnkilapçı idi. Ona göre Osmanlı Devletinin temelleri çökmüş, ömrü tükenmişti. Osmanlı Ülkesi bütünüyle parçalanmıştı. Ortada bir avuç Türk’ün barındığı bir Atayurdu kalmıştı. Son olarak bunun da paylaşılmasını sağlamak için uğraşılmaktaydı. Osmanlı Devleti onun bağımsızlığı, Padişah, Halife, Hükümet, bunların hepsi kavramını yitirmiş anlamsız sözlerdi. İşte 19 Mayıs 1919 günü Samsun’da başlayıp, Ankara’da karargah kurarak sürecek milli mücadelenin ilk adımlarında Atatürk’ün düşünceleri bu yöndeydi. Gazi şüphesiz çok iyi bir asker, üstün vasıflı bir komutandı. O, azmin ve iradenin bir sembolüydü. Cesaret ve ataklığın canlı örneğiydi. İleri görüşlü, teşhisleri isabetli bir önderdi. Bir efsaneydi o. Savaşta’da, Barışta’da…

O, bir devleti yeniden kurmaya, kalan küllerinden bir ölüyü canlandırmaya, bir mucize yaratmaya gönüllü oluyordu…

Ve, yıl 1919’du…

Samsun’da, ülkemin ufuklarında

Nurlu bir güneş doğuyordu…